Forums
Shkodra -Lajme - Forum - Chat - Muzik - Radio -Video - TV :: Forums :: Arti - Kultura - Tradita - Fotografia - Video :: Figuara të Ndritura Kombetare
 
<< Previous thread | Next thread >>
Miq e dashamirs t'kombit Shqiptare
Moderators: :::ShkoderZemer, SuperGirl, babo, ⓐ-ⓒⓐⓣ, Edmond-Cela, ::bud::, ~*Christel*~, Al Bundy, :IROLF:, ::albweb::, OLIVE OYL
Author Post
L - N
Sat Dec 13 2008, 12:09pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Martti Ahtisaari



Fëmijë i luftës - Njeri i paqes

13-12-2008 / Nga Martti Ahtisaari

Luftërat dhe konfliktet nuk janë të paevitueshme. Ato shkaktohen nga qeniet njerëzore.
Gjithmonë ekzistojnë interesa që shtyjnë drejt luftës. Kështu që ata që kanë fuqi dhe ndikim, mund edhe t'i ndalojnë luftërat


Shkëlqesia juaj, Lartëmadhëria Juaj Mbretërore, të nderuar anëtar të Komitetit norvegjez të Nobelit, të dashur miq dhe kolegë nga mbarë bota, ndjehem edhe i përulur e edhe
kryelartë në pranimin e Çmimit Nobel për Paqe për këtë vit. Kjo është mirënjohja me e madhe që mund t'i jepet çdokujt që punon në këtë fushë. Ajo që po e ndjej tani mund të krahasohet vetëm me kënaqësinë që e kam ndjerë kur shikoja ndryshimet që paqja u ka sjellë jetërave të njerëzve. Kur njerëzit, të cilët kanë duruar luftëra dhe kriza, fillojnë t'i ndërtojnë jetërat e tyre në atmosferë paqeje - Kur kthehet besimi në të ardhmen. Edhe unë si fëmijë kam qenë prekur nga lufta. Isha vetëm dyvjeçar, kur si rezultat i një marrëveshjeje në sferën e interesit midis Gjermanisë së Hitlerit dhe Bashkimit Sovjetik
të Stalinit, shpërtheu lufta, duke e detyruar familjen time të largohej menjëherë nga qyteti Viipuri. Si edhe disa qindra-mijëra bashkëqytetarë karelians, ne u bëmë refugjatë në vendin tonë, kur politikat e fuqive të mëdha i rishkruajtën kufijtë e Finlandës dhe qytetin tim e lanë si pjesë të Bashkimit Sovjetik. Kjo eksperiencë e imja fëmijërore, kontribuoi në angazhimin tim për të punuar në zgjidhjen e konflikteve. Të gjitha konfliktet mund të zgjidhen Luftërat dhe konfliktet nuk janë të paevitueshme. Ato shkaktohen nga qeniet njerëzore. Gjithmonë ekzistojnë interesa që shtyjnë drejt luftës. Kështu që ata që kanë fuqi dhe ndikim, mund edhe t'i ndalojnë luftërat. Paqja është çështje e dëshirës. Të gjitha konfliktet mund të zgjidhen, dhe nuk ka justifikime për lejimin e tyre që të bëhen të përjetshme. Thjeshtë është e patolerueshme që konfliktet e dhunshme të mos i përfillin rezolutat për dekada, duke shkaktuar vuajtje të pamasa humane, dhe duke penguar zhvillimin ekonomik dhe social. Në një konflikt, njëra palë gjithmonë mund ta shpallë fitoren, por në ndërtimin e paqes duhet të përfshihen të gjithë: i dobëti dhe i plotfuqishmi, fituesit dhe të mposhturit, burrat dhe gratë, të rinjtë dhe të vjetrit. Sidoqoftë, negociatat paqësore shpesh drejtohen nga një elitë e vogël. Në të ardhmen, duhet të jemi më të aftë për të arritur një pjesëmarrje më të gjerë në proceset paqësore. Në mënyrë të posaçme, ekziston nevoja për të siguruar angazhimin e grave në të gjitha etapat e proceseve paqësore. Proceset dhe marrëveshjet paqësore rezultojnë nga dhënia fund e dhunës. Por puna e vërtetë fillon vetëm pasi të përfundohet marrëveshja për paqe. Marrëveshjet e arritura duhet që të implementohen. Ndryshimi social dhe politik nuk ndodh brenda natës, dhe rindërtimi dhe themelimi i demokracisë kërkon durim. Kjo kërkon qasje të hollësishme në ndërtimin e paqes dhe mbështetje për shoqërinë civile. Pabarazia shkakton konflikt Pabarazia në rritje përbrenda shteteve dhe në mes rajoneve thellohet në çarjet ekzistuese. Është detyra jonë që të krijojmë një të ardhme dhe shpresë për rajonet dhe shtetet në krizë ku njerëzit e ri vuajnë nga papunësia dhe kanë pak shpresë që t'i përmirësojnë jetët e tyre. Pos nëse nuk e rregullojmë këtë sfidë, konflikte të reja do të ndizen dhe do t'ia japim edhe një gjeneratë tjetër luftës. Ka pasur mjaft bisedime këtë vit rreth krizës financiare. Kjo krizë financiare gjithashtu thekson rëndësinë e mbajtjes së premtimit të komunitetit ndërkombëtarë që të zhvillojë bashkëpunimin. Ndikimi i kësaj krize mund të dëshmohet të jetë një pengesë e madhe për botën në zhvillim. Njerëzit më të varfër tashmë janë goditur më së keqi nga ndikimi i ndryshimit klimatik, rritjes së çmimeve të ushqimit dhe niveleve më të ulëta të tregut të jashtëm. Shkurtesa në ndihmat e huaja dhe investimeve do të jetë katastrofale për rritjen aq të nevojshme ekonomike. Në këtë kohë të vështirë, i thërras të gjitha qeveritë që të mbesin të përkushtuara ndaj synimeve të tyre të deklaruara drejt zhdukjes së varfërisë. Ne të gjithë duhet të jemi në gjendje të kontribuojmë drejt së ardhmes sonë dhe të ardhmes së komuniteteve tona. Nëse gjërat vazhdojnë kështu si janë, ne do të përballemi me një situatë ku qindra milionë njerëz të ri do të jenë pa punë nëpër shtetet të cilat janë në nivelet fillestare të zhvillimit. Nëse nuk bëhet diçka, ne do të krijojmë një vend efektiv për rritjen e krimit, jo stabiliteti dhe luftë gjersa njerëzit e ri humbin të gjitha shpresat. Besoj se lufta kundër varfërisë gjithashtu është masa më efektive në luftimin e terrorizmit në afat të gjatë. Para dhjetë dite u ktheva nga Liberia, dhe me veti solla ndjena të përziera. E para, një ndjenjë pikëllimi për shkak shkallës së shkatërrimit të cilin e la lufta në Liberi, si dhe madhësia e sfidës për qeverinë dhe komunitetin ndërkombëtar. E dyta, një shkallë optimizmi që njerëzit të cilët i takuam, mund të fillojnë të bëjnë ndryshim të vërtetë, por vetëm nëse komuniteti ndërkombëtar mund të mban premtimin e bërë Libisë në afat të gjatë. Zgjidhja e konfliktit kërkon injektimin e optimizmit dhe shpresës, të lindura nga punësia dhe mundësitë ekonomike. Përndryshe, marrëveshjet e brishta paqësore rrallëherë mund të mirëmbahen.
Duhet gjetur një zgjidhje për konfliktin e Lindjes së Mesme/Procesi më sfidues i ndërtimit të paqes me të cilin po përballemi është gjetja e një zgjidhjeje ndaj konflikteve në Lindjen e Mesme, të cilat kanë vazhduar me dekada. Tensionet dhe luftërat në rajon po ndodhin për aq kohë të gjatë sa që shumica kanë filluar të besojnë se nyja e Lindjes së Mesme kurrë nuk do të mund të zgjidhet. Unë nuk e ndaj këtë besim. Të gjitha krizat, përfshirë edhe ajo në Lindje të Mesme, mund të zgjidhen. Zgjidhja do të kërkonte një kontribut nga të gjitha palët e përfshira si dhe nga komuniteti ndërkombëtar si tërësi. Ne mund të fuqizohemi me vendosmërinë tonë nëse shikojmë në të ardhmen dhe paramendojmë se si do të mund të dukej bota nëse shtetet në rajon do të fillonin së bashku të zhvillonin potencialin e tyre ekonomik, të lidhin lidhje transportuese, të shfrytëzojnë plotësisht popullatën e tyre të edukuar dhe të fillojnë të korrin përfitimet e një lokacioni me avantazh që gjendet në udhëkryq të tre kontinenteve. Shpresoj që presidenti i ri i SHBA-së, i cili do të bëjë betimin muajin e ardhshëm, do t’i japë prioritet të lartë konfliktit të Lindjes së Mesme gjatë vitit të tij të parë në zyre. Bashkimi Evropian, Rusia dhe OKB-ja duhen përkushtuar seriozisht gjithashtu në mënyrë që të gjendet një zgjedhje për këtë konflikt, i cili shtrihet nga Izraeli e Palestina deri në Irak dhe Iran. Nëse duam të arrijmë rezultate që zgjasin, ne duhet të shikojmë në tërë rajonin. Kredibiliteti i komunitetit ndërkombëtar është në pyetje. Ne nuk mund të vazhdojmë, vit pas viti, thjeshtë duke u bërë sikur po bëjmë diçka për t'i ndihmuar situatës në Lindje të Mesme. Ne gjithashtu duhet të tregojmë rezultate. Për shumë njerëz, tensionet në mes religjioneve kanë dhënë një shpjegim të thjeshtë për kokëfortësinë e krizës së Lindjes së Mesme. Unë nuk mund ta pranoj këtë pikëpamje. Gjatë karrierës sime kam parë shumë kriza gjatë të cilave religjioni është përdorur si armë apo si një instrument për të zgjatur konfliktin. Sidoqoftë religjionet vetë janë paqedashëse. Ato gjithashtu mund të jenë një forcë konstruktive në ndërtimin e paqes, dhe kjo njëlloj vlen për Lindjen e Mesme.
Ndërmjetësuesit e paqes nuk funksionojnë vetëm/Të gjitha palët në konflikt luajnë rol kyç në gjetjen e një zgjedhjeje paqësore dhe në zbatimin e saj në praktikë. Gjithashtu, një parti e vetme rrallë është në gjendje të luan të gjitha rolet të cilat kërkohen që një proces paqësor të ketë sukses. Të gjitha detyrat e mia për paqe më kanë mësuar se një proces paqësor është kryesisht çështje e bashkëpunimit dhe partneritetit në mes vepruesve të ndryshëm, palëve në konflikt, ndërmjetësuesve paqësore, qeverive, shoqërisë civile dhe organizatave ndërkombëtare. Edhe pse shpesh të gjitha sytë janë mbi ndërmjetësuesit paqësore, është me rëndësi të theksohet roli i ekipeve ndërmjetësuese dhe vepruesve tjerë me rëndësi jashtë vetë procesit direkt të negociatave. Gjatë punës sime gjithmonë kam qenë në një pozitë të privilegjuar që të ndërtoj vetë ekipin tim, përfshirë kolegët e mi në organizatën të cilën e themelova pas presidencës sime finlandeze, Nisma për Menaxhim të Krizës. Kam pasur mundësinë që të punoj me shumë kolegë me kualifikime të larta në procese të ndryshme paqësore. Pa ata nuk do të isha sot këtu. Shpresoj se të gjitha ata burra dhe gra trima të cilët kanë punuar për paqe në shtetin e tyre do të ndiheshin se do të mund ta ndanin këtë çmim me mua. Sidoqoftë, burimi im më i madhi i fuqisë është familja ime. Gruaja ime Eva dhe biri im Marko gjithmonë kanë qenë pranë meje. Ata më kanë dhënë përkrahje dhe kriticizëm konstruktiv. Ju jap
falënderimet e mija nga zemra. Të dashur miq; Shpresoj se ky çmim i shquar me të cilin u shpërbleva do të inkurajon individë dhe organizata që të vazhdojnë përpjekjet e tyre për paqe. Gjithashtu shpresoj që ata do të marrin përkrahje të plotë për punën e tyre në të ardhmen. Nëse punojmë së bashku, ne mund të gjejmë zgjidhje. Me nuk duhet të pranojmë asnjë arsyetim nga ata të cilët janë në fuqi.
Paqja është çështje e vullnetit. Faleminderit!

Pjesë nga fjala e Martti Ahtisaarit pas marrjes së çmimit Nobel për Paqe, Oslo, 10 dhjetor 2008


Marre prej Gazeta 55 Online


[ Edited Tue Sep 14 2010, 05:25pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
Loris
Sat Dec 13 2008, 12:22pm
Veni-vidi-vici !!

Registered Member #2417
Joined: Thu Oct 30 2008, 12:28pm

Posts: 2261
FLM Lec!

Ne nuk jemi ajo qe themi, ne jemi ajo qe bejme!
Back to top
L - N
Thu Jan 15 2009, 01:25pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Robert Frouik




Kryengritje e pambaruar..(Pjesa e pare, prill 2008

Pjesa e pare

Ky libër i kushtohet ish-ambasadorit amerikan Robert Frouik i cili vdiq ne 31 janar 2007. Ndihma dhe vizioni I tij për çështjen shqiptare mund të barazohet me idealizmin e luftëtarëve shqiptarë. Robert Frouik është I vetmi diplomat amerikan që u shpall person I padëshirueshëm në Maqedoni, nga një qeveri që vetëquhej demokratike

Ambasadori amerikan Frouik, si një njohës i shkëlqyer i rajonit të Ballkanit dhe humanist i madh, ishte arkitekti kryesor i stabilizimit te situates politike në Shqipëri në fund të vitit 1998.

Ai u tregua një mik i madh i shqiptarëve në Maqedoni në kryengritjen e vitit 2001. Kur mjaft politikanë dhe diplomatë perëndimorë nuk e kishin të qartë se çfarë ndodhte në Maqedoni, Frouik u rreshtua përkrah të drejtave të shqiptarëve të cilët ishin rebeluar ndaj institucioneve qeveritare. Ai hartoi në fillim të muajit maj 2001 atë që u quajt «Plani Frouik». Ky plan më vonë u shndrrua në bërthamën e Marrëveshjes së Ohrit në 13 gusht 2001.
Vdekja e Robert Frouik është një ngjarje e dhimbshme për shqiptarët. Ata humbën një mik, një vizionar dhe një mbështetës të çështjes së tyre, i cili asnjëherë nuk kërkoi shpërblim për mbështetjen që ju dha shqiptarëve.
Koço Danaj

Parahyrje - Kryengritje e pambaruar

Kryengritja e shqiptarëve e vitit 2001 në Maqedoni, është një Kryengritje e Pambaruar. Konkluzioni i sapoparashtruar nuk merr për bazë deklaratat politike të disa ish-drejtuesve të saj, nuk merr për bazë përpjekjet e disa të tjerëve për ta shbërë atë. Konkluzioni i sipërthënë nuk merr për bazë as numurin e deputetëve shqiptarë në Parlamentin maqedonas.(Numuri i deputetëve nuk është tregues i lirisë së një populli. Në të kaluarën, Parlamenti turk dhe ai grek kishin me dhjetra deputetë shqiptarë. Por sot në Turqi dhe Greqi kemi vetëm turq apo grekë me origjinë shqiptare!)

Konkluzioni se kryengritja e vitit 2001 është e pambaruar, bazohet në disa nga fondamentet që kanë të bëjnë me liritë dhe të drejtat e njeriut. Shqiptarët në Maqedoni, edhe sot pas 7 vjetësh nga nënshkrimi i Marrëveshjes së Ohrit, nuk kanë të drejtë ligjërisht të përdorin Flamurin Kombëtar. Gjykata Kushtetuese e Maqedonisë e anulloi ligjin për përdorimin e tij. Sot shqiptarët në Maqedoni nuk e kanë akoma gjuhën shqipe si gjuhë zyrtare. Sot shqiptarët në Maqedoni nuk kanë asnjë ngjarje madhore të historisë së tyre si festë shtetërore. Ndërsa maqedonasit kanë gjashtë të tilla. 7 vjet pas kryengritjes, pushteti maqedonas vazhdon ti trajtojë shqiptarët si mysafirë, si të ardhur si jo autoktonë në trojet e tyre. Ka më shumë se një dekadë që pushteti maqedonas bisedon me Greqinë për emrin. Por ka më shumë se një dekadë që shqiptarët, askush nuk i ka pyetur, askush nuk i ka konsultuar se si do të jetë emri i shtetit ku ata jetojnë padrejtësisht por edhe përkohësisht.
S
humica e politikanëve shqiptarë të sotëm dhe komandantëve të UCK së djeshme në Kosovë dhe në Maqedoni, kanë qënë antarë apo drejtues të organizatës ilegale me emrin Lëvizja për Kosovën (LPK). LPK shtrihej në të gjithë teritoret shqiptare në ish-Jugosllavi, në Kosovë, në Maqedoni, në Luginë të Preshevës etj. Programi i saj afatmesëm ishte çlirimi i shqiptarëve dhe grumbullimi i tyre në një Republikë të vetme. Ndërsa programi afatgjatë i saj ishte bashkimi me Shqipërinë. LPK, për shkak të dhunës që ushtrohej ndaj saj, vepronte jo vetëm në Kosovë, Maqedoni, por edhe në Perëndim, në atë organizim që emërtohej Dega jashtë vëndit. Shumë prej atyre të cilët sot ose janë deputetë, ose ministra ose kryetarë partish në Kosovë e Maqedoni, një pjesë të jetës së tyre e kanë kaluar në Zvicër dhe në Gjermani në gjirin e LPK. LPK dhe programi i saj ishte në themel të platformës politike dhe ushtarake të UCK. UCK-ja qysh me krijimin e saj dhe deri në fund të luftës, kishte në programin e saj, bashkimin e trojeve shqiptare. Po i sjellim lexuesit dy fakte:

Fjala e UCK-së në varrimin e mësuesit Halit Geci në Llaushë
(Nëntor 1997)


Vëllezër dhe motra Nëna dhe baballarë, të afërm të vëllait tonë Halit Gecaj

Në emër të Ushtrisë për Clirimin e Kosovës, u shprehim ngushëllime të sinqerta dhe ju njoftojmë se e ndajmë dhimbjen me ju. Populli shqiptar në trojet e veta, këtu në Kosoven e robëruar, në vite dhe dekada ka provuar mbi supet e veta shtypjen dhe dhunën më cnjerëzore nga pushtuesit sërbë. Na u vranë na u burgosën e na u masakruan bijtë dhe bijat më të mira të popullit tonë të pambrojtur................................Po një ditë nga gjiri i këtij populli lindi Ushtria Clirimtare e Kosovës si e vetmja forcë serioze për realizimin e idealeve dhe aspiratave të popullit tonë për bashkimin tonë kombëtar............Lufta jonë e shenjtë do të zhvillohet deri në çlirim, deri në bashkimin tonë kombëtar. .......

Lavdi të rënëve për liri. (Ky fjalim është botuar në Zërin e Kosovës në datën 11 dhjetor 1997). Ata që kanë folur para më shumë se një dekade janë sot figura të njohura të skenës politike shqiptare, Daut Haradinaj dhe Rexhep Selimi).

Gjatë kohës së luftës, luftëtarët e UCK i nënshtroheshin betimit luftarak i cili përfshinte edhe bashkimin kombëtar. Ja teksti i betimit të luftëtarit të UCK-së: «Unë, ushtari i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, betohem se do të luftoj për çlirimin e tokave shqiptare dhe bashkimin e tyre. Do të jem përherë ushtar besnik, luftëtar i denjë i lirisë,vigjilent, guximtar dhe i disiplinuar, i gatshëm që në çdo kohë pa kursyer as jetën time të luftoj për t`i mbrojtur interesat e shenjta të atdheut. Nëse shkel këtë betim, le të ndëshkohem me ligjet më të ashpëra të luftës dhe nëse tradhtoj, qoftë i humbur gjaku im. Betohem, betohem, betohem.”

Ky tekst ka qënë fillimisht i vlefshëm edhe për UCK e krijuar në Maqedoni deri në komunikatën e saj të gjashtë, kur u fshi ideja e bashkimit kombëtar.
Kemi të bëjmë me një mision të pambaruar. Politikanët aktualë shqiptarë në Kosovë apo Maqedoni të cilët kanë dalë nga radhët e LPK dhe të UCK përpiqen ta shmangin këtë pjesë të pambaruar të misionit të tyre. Ata ose përpiqen ta mbulojnë me pluhurin e harresës, ose ta justifikojnë me nocione të kohës duke formuluar idenë false të bashkimit në Bruksel. Me çfarë kemi të bëjmë? Duket se kemi të bëjmë edhe me paaftësi, edhe me pafuqi. Por edhe me mentalitet otoman. Janë tre dukuri përbashkuese që i kanë shoqëruar politikanët shqiptarë përgjatë një shekulli, qysh prej vitit 1912. Ato janë pafuqi, paaftësi dhe otomanizëm. Dhe i kanë shoqëruar në momentet kyçe të historisë së shqiptarëve. Politikanët djeshëm dhe të sotëm shqiptarë duket se e kanë ndjerë dhe e ndjejnë pafuqinë, paaftësinë dhe otomanizmin. Prandaj edhe janë përpjekur ta fshehin, duke nxitur artificialisht luftën me njëri tjetrin apo duke manipuluar me nocionet e kohës.

Në librin «Tragjikët e Europës» kam argumentuar se shqiptarët janë ndër të pakët kombe që kanë më shumë «tradhëtarë». Sepse i kanë shpikur politikanët e tyre. Dhe e kanë bërë këtë për të fshehur «Kryengritjen e Pambaruar».

Kryengritja e shqiptarëve në vitet 1911-1912 mbeti një Kryengritje e Pambaruar. Pavarsia e Shqipërisë, u njoh dhe realizua si e tillë, vetëm në një pjesë të teritorit shqiptar. Pjesët e tjera të hapsirës shqiptare mbetën apo u aneksuan nga shtete të tjerë.

Lufta e quajtur nacional-çlirimtare përgjatë luftës së dytë botërore, mbeti një Kryengritje e Pambaruar. U realizua vetëm një pjesë e saj, që kishte të bënte me nocionin «çlirimtare», por mbeti pa u realizuar pjesa që kishte të bënte me nocionin «nacionale». Më shumë se gjysma e nacionit (kombit) mbeti jashtë kufijve të Shqipërisë. Kryengritja e shqiptarëve në Kosovë që mori hov në fillimvitin 1998, mbeti një Kryengritje e Pambaruar. Ajo realizoi vetëm shkëputjen e Kosovës nga Sërbia, duke mos realizuar akoma pjesën e dytë të saj, që është bashkimi me Trungun kombëtar. Të njëjtin fat pësoi edhe Kryengritja e shqiptarëve në Maqedoni. E nisur si çlirim kombëtar ajo përfundoi me liri dhe të drejta për shqiptarët duke pranuar një shtet tjetër si atdhe të shqiptarëve dhe duke u rreshtuar në radhët e para të mbrojtjes së këtij shteti. Kuvëndi Lezhës në 1444, Kuvëndi i Prizrenit në 1878, Kuvëndi i Vlorës në 1912 dhe Kuvëndi i Bujanit në 1943-44 të cilët artikuluan ose bashkimin e trojeve shqiptare ose kërkesën për bashkim si dhe ideatorët e tyre, mbetën katër kulmet e historisë së kombit shqiptar. Ideatorët e tyre, më europeistët ndër politikanët shqiptarë të të gjithë kohrave janë Skënder Bej Kastrioti, Abdyl Bej Frashëri, Sulejman Agë Vokshi, Ismail Bej Vlora, Hajdar Beg Dushi. Pesë bejlerë Europeistë!! Këto Kuvënde kanë mbetur vetëm pjesë e historisë. Ndërsa pjesa e realitetit, është «Kryengritja e Pambaruar».
Ndërsa dy nocionet me të cilët politikanët shqiptarë kanë fshehur pafuqinë apo paaftësinë e tyre përballë bashkimit të trojeve shqiptare, kanë qënë internacionalizmi dhe integrimi, dy nocione të gjysmës së dytë të shekullit të 20-të dhe fillim shekullit të 21-të.

Ndërsa partizanët e bashkimit të trojeve shqiptare janë spostuar jo si të tillë, por duke u anatemuar si kundërshtarë të internacionalizmit dje dhe të integrimit sot. Ashpërsia e Anatemës ka qënë në varësi të kohës dhe situatave kur është bërë ajo.

Duket se edhe politikanët aktualë të shqiptarëve që kanë dalë nga radhët e dy UCK-ve në Kosovë dhe në Maqedoni do të ecin në rrugën e të tjerëve. Devijimin nga Platforma e bashkimit kombëtar, që tashmë quhet «Projekti Politik Adem Jashari», devijimi nga Programi politik i organizatës nga e cila dolën, LPK, e cila edhe në korrik 2000, bashkimin kombëtar e pranonte si thelbin e saj; ata, këtë devijim, po e paraqesin dhe do ta paraqesin më shumë në të ardhmen si europeizëm, ndërsa partizanët e bashkimit si nostalgjikë, si njerëz që duan luftë, të prapambetur duke u përpjekur të gjejnë nocione me tingëllim negativ apo manipulativ në popull.(A nuk ju kujtohet parrulla: Bacë, u kry)

Kryengritja duhet të përfundojë


Por a duhet të përfundojë kryengritja e pambaruar e shqiptarëve? Kjo është e nevojshme, e domosdoshme për stabilitetin e Maqedonisë, për zgjidhjen e problemit shqiptar, për stabilitetin e Ballkanit.

Përfundimi i saj është një detyrim i madh kombëtar përpara elitës politike, civile dhe sociale shqiptare. Bashkimi Europian është një bashkim kombesh, jo thjesht shtetesh. Elita e kombit shqiptar, nuk mund të ndjehet e qetë në mjedisin europeist teksa kombi, të cilit i përket i ka punët të pambaruara. Kësisoj, përfundimi i Kryengritjes, përbën një detyrim të madh kombëtar.
Përfundimi i «Kryengritjes» nga elita politike shqiptare në trekëndëshin Tiranë-Prishtinë-Tetovë ka një taban të fortë mbështetës historik, por është edhe nocion europeist.

Cili është tabani historik mbështetës?

Përgjatë afër një shekulli, shqiptarët festojnë si Ditë të Pavarsisë së tyre, 28 Nëntorin e vitit 1912. Ndërkaq, kufijtë administrativë u përcaktuan më vonë në Konferencën e Londrës, në korrik 1913, e cila me vendimet e saj, e la përgjysëm Kryengritjen e shqiptarëve. Brënda ndërgjegjes apo nënndërgjegjes, si një mjet ngushëllimi apo si një mjet mos harrimi, si një manevër e mënçur politike apo thjesht si një instikt nacional, nuk ka rëndësi se kush është në krye. Ajo që ka rëndësi, është se brezit të sotëm të elitës intelektuale dhe politike shqiptare i ofrohet jo vetëm mospajtimi me ata që nuk lejuan mbarimin e Kryengritjes shqiptare, por edhe bazamenti politik dhe historik për ta përfunduar atë. Pavarsisht se bashkësia ndërkombëtare nuk e njohu 29 nëntorin 1912 dhe kufijtë e Shqipërisë i caktoi në 29 korrik 1913, shqiptarët kanë festuar dhe vazhdojnë të festojnë vetëm 1912. Eshtë një mospranim në heshtje, por gjithsesi është i tillë.

Konferenca e Bujanit e fundvitit 1943 dhe fillimvitit 1944 artikuloi të drejtën e shqiptarëve për bashkim kombëtar, pra të drejtën e tyre për ta peërfunduar Kryengritjen. Kjo Konferencë dhe Platforma e saj Nacionale, nuk u hodh poshtë nga shqiptarët, ajo u hodh poshtë nga ata që nuk donin të përfundonte Kryengritja e tyre. Ky dokument madhor i rrugës se si përfundon Kryengritja, përsëri është në duart e elitës politike dhe intelektuale të kombit shqiptar si një ndihmesë e rëndësishme drejt përfundimit të Kryengritjes.

Projekti Politik Adem Jashari, i cili përmbante nëpërmjet betimit ushtarake, idenë e përfundimit të Kryengritjes shqiptare, është i freskët, i njohur për të gjithë, qytetarë dhe politikanë. Shprehja: Bacë, u kry, më shumë se sa realitet, është një mbulesë e dobët e pafuqisë për të përfunduar Kryengritjen. Thelbi i Projektit Politik Adem Jashari është bashkimi i trojeve shqiptare.
Pavarsisht ngjyrimeve politike apo nivelit intelektual,pavarsisht dukurivë frenuese, elita politike dhe intelektuale shqiptare e ka pasur brerjen më të madhe të ndërgjegjes, mospërfundimin e Kryengritjes shqiptare. Ajo që në fjalorin sociologjik konsiderohet Ndërgjegja e Vrarë, në momente të caktuara të jetës së një kombi, mund të lindë edhe gurë rubini. Kështu ka ndodhur edhe me elitën politike dhe intelektuale shqiptare të periudhës së pas viteve 90-të të shekullit të shkuar. Në kulmin e garës për internacionalizëm apo globalizëm apo integrim, ajo formulon Kushtetutën e re të Shqipërisë Pluraliste. Dhe në këtë Kushtetutë, të miratuar me Referendum në vitin 1998, formulohet, fraza rilindase si më poshtë: Ne, Populli i Shqipërisë...........me aspiratën shekullore të popullit shqiptar për identitetin dhe bashkimin kombëtar..... Eshtë produkti 100 vjeçar i Ndërgjegjes së Vrarë. Eshtë një rikthim në Kuvëndin e Vlorës, të Lezhës, të Bujanit, të Prizrenit, është një talisman vizionar që pret vetëm misionarë për tu realizuar. Sanksionimi në Kushtetutën e Shqipërisë i të drejtës për bashkim kombëtar, miratimi i kësaj të drejte me Referendum Popullor, pranimi i saj edhe nga ekspertët ndërkombëtarë të Komisionit të Venecies, përbën themelin mbi të cilin mund dhe ka nevojë të ndërtohet arkitektura e përfundimit të Kryengritjes së shqiptarëve.

Dialog me këdo, dialog për gjithshka

Por me çfarë mjetesh duhet të përfundojë Kryengritja? Më duhet të bëj një sqarim të domosdoshëm për lexuesin. Në trajtesë, nocioni Kryengritje, nuk ka të bëjë me përdorimin e dhunës, me përdorimin e armëve. Nuk ka të bëjë me kuptimin klasik të saj. Por me vetë thelbin e fjalës dhe jo me historikun e saj. Një komb i pabërë ka të drejtë të ngrejë krye. Ndërsa një komb që nuk ngrë krye (Krye-ngritje), ai komb duhet të iki, është i vdekur dhe i vdekuri nuk mund të qëndrojë me të gjallët. Për më tepër kur kemi të bëjmë me kombin shqiptar i cili është i pa bërë, jo vetëm për shkak të pafuqisë së elitave të tij, por edhe për shkak të mosmarrëveshjeve të të tjerëve. Sentenca shekullore e vendosur ne ballë të Kushtetutës se: Ne Populli i Shqipërisë...........me aspiratën shekullore të popullit shqiptar për identitetin dhe bashkimin kombëtar.....; është kërkesa kryesore e Krye-ngritjes shqiptare.
Arma kryesore e saj është dialogu. Dialog me këdo, dialog për gjithshka, edhe për thelbin e vetë Kryengritjes, pa vendosur fillimisht për asgjë. Sot shqiptarët nuk kanë më nevojë për Kallashnikovë. Ata e kanë Vizionin në Kushtetutë. Prandaj kanë nevojë për mision dhe misionarë. Dhe duhet ti kenë ata. Dhe do ti kenë ata.

Hyrje - Vlerat duhen ruajtur

Kryengritja e shqiptarëve e vitit 2001 në Maqedoni, përbën një nga ngjarjet më të mëdha të kombit shqiptar. Shpërthimi I saj pas Kryengritjes së Kosovës, sikur donte të deklaronte se çështja shqiptare pavarsisht se ka nuancat e saj në rajone dhe vënde të ndryshme, në thelbin e saj është një e vetme. Eshtë çështja e një kombi të ndarë padrejtësisht para një shekulli. Prandaj kjo kryengritje është një pasuri e madhe për shqiptarët dhe nuk është pasuri për këtë apo atë parti politike. Ajo ishte dhe do të mbetet një vlerë e madhe në Universin e vlerave morale të Shqiptarëve që jetojnë në trojet e tyre në Maqedoni. Vlera edhe mund të analizohet, por kurrsesi të anatemohet, apo më shumë të harrohet. Thelbi i europeizmit qëndron në tërësinë dhe larminë e vlerave të secilit komb dhe jo në harresën e tyre.
Kryengritja e shqiptarëve e vitit 2001 ka veçoritë dhe dallimet e saj, të cilat synojnë të përbejnë thelbin e librit.
Libri është historiko-politik. Gjatë vitit 2001, autori për shkak të detyrës shtetërore dhe për shkak të miqësisë me shumicën e drejtuesve të UCK, e ka ndjekur përgjatë një viti fillimin dhe fundin e kryengritjes së Pambaruar të shqiptarëve.

Përse kryengritja në Maqedoni nuk u shndrrua në konflikt ndëretnik?

Eshtë një pyetje që kërkon përgjigje. Përse kryengritja e shqiptarëve në Maqedoni në vitin 2001, nuk u shndrrua në konflikt të pastër ndëretnik? Duhet harruar apo duhet kujtuar kryengritja e shqiptarëve? Apo duhet harruar ajo dhe duhen kujtuar për të mos u përsëritur më, rrënjët që shkaktuan atë ? Më duhet të jap disa përgjigje, për t´ju përgjigjur pyetjes kryesore . Ato përbëjnë boshtin e këtij libri.

Më duhet ta ritheksoj qysh në fillim se Kryengritja e vitit 2001 në Maqedoni edhe mund të shndrrohej në konflikt ndëretnik. Por mbeti në kryengritje midis UCK dhe forcave qeveritare. Me përjashtim të ngjarjeve te Manastirit kur ndaj shqiptarëve u ushtrua gjenocid i pastër nga shtresa ekstremistësh maqedonë, nuk ka pasur raste të tjera te dukshme. Ndërsa ka pasur mentalitet ultranacionalist nga qeveria maqedonase. Historia e luftës, e politikës kërkon medoemos edhe një politikë të drejtë dhe të saktë të vetë kësaj historie. Që do të thotë se historia e kryengritjes e vitit 2001 duhet shkruar dhe trajtuar jo me mëndësite e vitit 2008, as me mëndësitë e simpative apo antipative të vitit 2008, as me referencat apo preferencat e vitit 2008, as me përdorimin pragmatik të këtij viti kryengritës nga forca te ndryshme politike apo drejtuesve të tyre. As me jehonën e fushatave elektorale apo me qënien në pushtet dhe në opozitë. Në sistemet pluraliste, formulimi i historisë së ngjarjeve mbi bazën e qënies në pushtet e deformon atë duke e kthyer në të kundërtën e saj.

Përgjigja e dytë që më shtyu ta shkruaj këtë libër qëndron në vetë rëndësinë e vitit 2001 për shqiptarët dhe të ngjarjeve që e shoqëruan këtë vit në Maqedoni. Kryengritja e vitit 2001 në Maqedoni ndoshta nuk mund të ngjajë me librat klasike të luftrave dhe kryengritjeve të ndryshme. Sentenca e njohur se luftrat bëhen për teritore nuk ishte parësore gjatë kësaj kryengritje. Mendimet e mëvonshme se duhet të ishte bërë kështu apo ashtu, kanë shumë pak vlerë. Historia dhe analiza e saj nuk bëhen me sikur, por me ngjarjet e ndodhura në kohën për të cilën flitet. Kategoria e vrojtuesve politike të cilët në kohën e zhvillimit të ngjarjeve u shmangën nga qëndra e tyre, syojnë sot për të dalë mbi vetë ngjarjet, për të anatemuar dhe denigruar vetë kryengritjen. Marrëveshja e Prizrenit midis Ali Ahmetit, Arbër Xhaferrit dhe Imer Imerit në 22 maj 2001 tronditi politiken euroamerikane. Përgjigja e tretë që më shtyu ta shpejtoj shkrimin dhe botimin e këtij libri është edhe përpjekja që bëhet për ta rrumbullakosur kryengritjen e vitit 2001 dhe për ta shkruar atë me një mëndësi të ndryshme nga mëndësia shkencore, nga mëndësia historike apo mëndësia njerëzore. Në sistemet pluraliste, historinë nuk e shkruan pushteti apo edhe OJQ pranë pushtetit. 7 vjet pas, ka një përpjekje në Maqedoni për të gjetur të përbashkëtën e konfliktit tek shqiptarët dhe maqedonasit. Por perveç perpjekjes se mire, ngjarjet e vitit 2001 jane shkruar me mëndësinë e partisë dhe politikës dhe jo të shkaqeve reale. Po e jap këtë interpretim sipas botimit tek LOBI:

Varianti maqedonas: «Periudha e viteve 2000-2001, në Republikën e Maqedonisë karakterizohet me ndryshime të ndërlikuara shoqëroro-ekonomike dhe politike si rezultat i tranzicionit.

Shumë kapacitete industriale falimentuan dhe u mbyllën, një pjesë e madhe e popullsisë mbeti pa punë dhe varfëria morri hov. Privatizimi ishte i shoqëruar me parregullshmëri të ndryshme, dobësi të legjislacionit dhe keqpërdorime të rënda. Qeveria aktuale në të cilën participonin edhe shqi¬ptarët nuk mundej ta përballonte më këtë situatë në vend. Partitë politike ishin të formuara në baza etnike.

Rrethanat politike situatën në vend e bënin të pasigurte, më së shumti për shkak se për Maqe¬doninë ishin vitet e para si shtet i pavarur.»
Varianti shqiptar: «Shkatërrimi i RSFJ-së dhe mëvetësimi i Republikës së Maqedonisë shkaktuan ndryshime të thella politike, shoqërore dhe ekonomike në vend.

Pluralizmi manifestohej me formimin e partive politike të cilat, në vend të atij ideologjik, kishin karakter të fuqishëm etnik. Si rezultat i këtij tran¬zicioni, një pjesë e madhe e popullsisë mbetet pa punë, kurse varfëria, korrupsioni, kriminaliteti dhe kriza ekonomike marrin përmasa shumë të mëdha.
Ekonomia e shkatërruar, aferat dhe skandalet politike, korrupsioni dhe marrëdhëniet e keqë¬su¬ara ndëretnike edhe më shumë e destabilizuan vendin.
Duhet të theksohet fakti se me Kushtetutën e vitit 1991, shqiptarët i humbën të drejtat të cilat, formalisht, i gëzonin me Kushtetutën e vitit 1974. Për këto shkaqe Kushtetuta u miratua pa votat e deputetëve shqiptarë në Parlament».

Varianti shqiptaro maqedonas: «Periudha e viteve 2000-2001 karakterizohet me papunësi të madhe (400.000 persona të aftë për punë janë të papunë¬suar kurse 80.000 familje marrin ndihma sociale) dhe me procesin e papërfunduar të privatizimit i shoqëruar me pro¬cedura për falimentim për shumë ndërmarrje. Vërehet rënie e standardit të jetës.

Jeta politike karakterizohet me parti një etnike, ndërsa Qeveria udhëhiqej nga parti nacionaliste. Qeverisja ishte e centra¬li¬zuar, kurse sistemi juridik dhe ligjet nuk ishin të përfunduara (nuk ishin miratuar ligjet e nevojshme, ndërsa ato të mira¬tu¬arat shpesh ndryshonin dhe gjykatat shumë ngadalë vendo¬sin për lëndët).
Edhe pse në Parlament kishte përfaqësues shqiptarë dhe në koalicionin qeveritar kishte ministra-shqiptarë, në administratë dhe strukturat shtetërore, shqiptarët nuk ishin proporcionalisht të përfaqësuar. Partitë politike të shqiptarëve në Maqedoni publikisht va¬zhdo¬jnë të tregojnë pakënaqësinë nga statusi i tyre në jetën politike dhe publike në vend. Tensionimi i marrëdhënieve ndëretnike vjen në shprehje gjatë protestave të shqiptarëve me kërkesë për rritjen e të drejtave kolektive ku ndëshkohen dhe konfrontohen me policinë si dhe gjatë protestave të maqedonasve kundër shtimit të të drejtave të shqiptarëve»

Një analizë e thjeshtë, të çon në konkluzionin se ngjarjet e vitit 2001 janë shkruar me mëndësinë e pushtetit. Konkluzioni i përbashkët se: «Tensionimi i marrëdhënieve ndëretnike vjen në shprehje gjatë protestave të shqiptarëve me kërkesë për rritjen e të drejtave kolektive ku ndëshkohen dhe konfrontohen me policinë si dhe gjatë protestave të maqedonasve kundër shtimit të të drejtave të shqiptarëve», apo : «Jeta politike karakterizohet me parti një etnike, ndërsa Qeveria udhëhiqej nga parti nacionaliste» është i pasaktë. Kryengritja në Maqedoni kishte rrënjë më të thella. Mjafton vetëm nje fakt: Politikanët maqedonas dhe shqiptarë kanë harruar një detaj: Kur ata erdhën në pushtet në Maqedoninë e pavarur dhe pluraliste, bënë një amnisti gjysmake, e cila nuk përfshinte një pjesë të politikanëve aktualë të BDI-se. Dhe Maqedonia për arsye nga më të ndryshmet qysh kur u bë shtet i pavarur ka pasur në krye qeveri nacionaliste. Prirjen nacionaliste apo jo nuk ta jep emri i Partisë, por veprimtaria e saj. Në vitet 1991-1998, Maqedonia udhëhiqej nga një parti me emër socialdemokrat. Por kjo nuk e pengoi atë të ishte nacionaliste ndaj shqiptarëve.

Ndërsa përgjigja e katërt ka të bëjë me nevojën që ngjarjet e vitit 2001, të qëndrojnë si Vlera të Universit Moral të kombit shqiptar dhe jo si parzmore apo talisman i disa apo shumë politikanëve të djeshëm dhe të sotëm në Maqedoni, Kosovë e Shqipëri, disa prej të cilëve me kalimin e viteve kanë filluar të bejnë edhe përpjekjen për ta shtrëmbëruar apo modifikuar këtë Vlerë.
Përgjigja e pestë lidhur me pyetjen ka të bëjë me faktin se përkundër strukturave të shtetit maqedon që krijoi edhe formacione terroriste dhe ultranacionaliste, shqiptarët u treguan me të emancipuar dhe më të civilizuar. Gjate kryengritjes së shqiptarëve në vitin 2001, në Maqedoni u krijuan dhe filluan të vepronin disa organizata si:

1-« Organizata revolucionare maqedonase » e njohur me gjërësisht me emrin « Todor Aleksandrov ». Sipas deklaratës së themeluesve të saj, kjo organizatë kishte rreth 1200 antarë të armatosur me shtrirje në të gjitha qytetet e Maqedonisë Perëndimore.

2-« Lëvizja për clirimin e Maqedonisë ». Kjo organizatë u formua nën slloganin « Atdheu në rrezik ».

3-Organizata “Fronti revolucionar maqedonas” .
Këto tre organizata janë organizatorët dhe ekzekutorët e akteve të dhunshme ndaj shqiptarëve në Shkup dhe veçanërisht në qytetin e Manastirit.

Përgjigja e gjashtë ka të bëjë me faktin që ndërsa maqedonët janë shumë me tepër nacionalistë se sa duhet, shqiptaret u treguan më shumë internacionalistë se sa duhet. Kjo mëndësi shekullore e shqiptarëve u shfaq hapur edhe në kryengritjen e vitit 2001. Ndërsa nga njëra anë, drejtuesit e UCK e konsideronin pushtues pushtetin maqedonas, nga ana tjetër nuk harronin të flisnin për ruajtjen e integritetit të Maqedonisë. Po sjell dy shëmbuj domethënës në favor të tezës së sipërthënë:

I pari ka të bëjë me drejtuesin kryesor të UCK Abaz Xhuka (Ali Ahmeti). Ja se çfarë thotë ai në një shkrim-platformë të botuar në 6 qershor 2001:
«Në asnjë moment, shqiptarët në Maqedoni nuk kanë kërkuar zgjidhjen e problemeve në rishikim të kufijve ose në prishjen e Maqedonisë.
Ne kemi qenë për ruajtjen e Maqedonisë si njësi, ne kemi qenë të përkushtuar për ruajtjen e integritetit territorial dhe të sovranitetit të Maqedonisë, gjithmonë kemi shprehur gatishmëri për
dialog.» (Ali Ahmeti Ja pse I morëm armët, 6 qershor 2001)

I dyti ka të bëjë me, Arbër Xhaferrin ish-lideri i PDSH, një parti me prirje nacionaliste në Maqedoni. Ja se çfarë thotë ai midis të tjerash në një letër drejtuar ish-sekretarit amerikan të shtetit, Pauell :

«Por as unë e as komuniteti shqiptar i Maqedonisë nuk kemi hequr dorë nga vendi ynë dhe e ardhmja e saj. Ne besojmë që mund të arrihet një marrëveshje për të ndryshuar ligjet dhe trajtimin e shqiptarëve, të na mundësojë të bëhemi qytetarë të plotë dhe të barabartë të Maqedonisë.»
(Arber Xhaferri Letër drejtuar Kolin Pauell 2 korrik 2001)

Pjesë e problemit shqiptar

Ky libër është pjesë problemit shqiptar. Në libër trajtohen ato ngjarje që tashmë nuk përbëjnë sekret. Tashmë nuk përbën sekret se Arbër Xhaferri u takua me Ali Ahmetin në Tiranë në fundmarsin e vitit 2001 në një Rezidencë qeveritare në prani të ish-kryeministrit të Shqipërisë Ilir Meta dhe të autorit të librit. Ata përcaktuan strategjinë e përbashkët për realizimin e të drejtave të shqiptarëve. Ashtu siç nuk eshte sekret se në atë takim Ali Ahmeti e quajti Arbër Xhaferrin «Vëllai i Madh». Ashtu siç nuk është më sekret se Arbër Xhaferri në fund majit të vitit 2001 pranoi të jepte dorëheqjen nga Kryetar i PDSH dhe të mos braktiste Ali Ahmetin dhe Marrëveshjen e Prizrenit. Tashmë nuk është sekret të pohohet se arsyeja e vërtetë që ish-kryeministri i Kosovës Ramush Haradinaj nuk u ftua në Shqipëri në mars 2001 ishte fakti se ai konsiderohej nga disa drejtues te qeverisë së Shqipërise si eksportues i kryengritjes nga Kosova në Maqedoni. Tashme nuk përbën me sekret te thuhet se nuk ka qene vetem ish-kryeministri maqedonas Georgievski ai që kërkoi ndarjen e Maqedonisë. Por kanë qënë edhe shqiptarët të cilët e kërkuan dhe planifikuan këtë ndarje si një hap drejt zgjidhjes tërësore të çështjes shqiptare. Ashtu siç nuk është më sekret të thuhet se ata që e penguan këtë ndarje ishin disa politikanë shqiptarë në Tiranë, Tetovë dhe Prishtinë.Tashmë nuk është sekret të thuhet se hartuesi i vërtetë i Marrëveshjes së Ohrit, është ish-ambasadori amerikan Robert Frouik, që në vitin 2001 ishte përfaqësues i OSBE në Shkup. Mos pranimi i Planit Frouik dhe largimi i tij nga Maqedonia si person i padëshirueshëm, nuk kishte të bënte me ndonjë gabim të tij. Në të kundërtën, kishte të bënte me një lëshim që diplomacia e SHBA i bëri asaj të BE. Pasi diplomacia e Brukselit në rastin e kryengritjes së shqiptarëve, hezitoi të pranonte realitetin. Ajo në kulmin e kryengritjes, firmosi me Maqedoninë MSA në Luksemburg.

Tashmë nuk është më sekret të thuhet se edhe shërbimet inteligjente të Shqipërise dhe Maqedonisë bashkëpunuan me njëri tjetrin për ta penguar ndarjen e Maqedonisë etj.

Tanusha ose fillimi i Kryengritjes

Kryengritja e shqiptarëve filloi në fshatin me emër të bukur Tanushë. Ndërsa maqedonasit e quajnë Tanushevc. Ajo filloi ditën e diel, datë 3 mars 2001. Ka qënë një mot i vrejtur. Kryeministri i Shqipërisë Ilir Meta ndodhej në Varshavë dhe ishte në një takim me presidentin e atëhershëm polak Kvashnjevski kur u njoh me ngjarjen. Kryengritësit shqiptarë kishin vrarë 3 police maqedonas. Pas dite, do të shkonte në Paris për të referuar në një Akademi Diplomatike. Pasi u njoh me ngjarjen, Meta e vlerësoi atë seriozisht dhe fillimisht kërkoi formulimin e një deklarate për të bërë të njohur qëndrimin e qeverisë shqiptare. Deklaratën e kemi formuluar sëbashku me ish-zëvëndësministrin e jashtëm Pëllumb Xhufi në zyrën time në kryeministri. Jemi konsultuar disa herë me Metën në telefon lidhur me tekstin e saj dhe vetëm në orën 15.50 minuta i është përcjellë me faks TVSH për ta lexuar në lajmet e orës 16.00. Deklarata u prit mirë, më mirë se sa mendohej. Ish-ministri i jashtëm francez Vedrine që u takua me Metën në Paris e vlerësoi si korrekt dhe të matur qëndrimin e qeverisë shqiptare. Në mënyrë të përmbledhur teksti i deklaratës ishte si më poshtë.

Ç’bisedoi Meta me të dërguarin special të Papandreut, Aleks Rondos?

Kryeministri Meta sapo ishte kthyer nga Franca ku kishte marrë pjesë në një Akademi Diplomatike dhe ishte takuar me ministrin e Jashtëm francez, Vedrine. Ministri fracez e kishte vlerësuar shumë deklaratën e qeverisë shqiptare lidhur me ngjarjet e ndodhura në fshatin Tanushë në Maqedoni. Mbasi një qëndrimi prej dy ditësh në Tiranë, ai do të shkonte përsëri në Madrid në një takim pune me kryeministrin e atëhershëm të Spanjës Aznar. Ishte një tur lobingu politik që Meta e kishte ndërmarrë për integrimin e Shqipërisë.
I kisha kërkuar që në Spanjë të shkoja edhe unë për ta shoqëruar dhe kishte rënë dakord që të isha pjesë e delegacionit.

Darka në Rogner

Gjatë kohës që po i raportoja lidhur me ecurinë e ngjarjeve në Maqedoni, i bie telefoni. Pas telefonatës në gjuhen angleze, më thotë duke ndërprerë bisedën se do ishim për darkë në Hotel Rogner. Ngaqë të nesërmen do niseshim në Spanjë, darka m’u duk e çuditshme dhe e pyeta se cili ishte qëllimi i saj. Me tha se do hanim darkë me këshilltarin kryesor të Jorgo Papandreut, Aleks Rondos, i cili ishte nisur drejt Tiranës me një mesazh. Do ishte një darkë pune.

Për Aleks Rondosin vetëm kisha dëgjuar se ishte nga më të besuarit e Papandreut. Isha përshendetur më atë vetëm dy herë kalimthi. Herën e parë në Budapest në prill 2000 kur kemi qënë me Fatos Nanon në aktivitetin e Forumit për Problemet Etnike dhe herën e dytë në Athinë në dhjetor 2000, kur isha me Metën përsëri në Forumin për Marrëdhëniet Etnike të Alen Kassof.
U takuam në darkë në një nga sallat e rezervuara të Hotel Rogner. Ndodhej edhe këshilltari diplomatik i Metës. Rondos u fut menjëherë në temë. Ai i foli Metës për shqetësimin e Greqisë lidhur me ngjarjet në Maqedoni dhe veçanërisht UÇK-në e Ali Ahmetit. (Pavarsisht se Ahmeti akoma nuk kishte dalë hapur si përfaqësuesi politik i UÇK-së, Rondos e dinte kush ishte drejtuesi i saj. Ahmeti këtë do ta bënte në mbremjen e 17 marsit 2001. Por kjo është temë tjetër).

Kërkesat e Rondosit: UÇK të mos prekë pronat e Helenik Petrolium

Nga ana e tij, Meta me shumë qetësi i shpjegoi qëndrimin racional të mbajtur nga qeveria shqiptare ndaj këtyre ngjarjve dhe pritjen pozitive që i ishte bërë këtij qëndrimi nga kancelaritë perëndimore. Pas këtij shpjegimi, Rondos i foli më hapur. Ai kërkoi që Meta të shfrytëzonte gjithë ndikimin e tij në radhët e UÇK-së dhe të forcave politike në Maqedoni që vatrat e konfliktit të mos preknin pronat e Helenik Petrolium dhe të mos shtrihej konflikti në kufirin greko-maqedonas. (Kishte disa muaj që Meta e kishte kapërcyer ftohtësinë në marrëdhëniet me Greqinë të krijuara pas zgjedhjeve lokale të tetorit 2000 në Himarë). Pasi u mendua disa minuta, Meta kthehet nga unë dhe më thote: “Mos hajde nesër me mua në Madrid, por shko në Tetovë, na duhet t’i ndihmojmë”. I thashë se këtë punë mund ta bënim edhe kur të ktheheshim nga Madridi. “Jo, jo, me tha me nxitim, nesër. Bile fol që sonte me ata dhe thuaju të mos na ngatërrojnë. I kemi miqtë tanë”. Nuk e zgjata me bisedën. Ndërkaq Rondos shikonte nga ne, por ishte shumë pak i habitur. Më vonë mora vesh se ai i dinte lidhjet e mija me UÇK-në. (Gjithmonë, pranë Metës dhe kryeministrave te tjerë shqiptarë ka pasur njerëz që Athinën e kanë vënë në dijeni në kohën e duhur për ngjarje të rëndësishme të hapsirës shqiptare).
Akoma nuk kishin mbërritur në Tiranë disa nga kryetarët e partive politike shqiptare të Maqedonisë dhe të Kosovës. Ndërsa erdhi para tyre, Aleks Rondos.

Udhëtimi në Maqedoni dhe biseda telefonike me Ali Ahmetin

Të nesërmen, Meta u nis në Madrid i shoqëruar nga këshilltari i tij diplomatik, ndërsa unë në Tetovë. Për të qenë më i sigurt, mora disa masa sigurimi, sidomos pasi të hyja në teritorin e Maqedonisë. (Kishte filluar lufta dhe udhëtimi nëpër Maqedoni kishte filluar të bëhej i pasigurtë). I telefonova zëvëndëskryetarit të PDSH, Menduh Thaçi me të cilin deri atëherë kishim vetëm njohje dhe respekt reciprok dhe i kërkova që të më dërgonte një makinë policie shoqërimi. (PDSH ishte në qeverinë e drejtuar nga Georgievski dhe zëvendësministri i Brendshëm ishte Refet Elmazi i PDSH, ndërsa ministre e Brendshme ishte akoma Dosta Dimovska). Menduhi me gatishmërinë e tij karakteristike më garantoi për masat e sigurimit dhe njëkohësisht edhe për takimin me Arbër Xhaferrin. Pasi kalova Qafën e Thanës në pjesën e kufirit të Maqedonisë, pavarësisht tensionit që vihej re për shkak të konfliktit që kishte filluar, nuk më penguan. I shoqëruar nga makina e policisë që me kishte dërguar Menduhi, mbërrita i qetë në Tetove. Kisha tre probleme për të zgjidhur. E para duhej të flisja me Abazin (Aliun) dhe ti thoshja që të kishte kujdes, por edhe të ruhej nga provokimet, që mund ti bënte dikush dhe pastaj t’ia faturonin UÇK. E dyta duhej të takohesha me drejtuesit më të lartë të PDSH dhe ti bindja të vinin në Tiranë në takim me kryeministrin Meta. E treta më duhej të takoja edhe udhëheqjen e PPD për t’u thënë edhe atyre që të vinin në Tiranë në takim me Metën. (Kishim dijeni për mosmarrëveshjet midis dy partive politike shqiptare, por gjykova se situata e krijuar do ma bënte më të lehtë.

E fillova me të parën: Kujdes në kufirin me Greqinë?

Pas sistemimit në një hotel që kishte pronar një simpatizant të PDSH, dola për një shëtitje dhe nga celulari im mora në telefon Abazin (Aliun). I thashë që të kishte kujdes lidhur me Greqinë, me investimet greke në Maqedoni dhe mosshtrirjen e konfliktit në kufirin greko-maqedonas. Njëkohësisht i thashë që të merret masa edhe për provokacionet që mund të bëheshin nga shërbimet sekrete të disa vendeve të rajonit. Nuk i thashë asgjë se cili e kishte kërkuar një gjë të tillë, por se ishin sugjerime nga ana ime. U kuptuam shumë shpejt me Abazin (Aliun). Dhe Abaz Xhuka nuk gaboi, ai i mori shumë mirë masat. Diplomacia dhe politika greke nuk patën asnjë pretekst të atakonin UCK dhe drejtuesit e saj.

Kapërcim në kohë Mediat greke : Eshtë krijuar Ushtria Çlirimtare e Çamërisë


Në datën 30 maj 2001, zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme të Greqisë, Panajotis Beglitis, doli në një konferencë për shtyp dhe i bëri thirrje komunitetit ndërkombëtar të dënojë deklaratat ekstremiste të shqiptarëve ndaj Greqisë.

Çfarë kishte ndodhur

Gjatë ditës, një përfaqësues i vetëshpallur kish prezantuar një organizatë rebele shqiptare, të cilën ai e quajti Ushtria Çlirimtare e Çamëve, duke shtuar se baza e kësaj organizate është në veriperëndim të Greqisë. Personi që është identifikuar si Mehmeti është shprehur kështu në një emision radiofonik të transmetuar në Australi. (Sikur nuk kishte me mijra radiostacione në Evropë). Sipas radios, ai përfaqëson Ushtrinë të vetëshpallur Çlirimtare, aktive në Maqedoni. Sipas Beglitis: Imagjinata e sëmurë e disa elementëve terroristë, që përpiqen të paraqesin çështje të paqena, duket se nuk ka kufij. Po kështu edhe reagimi i komunitetit ndërkombëtar ndaj tyre nuk duhet të ketë kufij.

Ali Ahmeti i shkruan Jorgo Papandreut

Dhe një ditë pasi Beglitis bëri akuzën në drejtim të UÇK, Ali Ahmeti bën një veprim të shpejtë dhe të zgjuar. Ai i dergon një letër publike ministrit të Jashtëm grek, Jorgo Papandreut lidhur me çështjen në fjalë.
Në letër thuhet se: “Zotëri i nderuar! Desha t'jua adresoj këtë letër lidhur me një dezinformatë që ka dalë këto ditë në media, sikur gjoja unë, Ali Ahmeti, shefi politik i UÇK-së, kam deklaruar se, së shpejti do të krijohet Ushtria Çlirimtare e Çamërisë. Dëshiroj t'ju siguroj në emrin tim dhe në emër të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, se një deklaratë e këtillë kurrë nuk është bërë nga ne. Përkundrazi, me këtë rast dëshirojmë t'ju sigurojmë se ne e respektojmë sovranitetin dhe integritetin e shtetit grek, sikundër që e respektojmë edhe integritetin dhe sovranitetin e shtetit maqedonas. Z. ministër, më lejoni edhe njëherë të shpreh respektin dhe mirëkuptimin që kemi për shtetin dhe popullin grek”.

Greqia përgënjeshtron pohimet për ekzistencën e UÇÇ

Pergjigja e menjëhershme e UÇK-së ndaj njoftimeve fantazëm lidhur me ekzistencën e UÇÇ, shumë shpejt i dha frytet e saj. Në datën 19 qershor 2001, përfaqësuesi i saj, Dimitris Repas i vlerësoi si të pabaza pohimet e Presidentit jugosllav, Vojisllav Koshtunica, që ekstremistët shqiptarë do të aktivizohen në Epir, në veri të Greqisë. Repas, u shpreh se nuk ekziston çështje që ka të bëjë me integritetin e Greqisë, dhe as shenja të UÇÇ-së.

Por Papandreu nervozohet !

Është një fakt se diplomacia greke e ndjeu vehten të mënjanuar nga zgjidhja e krizës në Maqedoni. Një gjë e tillë shkaktoi nervozizëm në radhët e politikës dhe diplomacisë greke. Pa u zgjatur në fakte të shumta të asaj periudhe, po jap vetëm qëndrimin e ish-ministrit të jashtëm grek Papandreu në Komisionin e Politikës së Jashtme të Parlamentit grek. Mbledhja e Komisionit të jashtëm është zhvilluar në datën 6 qershor 2001, pasi Aliu në emër të UÇK-së i kishte dëguar letrën dhe pasi ishte verifikuar që deklarata në radion australiane ishte një banalitet i rëndomtë.

Në Mbledhje Papandreu deklaroi se ishte pesimist përsa i perkiste rrjedhës së mëtejshme të krizës në Maqedoni. Në seancën e Këshillit të Politikës së Jashtme dhe të Mbrojtjes të Parlamentit grek, Papandreu u bëri thirrje partive greke të mbajnë kontakte me partitë në Maqedoni që në këtë mënyre të mbrojnë sovranitetin, integritetin dhe tërësinë e saj. Papandreu është angazhuar për mosndryshimin e kufijve dhe ka dënuar terrorizmin dhe kontaktet me terroristët, por ka konfirmuar se tani në Ballkan po shtrohet çështja shqiptare, zgjidhjen e së cilës e sheh si shoqëri evropiane, multietnike, duke respektuar të drejtat e pakicave dhe të kufijve stabil, por lehtë të kalueshëm.

Pangallos kundërshton: Më shumë marrdhënie me Shqipërinë


Ish-shefi i diplomacisë greke, Pangallos ka hedhur poshtë qëndrimin për zgjidhjen evropiane si të mundshme, duke thënë se nuk mund të vlerësojë rezultatin e krizës në Maqedoni. Ai ka rekomanduar që Greqia të ketë “kontakte në të gjitha nivelet, me shfrytëzimin e të gjitha mjeteve” me shqiptarët, meqenëse pozita strategjike e Shqipërisë është shumë më rëndësishme nga pozita strategjike e Maqedonisë. Papandreu në një replikë pjesërisht është pajtuar me qëndrimet e Pangallosit dhe është angazhuar për bisedime në Maqedoni dhe në Ballkan.

Kthim në rrjedhën historike Dy takimet me PDSH dhe PPD

Ndryshe i mendova këto takime dhe ndryshe më dolën. Takimin me udhëheqjen e PDSH e mendova më të vështirë. Jo thjesht se ajo ishte parti në qeverisje, jo thjesht se unë konsiderohesha si “mik i rebelëve”, por edhe për faktin se mbi ata kishin filluar të binin një sërë akuzash. Ato ishin të pavërteta, por gjithësesi kishin krijuar një lloj tensioni, veçanërisht tek Kryetari i PDSH Arbër Xhaferri dhe zëvëndëskryetari Menduh Thaçi.

Por në fakt takimi me udheheqjen e PDSH me doli më i lehtë se sa e prisja. Në takim me pritën të dy, Xhaferri dhe Thaçi në zyrën e Arbërit. Më bënë një ekspoze shumë të qartë të konfliktit që sapo kishte filluar. Nuk vura re tek ata asnjë shënje mërie, apo pakënaqësie ndaj UCK. Më shumë ishin të preokupuar për zgjidhjen e tij të shpejtë. Pasi u bëra të qartë qëndrimin zyrtar dhe qëndrimin real të qeverisë shqiptare ju thashë edhe për ftesën e kryeministrit Meta për të ardhur në Tiranë dhe për të biseduar lidhur me rrugët për zgjidhjen sa më të mirë të konfliktit. Problemi shtrohej që konflikti të cvilizohej, që ai të dekurajohej, por nga të dy palët. Për habinë time, edhe Arbëri edhe Menduhi e pritën me dashamirësi këtë ftesë dhe me thanë se ishin të gatshëm të vinin në çdo kohë që do ta gjykonte qeveria e Shqipërisë.

Në selinë e PPD


Pasi mora këtë miratim të tyre, u nisa për në selinë e PPD, që ishte afër selisë së PDSH. Aty më priste një befasi e pakëndshme. Ishte mbledhur shumica e Kryesisë Qëndrore. Pasi ju prezantova atyre që nuk më njihnin u parashtrova nevojën e konsultimit me qeverinë shqiptare dhe me partitë e tjera politike shqiptare në rajon. Njëkohësisht I vura në dijeni për miratimin e ftesës nga ana e PDSH. (E pashë që gabova taktikisht, ata kishin kohë që shkonin keq me PDSH, inatin më të madh e kishin me Menduh Thaçin.) Disa prej tyre filluan të shfaqnin rezerva për ftesën për më tepër që unë ju kërkova se duhet të vinin të dy partitë në një takim të përbashkët. Pas disa deklaratave “patriotike” prej disave, sepse një pjesë e PPD kishte filluar të mbante qëndrime radikale, mu desh që tu kujtoja dy prej tyre se cilat kishin qene qëndrimet e tyre ndaj Ahmetit dhe shokëve të tij kur kishin qënë në Zvicër. Kjo ndërhyrje e qetësoi situatën dhe i dha mundësi “Plakut” (Imer Imerit, Abdurrahman Halitit dhe Abdylhadi Veselit që të më falenderonin për ftesën dhe të jepnin miratimin e tyre për të ardhur në takim me kryeministrin Meta sëbashku me PDSH.
Pasi mbarova, në largim e sipër u takova përsëri me Arbërin dhe Menduhin. Edhe ata u ndjenë të lehtësuar. Përsëri me një makinë shoqerimi u nisa drejt kufirit. Rrugës më mori në telefon kryeministri Meta. I thashë që të dy partitë kishin rënë dakord të vinin në Tiranë sëbashku.

Më pyeti se çfarë mund të bënim më shumë se kaq.

Ju përgjigja se kur të mbrija në Tiranë do ta mendoja. Pasi kalova Qafën e Thanës e njoftova Aliun për bisedimet dhe i thashë që të ishte i kujdesshëm në deklarimet ndaj PDSH dhe PPD. Ramë dakord që do të mbanim njëri tjetrin në dijeni.(Akoma nuk i kisha thënë për të ardhur në Tiranë)

Deklarata e përbashkët për shtyp

Nuk e përmenda rastësisht këtë telefonatë. Ishte hedhur hapi i parë politik, që dy partite kryesore politike shqiptare kishin pranuar të vinin në Tiranë për të koordinuar veprimet e tyre. Deri në atë periudhë disa pjesë të tyre e shikonin me armiqësi njëra tjetrën. Por duheshin edhe disa hapa të tjerë. Dhe një prej këtyre hapave ishte që opinioni publik shqiptar, rajonal dhe ndërkombëtar të njihej zyrtarisht me unifikimin e qëndrimeve të tyre politike ndaj konfliktit. Pra duhej një deklaratë e përbashkët për shtyp. Por jo midis tyre dhe qeverisë shqiptare, por vetëm midis tyre. Duke pasur parasysh vështirësitë e takimit me PPD dhe PDSH, mora në telefon Arbërin dhe ja thashë si ide dhe a mund të realizohej. Arbëri me pjekurinë e tij të rrallë politike, më thotë: -është një gjë shumë e mirë, por a do të pranojnë ata të PPD-së. E lamë të flisnim përsëri të nesërmen.

Deklaratën e hartova pasi mbrrita në Tiranë. Kur gjykova se ishte bërë e pranueshme për të dyja palët ja dhashë kryeministrit Meta.(Meta ishte i kujdesshëm për deklaratat e shtypit.) Por nuk bëri asnjë vrejtje, vetëm më pyeti i shqetësuar: Do pranojnë të dalin me deklaratë të përbashkët shtypi?
I thashë se me Arbërin kisha rënë dakord, por ngelej problem PPD. Në vazhdim I sugjerova që unë do flisja paraprakisht me Imerin dhe Abdylhadiun dhe ai të fliste me Abdurrahman Halitin me që kishte njëfarë miqësie me atë.
Të tre drejtuesit e PPD ranë parimisht dakord, por vunë si kusht që do ta shikonin ma parë Deklaratën.

Takimi është zhvilluar diku nga ora 17.00 e datës 11 mars 2001 në zyrën e pritjes së kryeministrit. Nga PDSH kishin ardhur Arbër Xhaferri dhe Iliaz Halimi. Nga PPD, Imer Imeri, Abdylhadi Veseli dhe Abdurrahman Haliti që nuk mori pjesë në takim. Në fillim foli Meta. Me saktësi dhe qartësi, ai pozoi se cili do të ishte qëndrimi zyrtar dhe qëndrimi real i Shqipërisë. Por u sugjeroi atyre se edhe ata duhet të kishin një qëndrim zyrtar dhe një qëndrim real. (Në takime të tilla, Meta nuk imponohej asnjëherë. Ai mendimin në shumë raste e kishte të pabukur, por rrallë herë të pasaktë).
U krijua një ambient i ngrohtë, saqë kur erdhi pjesa e Deklaratës së përbashkët, nuk pati ndonjë vështirësi të madhe. U bë vetëm një sugjerim nga Imeri për të shtuar një fjali. Dhe para medias, PDSH dhe PPD dolën me një qëndrim të përbashkët.

Deklarata e Metës

Ata veç kësaj dhanë edhe një konferencë shtypi me Metën e cila të nesërmen në 12 mars 2001 u botua si më poshtë: “Kryeministri Ilir Meta bisedoi të dielën mbi situatën aktuale në Maqedoni me kryetarin e Partisë Demokratike të Shqiptarëve të Maqedonisë, Arbën Xhaferi dhe me kryetarin e Partisë për Prosperitet Demokratik, Ymer Ymeri. Qeveria shqiptare shpreh mbështetje ndaj përpjekjeve që dy partitë e shqiptarëve në Maqedoni po bëjnë për të nxitur dialogun dhe për të marrë pjesë në jetën institucionale të vendit, tha kryeministri Meta gjatë takimit të zhvilluar në selinë e kryemistrisë në Tiranë. Pjesëmarrësit në takim u shprehën kundër zgjidhjes së problemeve me anë të dhunës dhe veprimeve të armatosura. Veprimet e dhunshme janë në kundërshtim me interesat e shqiptarëve dhe me qëndrimet e faktorit politik shqiptar në Maqedoni, u shprehën politikanët në takim. Meta, Xhaferi dhe Ymeri u shprehën për ruajtjen e integritetit dhe sovranitetit të Maqedonisë si një kusht i rëndësishëm për forcimin e mëtejshëm të paqes dhe stabilitetit në rajon. Ata mbështetën zgjidhjen e problemeve të shqiptarëve në Maqedoni, vetëm në mënyrë institucionale dhe me mjete demokratike, ndërsa shprehën dëshirën që qeveria maqedonase, në bashkëpunim me faktorin politik shqiptar do të manifestojë përmbajtje dhe urtësi në zgjidhjen e problemeve të krijuara. Pjesëmarrësit në takim shprehën vlerësime për angazhimin e Bashkimit Evropian dhe SHBA për zgjidhjen e problemeve me rrugë paqësore dhe mjete demokratike”.

Arbër Xhaferri dhe Imer Imeri i qëndruan Marrëveshjes midis tyre

Dhe koha vërtetoi se deri në përfundim të luftës, PDSH dhe PPD e ruajtën këtë qëndrim. Për ta përfunduar këtë pjesë të rëndësishme do përmend vetëm dy detaje. Pas dy muajsh, Imeri pranoi të shkonte sëbashku me Arbërin në Prizren për të firmosur me Aliun Marrëveshjen e famshme që tronditi bashkësinë ndërkombëtare. Ndërsa Arbëri kur do të krijohej qeveria e shpëtimit kombëtar në Maqedoni, refuzoi të dilte në krye të bllokut shqiptar duke kërkuar që PDSH dhe PPD të jenë të barabarta dhe duke hedhur poshtë propozimin e Lupço Georgievskit.

Ky bashkëpunim korrekt midis Xhaferrit dhe Imerit do të çonte edhe në pajtueshmerinë e tyre për të marrë pjesë në atë që u quajt qeveria e Koalicionit të gjerë në Maqedoni. Ajo u shpall në 13 maj 2001. Sipas njoftimit për shtyp u tha se: “Me një votë kundër dhe katër abstenime, deputetët e Parlamentit të Maqedonisë mbrëmë ia dhanë votëbesimin qeverisë së re të unitetit politik. Partitë shqiptare do të drejtojne katër ministri. Nga radhët e Partisë Demokratike Shqiptare, ministër i ekonomisë është Besnik Fetai, i Punës dhe Politikës Sociale, si dhe deri më tash është Bedredin Ibrahimi, kurse nga Partia për Prosperitet Demokratik, ministër i Drejtësinë është Hixhet Mehmeti dhe ai pushtetit Lokal, Faik Asllani. Nga katër zëvendëskryeministra ndër ta dy janë shqiptarë - Qemal Musliu i PPD-së dhe Xhevdet Nasufi i PDSH-së. Ndërkaq, Parlamenti i Maqedonisë zgjodhi edhe dy nënkryetarë të rinj - krahas Iliaz Halimit të PDSH-së do të jetë edhe Olloman Sulejmani i PPD-së”. Kundër qeverisë së re votoi deputeti dhe kryetari i Partisë Kombëtare Kastriot Haxhirexha

Ilir Meta-Hashim Thaçi: Në qëndër të bisedës situata në Maqedoni

Për të mbërritur te takimi kryesor midis Ali Ahmetit dhe Arbër Xhaferrit duheshin kaluar disa faza.

Faza e parë ishte takimi midis Metës dhe PDK së Hashim Thaçit. Thaçi me një delegacion erdhi në Tiranë dhe pas bisedimeve ata dolën në një Konference shtypi. Pas takimit takimit Ilir Meta-Hashim Thaçi (Tiranë, 14 mars 2001) u dha një konferencë e përbashkët për shtyp. Në qender të Konferencës ishte situata në Maqedoni, përqëndrimi i trupave serbe në kufirin Kosovë-Maqedoni, zgjedhjet e përgjithshme në Kosovë, gjendja në Mitrovicë.

Meta pas takimit: Diskutuam ngjarjet në Rajon

“Diskutuam për qëndrimet tona përsa i takon ngjarjeve më të fundit në rajon. Në radhë të parë, unë kam shprehur dhe një herë tjetër kënaqësinë që procesi i krijimit të institucioneve në Kosovë ka shënuar hapa përpara, gjë që konfirmohet edhe një herë me zgjedhjet e fundit lokale atje, të cilat janë dhe zgjedhjet e para të lira dhe demokratike në Kosovë, të cilat ishin dhe një herë tjetër tregues se shqiptarët kanë të gjitha kapacitetet si qytetarë të Kosovës për të krijuar institucione të reja demokratike në mënyrë të qytetëruar. Së dyti, kemi ndarë të njëjtin mendim se mbajtja e zgjedhjeve të përgjithshme do të ishte një tjetër nevojë dhe domosdoshmëri për kompeltimin e gjithë kuadrit institucional të nevojshëm për stabilitetin dhe për të ardhmen evropiane të Kosovës dhe se po kështu procesi i bashkëjetesës dhe integrimit të minoriteteve në Kosovë. Është procesi i të ardhmes dhe se në një Kosovë të re demokratike dhe evropiane nuk ka nevojë për enklava, por ka nevojë dhe për bashkëjetesë dhe për integrim, ashtu sikurse unë i kam theksuar dhe një herë zotit Thaçi gjatë këtij takimi qëndrimin e qeverisë shqiptare edhe ndaj qeverisë së re të Beogradit që t’i inkurajojë serbët në Kosovë, dhe veçanërisht serbët në Mitrovicë, që të mos bojkotojnë ndërtimin e institucioneve të reja demokratike atje, të mos përdoren si faktorë tensioni, por perkundrazi të integrohen dhe të marrin pjesë në krijimin e institucioneve të reja demokratike të përbashkëta. Po kështu kemi shprehur kënaqësinë për mendimin të bërë tashmë publik për armëpushimin njëjavor në zonën e Preshevës si një shenjë të vullnetit të shqiptarëve atje për të hyrë në një proces të ri, në një proces politik që do të sjellë afirmimin dhe respektimin e të drejtave të tyre sipas standardeve ndërkombëtare. Ashtu sikurse kemi ndarë të njejtin shqetësim dhe arsyetim se zhvillimet e fundit në Preshevë janë rrezik i zhvillimeve të mëparshme atje të rezistencës së shqiptarëve ndaj genocidit që regjimi i Miloshevicit ka ushtruar në Kosovë, por edhe në gjithe zonën e Preshevës. Dhe vendimi i djeshëm tregon dhe një herë se shqiptarët, duke kuptuar kontekstin e ri të zhvillimeve, po kështu kanë kuptuar se procesi politik është ai që do të ketë të ardhme për zgjidhjen e problemit atje dhe urojmë që kjo të vazhdojë. Natyrisht që kemi ndarë shqetësimin e përbashkët për zhvillimet e fundit në Maqedoni dhe veçanërisht në veri të Maqedonisë në kufi me Kosovën ku ka pasur disa akte tepër shqetësuese të dhunës dhe të ekstremizmit. Dëshiroj dhe një herë tjetër të theksoj se për Qeverinë shqiptare përdorimi i dhunës për arritjen e qëllimeve politike është, jo vetëm i papranueshëm, por edhe i dënueshëm dhe po kështu Qeveria shqiptare është e mendimit se procesi i demokratizimit të Maqedonisë do të vazhdojë me vete pjesëmarrjen e shqiptarëve si edhe derimëtani
nëpermjet funksionimit më të mirë të institucioneve atje dhe njëkohësisht nëpermjet njohjes së të drejtave të shqiptareve të Maqedonisë, të cilat ata i kanë kërkuar dhe të cilët u takojnë sipas të gjithë normave ndërkombëtare. Po kështu sovraniteti dhe integriteti i Maqedonisë janë një domosdoshmëri, jo vetëm për vete stabilitetin e Maqedonisë, por për stabilitetin e gjithë rajonit tonë. Dhe bësojmë se gjithashtu dhe në Maqedoni aktet e dhunës do të izolohen dhe procesi politik do të ketë përparësi për trajtimin e çështjeve që kanë ngritur subjektet politike shqiptare atje. Po kështu kemi konkluduar se midis Shqipërisë dhe Kosovës janë hedhur hapa të rëndësishëm në bashkepunimin bilateral janë disa marrëveshje të ndryshme që janë nënshkruar edhe në Tiranë edhe në Prishtinë, veçanërisht në fusha të ndryshme të kulturës, të turizmit etj. Dhe këto marrëdhënie padyshim që do t’i çojmë akoma dhe më përpara jo
vetëm në marrëdhëniet reciproke, por edhe në dobi të stabilitetit të rajonit tonë”.

Thaçi: Nuk jam për Maqedoni Federative

Pas takimit edhe Thaçi bëri një deklaratë për shtyp. Ai tha se “dhe për mua ishte kënaqesi që sonte të bashkëbisedoj me kryeministrin e Shqipërisë, zotin Meta, me ftesën e të cilit jemi në një vizitë këtu. Biseduam kryesisht për bashkëpunimin Kosovë – Shqipëri në aspektin politik, ekonomik, kulturor dhe atë të turizmit, biseduam edhe për çështje të tjera, të cilat janë aktuale në Kosovë, sidomos për problemin e Mitrovicës, për mundësinë e tejkalimit të gjendjes së rëndë në Mitrovicë dhe të bllokimit të qytetit. Gjithashtu, për mundësinë që Shqipëria të luajë, ashtu si ka luajtur një rol aktiv në kontaktet me ndërkombëtarët, që të ushtrojë ndikim tek bashkësia ndërkombëtare dhe tek Beogradi për lirimin e të burgosurve shqiptarë politikë që mbahen në burgjet e Serbisë. Në të njëjtën kohë biseduam edhe për zhvillimet në Kosovë, për progresin e bërë për momentin që është duke u hartuar Kushtetuta e përkohshme e Kosovës dhe për fillimin e procesit të parapërgatitjeve për zgjedhjet e përgjithshme në Kosovë që do të mbahet në tetor të këtij viti. Biseduam edhe për problemin e Preshevës dhe marrëveshja e djeshme për armepushim mes shqiptarëve në Preshevë dhe komunitetit ndërkombëtar tregon se shqiptarët janë të përkushtuar që të gjitha problemet, të cilat janë të hapura dhe janë të trashëguara nga koha e Milosheviçit në këto treva shqiptare, të zgjidhen politikisht në bashkëpunim me komunitetin ndërkombëtar dhe në këtë qasje, forcat politike në Preshevë, Medvegjë dhe Bujanovc do të kenë mbështetjen edhe të faktorit politik shqiptar në Kosovë.
Gjithashtu biseduam rreth problemeve që janë krijuar në Maqedoni. Në kërkojmë dhe kemi mbështetur zgjidhjet politike të problemeve në Republikën e Maqedonisë, kemi mbështetur udhëheqësit politikë shqiptarë atje për zgjidhjen e problemeve në këtë Republike, avancimin e të drejtave të shqiptarëve në Maqedoni.

Në kuader të kësaj sidomos kemi këmbëngulur në faktorin politik shqiptar për lirimin e të gjithë të burgosurve politikë që mbahen në burgjet e Maqedonisë gjithashtu edhe në të drejtën e shqiptarëve që të jetë si element shtetformues në Maqedoni dhe në kuadër të kësaj të fillojë dhe ndryshimi i Kushtetutës së Maqedonisë që shteti maqedon të jetë shtet i maqedonasve, shqiptarëve dhe i komuniteteve të tjera. Gjithashtu është biseduar dhe për bashkëpunimin, të cilin duhet ta vazhdojmë dhe kam besim se në të ardhmen janë duke u hapur procese dhe do të hidhen hapa të rëndesishëm të bashkëpunimit mes Kosovës dhe Shqipërisë.

Thaçi iu përgjigj pyetjes “ç'mund të thoni për marrëveshjen mes KFOR-it dhe Ushtrisë Jugosllave për kthimin e kesaj ne Kosovës”. Ai tha se “nuk është nënshkruar asnjë marrëveshje për kthimin e trupave serbe nëë Kosovë, ndërsa marrëveshja për kthimin e trupave serbe në zonën e sigurisë është një marrëveshje për të cilën ne kemi dalë me qëndrimin tonë se vetëm zgjerimi i zonës së sigurisë krijon stabilitet të qëndrueshëm për arsye se afrimi i ushtrisë që ka ushtruar gjenocid në Kosovë krijon shqetësim tek qytetarët vendas të asaj treve. Problemet janë të krijuara dhe natyrisht ndikojnë edhe në Kosovë dhe në vendet fqinje të Kosovës, por megjithatë ne kemi besim të plotë se ne do të organizojmë zgjedhjet e përgjithshme në Kosovë këtë vit”.
Pyetje: Si e vlerësoni qëndrimin e politikës kosovare ndaj zhvillimeve në Presheve dhe Maqedoni?

Meta- Të gjithë faktorët politikë shqiptar në Kosovë janë gjithmonë të mirëseardhur në Tiranë, natyrisht që kjo është një çështje që u takon atyre. Por në cdo kohë ata janë të mirëpritur dhe në përgjithësi faktori politik shqiptar në Kosovë ka treguar përmbajtje përsa i takon zhvillimeve në luginën e Preshevës dhe situatës në Maqedoni, duke kërkuar shmangien e dhunës dhe duke kërkuar hapjen e rrugës të një procesi politik, si i vetmi proces i dëshirueshëm dhe që mund të mbeshtetet nga të gjithë, pasi cdo rruge tjetër i ka kaluar koha.

Pyetje:

Cilat janë marrëdheniet tuaja me Partinë e re shqiptare?(Kishte vetëm disa ditë që ishte krijuar PDK e drejtuar nga Haxhirexha qe mbronte tezën e federalizmit të Maqedonisë)
Thaci-Unë kam bashkëpunim të mirë me të gjithë liderët politikë shqiptarë të Maqedonisë dhe në kuadër të kësaj kam bashkëpunim dhe me kryetarin e partisë së re që është krijuar në Maqedoni, por nuk mbështesim qarqet për federalizimin e Maqedonisë.
Pyetjes se “a ka dorë në ngjarjet në Maqedoni, Ushtria Çlirimtare e Kosovës”, Hashim Thaçi iu përgjigj: “Ushtria Çlirimtare e Kosovës ka qënë një. Ajo është transformuar në strukturë politike mbrojtëse të sigurisë dhe në kuadër të kësaj ne besojmë bashkëpunimin tonë me forcat politike të shqiptarëve në Maqedoni dhe kam besim se këto forca do të gjejnë gjuhë të përbashkëta në artikulimin e kërkesave të tyre për avancimin e të drejtave të shqiptarëve në kuadër të shtetit të Maqedonisë. Por ne nuk e gjuajmë gurin për të fshehur dorën. Në atë që e kemi bërë publikisht në bashkepunim me komunitetin ndërkombëtar.

Organizimi i takimit Ahmeti-Xhaferri në Tiranë

Kishte mbetur edhe një hallkë tjetër që duhej të plotësohej. Ndoshta me e rëndësishmja. Duhej që Ali Ahmeti të takohej me Arbër Xhaferrin. Politika shqiptare në Maqedoni ishte bashkuar. Por duhej të bashkohej pushka me politikën, për të mos ndodhur vëllavrasja dhe për t’u arritur me sa me pak dhimbje qëllimi i luftës. Nga ana tjetër takimet me PDSH, PPD dhe PDK, etj, kishin krijuar një ambient të përshtatshem lidhur me konfliktin në Maqedoni. Qeveria shqiptare po merrte nota vlerësimi nga bashkësia ndërkombëtare. Megjithatë ishte një eufori dritëshkurtër. Akoma nuk ishte vendosur lidhja midis UÇK dhe Partive politike shqiptare. Dhe e dyta: akoma nuk dihej se çfarë qëndrimi real dhe jo zyrtar do mbanin aleatet strategjikë të shqiptarëve që ishin amerikanët. Prandaj nuk kishte kohë për eufori dhe tam-tame qëndrimesh konstruktive. Duhej civilizuar kryengritja dhe civilizim në atë periudhë do të thoshte që krahu i luftës të bashkëpunonte me krahun e paqes. Në qënder të krahut të luftës ishte Abazi(Ali Ahmeti) dhe në qendër të krahut të paqes ishte Arbër Xhaferri, partia e të cilit ishte në qeverinë e Maqedonisë.


Marre prej (C) Lajme.Net 2002 - 2006 .Ndalohet riprodhimi i faqes ose nje pjese te saj pa kerkuar nje leje te shkruar.
Shikohet me mire me Internet Explorer


[ Edited Sun May 09 2010, 09:07am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Thu Jan 15 2009, 01:27pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Robert Frouik





Kryengritje e Pambaruar (Pjesa e dyte)

Pjesa e Dyte...

Imazhi mashtrues i Maqedonisë ndaj shqiptarëve

Ishin dy momente të rëndësishme që nuk të linin të këndëlleshe në eufori. Dhjetë ditë pas shpërthimit të kryengritjes në Tanushë, aktivizimi ndaj asaj që po ndodhte në Maqedoni ishte maksimal. Ishte i tillë nga bashkësia ndërkombëtare dhe jo pa arsye. Deri në atë periudhë bashkësia ndërkombëtare e kishte paraqitur Maqedoninë si modelin e shoqërisë multietnike,ku liritë dhe të drejtat demokratike të të gjitha etnive respektoheshin. Ajo që ndodhi pas Tanushës, në një masë tregonte se edhe bashkësia ndërkombëtare ose nuk e kishte njohur, ose kishte bërë sikur nuk e kishte njohur gjendjen në Maqedoni. U aktivizua Tirana politike jo vetëm për faktin se një konflikt kishte filluar në vendin fqinjë dhe i cili rrezikonte që po të zgjerohej ta përfshinte edhe atë, por edhe për faktin se konflikti ishte nisur nga shqiptarët. Tirana politike ishte në pozitën më të vështirë. Nga një ane ajo nuk mund të mos mbronte liritë dhe të drejtat që u takonin shqiptarëve në Maqedoni, por nga ana tjetër nuk mund të merrte përsipër të mbronte konfliktin që kishte nisur. U aktivizua edhe një pjesë e politikës shqiptare në Kosovë. Disa u aktivizuan për të përgënjeshtruar propagandën maqedone se nuk kishte kryengritje, por një “agresion nga Kosova”. (Por kjo është një temë që do ta trajtojmë me vehte). Ndërsa disa të tjerë u aktivizuan për të dalë në krye të kryengritjes, për tu paraqitur si “pronare” të asaj që nuk i përkiste kërkujt, por veten lirisë si koncept dhe realitet. Këta individë shfrytëzuan edhe faktin që tre javë pas shpërthimit të kryengritjes, UÇK-ja akoma nuk e kishte shpallur liderin e saj politik. Ata morën përsipër para disa përfaqesuesve të bashkësisë ndërkombëtare dhe para Tiranës Politike si ishin në gjendje ta neutralizonin konfliktin, boll të kishin përkrahje !!!. Çuditërisht në këtë periudhe doli edhe teza mbi federalizimin e Maqedonisë e proklamuar nga një parti që u shpall gjatë muajit mars 2001. Në këtë periudhë filluan të botohehin një numur shkrimesh të cilët atakonin deri në “tradhëti” drejtuesit e PDSH-së që ishte në koalicionin qeverisës të kryesuar nga Arbër Xhaferri. (Parantezë numur 1: tre javë pas fillimit të konfliktit ekzistonte një predispozicion për të ashpërsuar marrdhëniet midis UCK dhe PDSH deri edhe në armiqësi. Kjo ishte shumë e rrezikshme. Askush nga pjesmarrësit në takimin e Tiranës të partive politike shqiptare në Maqedoni nuk e mori përsipër neutralizimni e këtij rreziku të madh. Ata vetëm e konstatuan.)

Si duheshin quajtur Ahmeti dhe shokët e tij që u rebeluan Personalisht në atë periudhë i kam quajtur pa mëdyshje ekstremistë. Nuk jam nisur nga etiketimi por nga realiteti dhe analiza e tij. Pushka nuk është gjë tjetër veçse veprim ekstrem. Eshtë tjetër çështje se ata ishin ekstremistë se ashtu ishin të formuar apo se ishte dikush tjetër që i kishte detyruar të bëheshin të tillë. Por të bindje bashkësinë ndërkombëtare për të dytën, duhej të pranoje të parën. Personalisht në atë periudhë i kam konsideruar si « rebelë ». Përsëri nuk jam nisur thjesht nga ndonjë etiketim për t’i dënuar. Por realisht Abaz Xhuka (Ali Ahmeti) dhe shokët e tij ishin rebeluar ndaj një pushteti. Eshtë tjetër çështje se rebelimi ishte pjesë e mentalitetit të tyre, pra është tjetër çështje që ata ishin vërtet “rebelë”, apo ishte dikush tjetër që me politikën e tij i kishte detyruar të rebeloheshin ndaj kësaj politike. Por ata nuk ishin terroristë. Ata nuk bënë terror, bënë vetëm luftë. Por jo vetëm kaq, ata bënë luftë, për të qënë qytetarë, për të qënë të lirë. Programi i tyre politik ishte një ndër programet më demokratike që kishte shfaqur ndonjëherë ndonjë lëvizje e armatosur.)

Por le të kthehemi tek analiza. Ishte si një ndeshje futbolli. Në fushë ishin skuadrat, ndërsa në shkallët e stadiumit ishin tifozët e çdo skuadre. Nuk kishte arbitër në fillim. «Skuadra» që kishte pushtetin nuk pranoi për disa muaj “arbitër”. Ajo pandehu se me megallomaninë e pushtetit do ta mundëte shpejt «skuadrën» tjetër. Pikërisht në këtë periudhë Arbër Xhaferri nga një anë dënonte dhunën, ndërsa nga ana tjetër përpiqej që qeveria e Maqedonisë të dëgjonte zërin e arsyes. Disa politikanë shqiptarë nga Tirana, Tetova dhe Prishtina që menduan se erdhi koha për të bërë karierë politike po e akuzonin Xhaferrin edhe partinë e tij si «tradhëtare». Individë të tillë fshehur pas nacionalizmit verbal u përpoqën të dilnin në skenë. Të njëjtin rol filluan ta merrnin edhe disa të tjerë të cilët megjithse kishin qënë në pushtet apo pjesë e pushtetit në Maqedoni përkrah Branko Cervenkovskit nga viti 1991 deri në vitin 1998, kishin bërë shumë pak për liritë dhe të drejtat e shqiptarëve, ndërsa Ali Ahmetin dhe shokët e tij i quanin “enveristë të pandreqshëm”. E gjithë kjo tabllo plus edhe frustrimin e një pjese të atyre që kishin marrë armët, kishte si rrezik të saj potencial fillimin e vëllavrasjes midis shqiptarëve. Pra çështja shtrohej : Kryengritja ekzistonte. Duhej inkurajuar apo duhej dekurajuar ajo. Duhej ashpërsuar dhuna apo duhej civilizuar kryengritja. Duhej integruar shqiptarët apo duhej dhënë material për tu satanizuar akoma më shumë ata. Duhej mbrojtur programi politik i UÇK-së, apo duhej hedhur edhe ai poshtë bashkë me dhunën? Duheshin ndarë shqiptarët në Maqedoni në “ne” dhe “ata”, apo secili duhet të bënte punën e tij për një qëllim të vetëm?

Për tu dhënë zgjidhje pyetjeve të mësipërme realizohet në Tiranë takimi midis Ahmetit dhe Xhaferrit.

E bisedova fillimisht me Arbërin mundësinë e një takimi midis tij dhe Ahmetit pa i thënë gjë kryeministrit Meta. Arbëri me mënçurinë dhe atdhetarizmin e tij koherent më tha se do të ishte shumë dakord për një gjë të tillë, por shprehur rezervën se a do të pranonte Abazi (Aliu). Ju përgjigja se do te merresha unë me këtë punë. Pasi mora miratimin e Arbërit, kërkova në telefon Abazin (Aliun). E kam marrë nga telefoni i zyrës në kryeministri me mendimin se edhe po të përgjohesha, ato që do të bisedoja nuk përbënin ndonjë sekret për ata që donin ti dinin. Më doli në telefon dikush tjetër të cilit pasi i dhashë emrin tim i kërkova të më gjente Abazin. (Dikushi që u paraqit në telefon ishte një nga miqtë e mij të Lucernës me pseudonimin Haxhi Baba ose Musa Demiri. Aliu përdorte një telefon satelitor me prefiks të Zvicrës). Pasi më doli në telefon Abazi, midis të tjerash në esencë i thashë: Po sikur të takohesh me Arbër Xhaferrin, si mendon do jetë mirë apo keq? M’u përgjigj se ishte pyetje në përgjithësi apo kishte ndonjë gjë konkrete.

Ja ktheva se është një gjë konkrete për të ndihmuar njëri-tjetrin tani që është luftë dhe pastaj në paqe le të vendosë vota se kush duhet të fitojë. Rëndësi ka që të mos bëhen në Maqedoni gabimet që u bënë në Kosovë. (Abazi i kapi mesazhin që i dërgova. Ai e dinte edhe miqësinë politike që kisha unë me Arbër Xhaferrin).

-Ku mendon të takohemi, më tha. -Paraprakisht në Tiranë, iu përgjigja, por do të të them pasi të garantoj disa detaje të tjera. Ramë dakord parimisht edhe me Abazin.

Por akoma nuk kisha rënë dakord me kryeministrin Meta, i cili nuk dinte asgjë për këto biseda. (Edhe disa njerëz që kishte ngarkuar ai për tu marrë me këtë çështje akoma nuk kishin mësuar emrin e vërtetë të Abazit. (Ata edhe kur i raportonin, Abazin e quanin Ali Mehmeti dhe jo Ali Ahmeti). E bisedova edhe me atë këtë çështje. Në fillim ju duk e pabesueshme organizimi i një takimi të tillë. Por, pasi i thashë se kisha rënë dakord paraprakisht me Arbërin dhe Abazin, më tha që të prisja sa të më njoftonte ai. (E dija se donte të merrte një miratim tek disa partnerë ndërkombëtarë.). Më thirri të nesërmen dhe më tha që ta organizoja takimin midis tyre dhe të përpiqesha për ti pajtuar. Në atë moment nuk më tha që edhe ai do të vinte në takim. Ramë dakord për vendin ku do të zhvillohej takimi. Por veçanërisht ramë dakord për mënyrën se si do të sillnim Abazin në Shqipëri. I thashë se do të bisedoja vetë me atë, për ti thënë se tek cili kishte më shumë besim për të shkuar dhe për ta sjellë në Tiranë. Fola me Abazin dhe me Arbërin dhe caktuam datën e takimit, që si ditë binte ditë e diel dhe ishte fundmarsi 2001.

Parantezë Ali Ahmeti shpallet Përfaqësues politik i UÇK-së

Abaz Xhuka (Ali Ahmeti)deri në 16 mars 2001 nuk dihej zyrtarisht që ishte përfaqësuesi kryesor politik i UÇK. Mbas disa takimeve në Tiranë me politikanë nga Kosova dhe përfaqësues të institucioneve ndërkombëtare, vazhdonte akoma trajtimi i tij dhe i UCK si «kriminelë dhe trafikantë droge». Por filluan edhe përpjekjet për ta marrë dikush tjetër drejtimin e kryengritjes. Në kushte të tilla ishte e pamundur mbështetja dhe ndihma për ata. Prandaj pasi është larguar nga Shqipëria delegacioni i PDK së Thaçit, jam lidhur urgjent me Abazin në telefonin satelitor. Mbasi më doli ne telefon Haxhi Baba, i kërkova të më jepte urgjent Abazin. Nuk e kam pyetur as për shëndetin kur më doli në telefon, por vetëm i kam thënë : “Brënda dy-tre ditëve, duhet që opinioni publik ta marrë vesh se përfaqësuesi politik i UÇK quhet Ali Ahmeti me pseudonimin Abaz Xhuka, prandaj dërgo në RTK (Radiotelevizioni i Kosovës) njoftimin se je ti përfaqësues politik i UCK-së”.

“Pse duhet ta bëj kaq shpejt” më pyeti në fillim Abazi(Ali Ahmeti)? “Duhet ta bësh i thashë që të të hapin dosjen tënde në Lucernë dhe të shikojnë se ti jeton akoma me kolltukët e falur të Karitasit zviceran dhe nuk je trafikant droge, por idealist fanatik». Por Abaz Xhuka (Ali Ahmeti) nuk bindej kollaj. Ata që e njohin ja dinë këtë cilësi të karakterit të atëhershëm të vitit 2001. Më dha këtë përgjigje, pa ma përmëndur emrin: “Po shiqo, më duhet të bisedoj me shokët atje poshtë dhe të konsultohem me ata” (“Shokët” atje poshtë ishin komandantët e njësive të UÇK). Ju përgjigja menjëherë me inat, bile me shumë inat duke ja njohur mirë karakterin e tij: “Këto thuaja ndonjë tjetri Abaz Xhuka, dhe jo mua, ti je edhe komandant edhe komisar edhe shef shtabi, prandaj dil dhe thuaj që je përfaqësues politik i UÇK-së). Ndryshe nuk kam se si të të ndihmoj as ty dhe as shokët e tu”.

Dhe Abaz Xhuka, u tregua vërtet i zgjuar. Në lajmet e orës 19.00, të datës 17 mars 2001, RTK njoftoi se përfaqësuesi politik i UÇK-së ishte Ali Ahmeti, emigrant politik në Zvicër.Të nesërmen, Agjensia e lajmeve Kosovapress dhe shumica e agjensive të lajmeve e dhanë lajmin në formën e mëposhtme :

UÇK emëron përfaqësuesin e vetë politik

«Luftëtarët shqiptarë të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, të cilët po luftojnë në veriperëndim të Maqedonisë, kanë caktuar përfaqësuesin e vet, që do të zhvillojë negociata me pushtetin maqedonas. Ali Ahmeti, do të jetë përfaqësues i tyre, që do të tentojë të nisin bisedimet politike për zgjidhjen e krizës. Emërtimi i tij u njoftua përmes një komunikate, që u shpërnda në Prishtinë, ndërkaq që këtë e ka publikuar, sot, edhe një e përditshme prishtinase.

Komunikata thekson se zgjedhja e Ali Ahmetit, unanimisht u vendos, gjatë një mbledhje të të gjithë komandantëve, që u mbajt në malet e Maqedonisë. Ali Ahmeti, mësohet se është nga Kërçova”.

“Vëllai i Madh” Xhaferri dhe “Vëllai i Vogël” Ahmeti

Abazi mbrriti i pari në Tiranë. Ishte hera e parë që e takoja të veshur me kostum dhe me kravatë. Ishte shumë i tensionuar, pasi para takimit me Xhaferrin u takua me dikë tjetër dhe takimi doli me shumë sukses. Aliu e mbrojti mirë programin politik të tij dhe të shokëve të tij. (Me Abazin kishte ardhur nga Kosova dhe një shok i tij me të cilin kishin punuar gjatë kur ekzistonte akoma LPK. Marrdheniet midis tyre ishin ftohur gjatë luftës në Kosovë deri në akuza fyese ndaj njëri tjetrit. Më vonë i kishin përmirësuar marrdhëniet dhe ai e shoqëroi edhe në Tiranë. Por nuk doli në skenë). Pasi lashë orën e takimit shkova të takoja Arbërin i cili sapo kishte mbërritur i shoqëruar qysh nga Qafa e Thanës nga makina policie. I thashë se takimi do të zhvillohej aty ku ishte Arbëri.(Arbëri ndodhej në një nga rezidencat qeveritare në zonën që vazhdon të quhet e Bllokut). Por pas një ore që po bisedonim me Arbërin, me telefonon kryeministri Meta, i cili ndodhej në rezidencën qeveritare në Malin e Dajtit dhe më jep një adresë tjetër takimi midis tyre sepse do të merrte pjesë edhe ai në takim. Rreth orës 19.00 jemi takuar të katërt, Meta, unë, Ahmeti dhe Xhaferri. Në kundërshtim me çfardo parashikim, takimi me Ahmetin që në fillim ishte shumë i ngrohtë. Aliu qysh në fillim e konsideroi Arbërin si vëlla i madh. Më vonë biseduam për detajet e bashkëpunimit midis tyre, për mënyrën se si do të merreshin vesh me njëri tjetrin. (Dhe duhet thënë se për një vit rresht nga mars 2001 deri në mars 2002, Xhaferri dhe Ahmeti janë marrë vesh shumë mirë me njëri tjetrin). Njëkohësisht ramë dakord që takimi nuk do të publikohej dhe do të mbahej sekret. UÇK-ja akoma nuk konsiderohej si partnere në bisedime.

“Incidenti” nga Kosova dhe “shqetësimi” e Metës

Të nesërmen e takimit edhe Xhaferri edhe Ahmeti u nisën për në vëndet e tyre. Megjithse në Tiranë sekreti i këtij takimi është ruajtur, në Prishtinë diçka kishte filluar të rridhte. Dhe sot në Tiranë, askush me përjashtim të atyre që duhej ta dinin në mars 2001, nuk e di si dhe ku është bërë takimi. Shteti shqiptar kishte filluar të funksiononte. Ai kishte filluar të kalonte në shtet real. Por disa zëra nga Kosova dhe një gazetë në Kosovë e afërt me PDK shkruajti për takimin duke përmëndur emrin e Metës, Xhaferrit dhe Ahmetit dhe duke shprehur keqardhjen përse nuk kishte marrë pjesë edhe Hashim Thaçi. Sipas gazetës, takimi ishte bërë në Tushemisht afër Pogradecit.

I vënë në dijeni për këtë artikull, kryeministri Meta më merr në telefon dhe më thotë përse ka ndodhur një gjë e tillë. Pa pritur përgjigjen time, me një ton urdhërues më thotë se nuk dua që emri im (i Ilir Metës) të dilte më nëpër gazeta sikur jam takuar me Aliun dhe Arbërin. Edhe pasi i thashë se lajmi ishte botuar në një gazetë afër PDK së Thaçit dhe ishte më shumë xhelozi, Meta vazhdonte të ngrinte zërin duke kërkuar që në asnjë gazetë të mos dilte emri i tij. I kënaqur nga suksesi i takimit midis Xhaferrit dhe Ahmetit, nuk u bezdisa shumë nga toni i zërit të tij.

E rëndësishme ishte se ishte shmangur mundësia e konfliktit ndërshqiptar në Maqedoni, e mërive dhe larjes së hesapeve midis shqiptarëve dhe se ishte vendosur kontakti midis «kallashnikovit dhe politikës», kontakt që ka funksionuar në mënyrë të shkëlqyer për shumë muaj të paktën deri sa u nënshkrua Marrëveshja e Ohrit.

“Agresion” nga jashtë apo konflikt me rrënjë nga brënda

Një nga problemet me të cilat u ndesh politika shqiptare, maqedone, rajonale dhe ajo ndërkombëtare kishte të bënte me shkaqet e konfliktit në Maqedoni. Pas ngjarjeve në Tanushë e deri në fund të majit 2001, politika maqedonase, një pjesë e politikës rajonale dhe ndërkombëtare mbronte tezën se nuk kishte konflikt me rrënjë brënda në Maqedoni, por agresion nga Kosova dhe pjesërisht nga Shqipëria. Hedhja e tezës se ishte një agresion nga jashtë kishte një qëllim të dyfishtë: Të paraqitej Kosova si “Delja e Zezë” e rajonit. E para kishtë të bënte me satanizimin e vetë Kosovës dhe klasës së saj politike. Më shumë këtë tezë e mbronin politika serbe dhe lobi proserb në Europë. Edhe ai që konsiderohej si politikani më demokratik në Serbi, ish-kryeministri Zoran Gjingjiç mbronte tezën se luftimet në Maqedoni ishin një agresion nga Kosova mbi Maqedoninë.

Në takimin e zhvilluar në Shkup në datën 10 maj 2001 me ish-kryeministrin Georgievski, Gjingjiç pohoi se grupet e armatosura në Maqedoni kanë mbështetje në strukturat politike në Kosovë. Sipas njoftimeve të dhëna nga agjensitë e lajmeve: Georgievski dhe Gjingjiç thanë se vëndet e tyre aktualisht ballafaqohen me një problem thuajse identik atë të “ekstremizmit shqiptar”, i cili sipas tyre është në lidhje të ngushtë. Gjingjiç la të kuptohet se të dy vëndet mendojnë të ngrejnë në nivel të ministrive të brendshme një komision të veçantë të përbashkët i cili do të merrej, sipas tij, me luftimin e “terrorizmit dhe të kriminalitetit rajonal”. Ndërkaq, kryeministri Georgievski lidhur me këtë nënvizoi: “Është i pakontestueshëm konstatimi se problemi me të cilin ballafaqohemi ka të njëjtën rrënjë me qendër në Kosovë dhe na vjen keq që Kosova gjithmonë e më shumë po shndërrohet në një qendër të destabilizimit dhe të përhapjes së terrorizmit në Evropën Juglindore”. Ai shtoi se nga “TMK-ja ekstremistët veprojnë në Serbinë Jugore dhe në Maqedoninë Veriperëndimore”.

Trajkovski edhe pas takimit me Bush, fajëson Kosovën

Në 2 maj 2001 ish-presidenti i Maqedonisë Trajkovski, u prit në takim nga presidenti i SHBA, Bush. Nje ditë më parë, presidenti Bush kishte pritur në takim kryeministrin e Shqipërisë Ilir Meta. Pas takimit, gazetarët i bënë pyetje Trajkovskit: Zoti President, ju gjithmonë keni fajësuar Kosovën për krizën e fundit në Maqedoni. A mos kemi të bëjmë këtu me një formë shfajësimi për problemet e brendshme etnike, të cilat qeveria e Maqedonisë nuk ka arritur t’i zgjidhë dot? Përgjigje e Trajkovskit: “Gjatë këtyre 10 vjetëve Maqedonia ka qënë shembull pozitiv për Ballkanin, shembull për bashkegzistencën etnike dhe për një strukturë të qartë ligjore që parashikonte pjesëmarrjen e gjithë kombësive në jetën politike dhe publike të vendit. Ky model bashkëpunimi ndëretnik u vlerësua edhe nga komuniteti ndërkombëtar. Por, pikërisht kjo strukturë u godit nga terroristët shqiptarë, nisur nga urrejtja etnike. Dhe me diskutimet e tanishme ne po përpiqemi të shërojmë plagët e këtij problemi. Megjithatë, gjithë problemet vijnë nga Kosova, pasi Kosova vazhdon të mbetet qëndra e terrorizmit. Komuniteti ndërkombëtar duhet të marrë masa dhe të vendosë rendin dhe shtetin ligjor në Kosovë. Unë do të doja të shihja një politikë më të përgjithshme dhe më urgjente të komunitetit ndërkombëtar për të ardhmen e Kosovës. Ajo duhet të bëhet qendër stabiliteti dhe sigurie në rajon. Mendimi im është se udhëheqja politike e Kosovës është e angazhuar dhe e orientuar drejt vlerave evropiane. Banorët në Kosovë janë kundër terrorizmit. Prandaj besoj se elementët terroristë në Kosovë do të izoloheshin në se komuniteti ndërkombëtar mbante një qëndrim më të prerë ndaj tyre.

Ana Lindt dhe Kris Paten: UÇK të largohet nga Maqedonia

Por edhe një pjesë e politikës dhe diplomacisë europiane mbronte tezën maqedonase se nuk kishte kryengritje, por agresion nga jashtë ndaj Maqedoinsë. Ja disa shëmbuj: Në datën 17 maj 2001, Ana Lind, ish-ministre e jashtme suedeze, atëherë kryesuese e radhës së BE-së dhe komisioneri për Politikë të Jashtme Kris Paten u bënë thirrje përfaqësuesve të UÇK-së që të largohen nga Maqedonia. Ata thanë se kjo organizatë ka destabilizuar këtë vënd dhe se veprimet e tyre në masë të madhe janë veprime kriminale. Zyrtarët e lartë evropianë i bënë gjithashtu thirrje qeverisë së Maqedonisë të tregohet e matur në përdorimin e forcës nga ushtria maqedonase. Lind tha se duhet izoluar ekstremistët të cilët po e destabilizojnë vendin, ndërsa ftoi qytetarët e Maqedonisë që ta mbështesin qeverinë e bashkimit kombëtar dhe të forcojnë lidhjet me komunitetin ndërkombëtar. Ajo tha se qeveria e re mes tjerash duhet ta çojë përpara dialogun ndëretnik. Ndërkaq, komisioneri Kris Paten theksoi se qeveria maqedonase ofron përparim dhe jetë më të mirë për të gjithë në Maqedoni, duke shtuar se "ekstremistët ofrojnë tmerr dhe gjakderdhje". Ai e përcolli mesazhin e komunitetit ndërkombëtar duke iu drejtuar përfaqësuesve të UÇK-së të largohen, sepse ata sipas tij nuk kanë asgjë tjetër përveç problemeve që i ofrojnë, nuk kanë qëllime politike, ndërsa demokratët sipas tij në Maqedoni përkrahen nga të gjithë.

Edhe OSBE i thotë UCK të largohet

Në datën 23 maj 2001, shefi i Misionit të OSBE-së në Maqedoni, Karlo Ungaro deklaroi në një intervistë për Dojçe Ëele se e vetmja alternativë për zgjidhjen e krizës maqedonase është largimi i luftëtarve të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare. Sipas tij, komuniteti ndërkombëtar tashmë është kundër angazhimit të grupeve të armatosura të shqiptarëve në bisedimet. Ungaro u shpreh se “për t’i dhënë fund luftimeve, grupet e armatosura shqiptare ta pranojnë ftesën që u është bërë për t'u larguar si dhe për të dorëzuar armët. Për sa kohë që ata do të jenë të pranishëm në fshatra nuk do të ketë alternativa tjera me përjashtim të aksioneve të armatosura”.
«Agresioni» nga jashtë mbulonte mungesën e lirive brënda Maqedonisë. Politikës maqedonase i interesonte kjo tezë për të mbuluar mungesën e lirive dhe të drejtave të shqiptarëve në Maqedoni. Kjo kishte filluar qysh me hartimin e Kushtetutës së vitit 1991 e cila i ngushtonte më shumë liritë dhe të drejtat e shqiptarëve. Maqedonia ishte i vetmi vënd që pasi shpalli pluralizmin nuk bëri amnisti të plotë për shqiptarët. Politikani më i shquar shqiptar në Maqedoni, Arbër Xhaferri jep këtë deduksion për shkaqet e kryengritjes: “Maqedonasit donin të ishin krah për krah serbëve dhe në vitin 1989 sollën bashkë me serbët ngushtimin e të drejtave kushtetuese të shqiptarëve. Në vitin ‘91 u hartua Kushtetuta demokratike e Maqedonisë që në vetvete ngërthente atë psikologji e mëndësi nacionaliste të viteve ‘80. Në vend që kjo Kushtetutë ta demokratizonte Maqedoninë, ajo në fakt e mori në qafë zhvillimin e këtij shteti. Pra në vitin 1991, u mboll fara e përçarjes etnike mes shqiptarëve dhe maqedonasve. Shqiptarët i humbën të drejtat e trashëguara dhe nuk i fituan të drejtat që ofronte sistemi demokratik. Pra kjo periudhë është me plot gabime që solli konfliktin e vitit 2001. Pas vitit 2001 kemi sërisht tendencën që të riciklohen mëndësitë dhe relacionet e vjetra në pushtet”

Georgievski akuzon edhe ne vitin 2002

Edhe pas më shumë se një viti pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Ohrit, në 2 gusht 2002, ish-kryeministri maqedonas Ljubço Georgievski në një fjalim zyrtar akuzoi Shqipërinë dhe Kosovën se kanë dashur të krijojnë Shqipërinë e Madhe. Ja si e njoftoi deklaratën e tij, qeveria maqedonase :«Sfida më e madhe e vendit(Maqedonise) është tendenca për krijimin e Kosovës dhe Shqipërisë së Madhe e përkrahur nga struktura të larta të komunitetit ndërkombëtar. Duke komentuar edhe krizën e vitit 2001 në Maqedoni, Georgievski akuzoi komunitetin ndërkombëtar për përkrahje të terrorizmit. Ai, këto komente i bëri në manifestimin qëndror të festës kombëtare, që njihet si «Dy Ilindenët», ku këtë vit kremtohet 99 vjetori i kryengritjes popullore që çoi në krijimin e republikës së Krushevës, gjatë sundimit otoman dhe 58 vjetori i mbledhjes së parë të Kuvendit antifashist për çlirimin popullor të Maqedonisë. Kryeministri maqedonas Ljubço Georgievski, në manifestimin qëndror të asaj që konsiderohet si festa më e madhe kombëtare maqedonase, u ka bërë thirje gjithë maqedonasve të bashkohen para asaj që ai e quajti sfida më madhe e vendit, krijimi i Kosovës dhe Shqipërisë së Madhe: "Disa struktura të mëdha të komunitetit ndërkombëtar qëndrojnë prapa pavarsisë së Kosovës, prapa teritoreve të pastra etnike, dhe siç thashë edhe pas Kosovës së madhe dhe Shqipërisë së madhe". Duke komentuar krizën e vitit të kaluar, Georgievski tha se "strukturat e mëdha të komunitetit ndërkombëtar kanë zhvilluar politikë joparimore, me standarde të dyfishta ndaj shqiptarëve dhe maqedonasve, dhe kanë përkrahur terrorizmin. Kriza e vitit të kaluar, tha Georgievski, ishte rezultat i koalicioneve të interesave të korporatave të mëdha ndërkombëtare luftarake si dhe pretendimeve territoriale për idetë e Kosovës së Madhe. Georgievski tha se Maqedonia tani do të dijë se si të reagojë: "Kur do të vijë sërish kriza, do të dimë të bashkohemi dhe do të luftojmë ashtu siç presim të gjithë". Në delegacionin zyrtar në Krushevë, ku bënin pjesë antarë të kabinetit, vërehej mungesa e ministrave shqiptarë si dhe përfaqësuesve të partive politike shqiptare.»

Ramush Haradinaj nuk ftohet në Tiranë

Në fazën e parë të kryengritjes së shqiptarëve, politika e Tiranës zyrtare pati disa hezitime lidhur me angazhimin e saj në zgjidhjen e kërkesave të tyre në Maqedoni. Teza mbi «eksportimin e kryengritjes» nga Kosova apo mbi agresionin nga jashtë dhe mbi përzierjen e Shqipërisë, zuri vënd edhe tek një pjesë e politikës zyrtare të Shqipërisë. Kjo u reflektua më hapur në marrdhëniet e Tiranës me faktorin politik në Kosovë. Për tu shfajësuar, për të thënë se ja ne nuk kemi lidhje as me eksportimin dhe as me agresionin nga jashtë, Tirana zyrtare diferencoi bashkëpunimin me faktorin politik në Kosovë. Pas ftesës që ju bë PDK të drejtuar nga Hashim Thaçi për të ardhur në Tiranë, u hezitua dhe nuk u ftua AAK e drejtuar nga nje prej komandantëve kryesorë të UCK Ramush Haradinaj. Ka qënë një ngurim dhe hezitim i panevojshëm në të gjitha planet. Arsyeja e vërtetë: Shfajësim tek maqedonasit apo edhe një pjesë e bashkësisë ndërkombëtare që mbante anën e tyre. Justifikimi: AAK është parti e vogël!!

Edhe sikur Ramush Haradinaj të ishte i përzier në kryengritje, një ardhje e tij në Tiranë vetëm do të ndihmonte që problemi të zgjidhej më shpejt. Ftesa për të ftuar Ramushin në Tiranë nga ata që njihnin peshën dhe rolin e tij, megjithse e përsëritur, nuk u pranua. Por nuk u lejua as debati mbi dobinë apo dëmin e ftesës. U ndoq rruga e “tabusë”. Ishte një rrugë dritëshkurtër nga ana e Tiranës zyrtare. Ndërkohë që Haradinaj kishte shumë miqësi me ata që drejtonin “rebelët”, vecanerisht me Abaz Xhukën. (Ali Ahmetin). Mjafton të kujtoj se shefi i shtabit të përgjithshëm të UCK, Gëzim Ostreni kishte qënë zëvëndës komandant i TMK, ashtu si disa nga komandantët e UCK në Maqedoni kishin qënë luftëtarë nën komandën e Haradinajt dhe kishin luftuar nën komnadën e tij në Rrafshin e Dugagjinit.
Tirana dhe institucionet e saj të specializuara, megjithëse kishin kaluar dy vjet nga Kryengritja e Kosovës, akoma nuk kishin njohur apo nuk kishin analizuar specifikën e këtyre kryengritjeve.

Tirana zyrtare nuk i priti dy delegacionet e ardhur nga Presheva dhe Tetova

Pas takimeve me PDK; PDSH; dhe PPD, institucionet e shtetit shqiptar nuk pritën më kërkënd nga hapsira shqiptare. Midis periudhës Mars-Prill 2001 erdhën në Tiranë dy delegacione partish nga Maqedonia dhe Lugina e Preshevës për tu takuar me Kryeministrin e Shqipërisë Meta. Njëri ishte delegacioni i PDK së Maqedonisë dhe kryesohej nga Xhevat Ademi, sekretar i përgjithshem i Partisë. Ishte një parti e sapo krijuar dhe që kishte hedhur tezën e federalizmit të Maqedonisë. Dhe tjetri ishte përfaqësuesi politik i UÇPMB në Luginën e Preshevës Jonuz Musliu, aktualisht Kryetari i Partisë Lëvizja për Progres Demokratik. Kryeministri Meta nuk i priti, por nuk i priti askush tjetër nga qeveria shqiptare. I prita vetëm unë në zyrën time dhe kam mbajtur me ata një qëndrim distancues, që ishte qëndrim i gabuar. Të njëjtin qëndrim kam mbajtur në fillim edhe ndaj Emrush Xhemajlit, Kryetar i LPK dhe një nga miqtë e mi më të afërt. I ndodhur brënda trysnisë së propagandës së «eksportimit të konfliktit» i kam kërkuar Emrushit të mos përzihej në një gjë të tillë. E megjithse ai ngulte këmbë me të drejtë se kryengritja i ka rrënjët brënda Maqedonisë dhe unë isha dakord me atë sepse e njihja shumë mirë situatën, i kërkova në fillim të rrinte mënjanë dhe të mos përzihej. Ishte një bisedë shumë e tensionuar sepse ishte një bisedë false. Të dy mendonim njësoj, por unë kisha marrë rolin e moderatorit.

Akuzat ndaj Shqipërisë për «eksportim kryengritje»

Trysnia nga bashkësia ndërkombëtare ndaj rolit të Shqipërisë kishte të bënte edhe me akuzat që vinin nga politika dhe propaganda e Maqedonisë. Në disa raste, Georgievski kishte atakuar hapur Shqipërinë se po ndihmon ekstremistët, po i përkrah dhe stërvit ata. Ndërsa, realiteti tregonte të kundërtën: Qeveria e Shqipërise si e kam thënë edhe më lart zyrtarisht ka qënë e para që dënoi dhunën dhe ekstremizmin në Maqedoni. Udhëheqësit e Shqipërisë dënuan me forcë dhunën dhe ekstremizmin e bashkëkombësve të tyre dhe mbështetën sovranitetin e shtetit maqedonas. Mbështetja e Tiranës ishte kaq e padyshimtë, sa që jo vetëm udhëheqësit e Bashkimit Evropian dhe të NATO-s e vlerësuan atë pozitivisht, por edhe kryeministri i Maqedonisë Georgievski, presidenti Trajkovski dhe ministri i Jashtëm Kerim, publikisht falënderuan qeverinë shqiptare për këtë përkrahje nga ana e saj. Megjithatë kur je i çoroditur, atë që thua sot e mohon nesër. Në kohën që konflikti në Tetovë u vendos përkohësisht nën kontroll dhe filloi dialogu politik ndëretnik midis qeverisë maqedonase dhe partive politike shqiptare, nga Shkupi zyrtar u nisën në adresë të Tiranës zyrtare disa akuza për lejim të ardhjes nga Shqipëria të grupeve të armatosura të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, që vepronte në Maqedoni. Akuzën e bëri ish-ministri i Brendëshëm, Lube Boshkovski i cili më 4 prill deklaroi se një grup prej 50 personash të armatosur dhe të veshur me uniformën e UÇK-së kanë hyrë nga Shqipëria në Maqedoni në zonën e qytetit të Dibrës, kanë kontaktuar njerëz me qëllim rekrutimin dhe mobilizimin e tyre dhe pastaj janë larguar po për në Shqipëri. Mediat maqedonase e amplifikuan edhe më tej akuzën, duke pretenduar se në Shqipëri janë ngritur 14 kampe të stërvitjeve ushtarake për 4500 ushtarë të asaj që quhet UÇK. Krahas kësaj u bë e ditur për dislokime të reja të forcave ushtarake dhe të njesive speciale maqedonase në kufirin me Shqipërinë. Por qeveria e Shqipërisë dhe institucionet e saj, i përgënjeshtruan menjëherë dhe i hodhën poshtë akuzat si për kampet e stërvitjes, ashtu edhe për kalime nga grupe të armatosura të kufirit midis dy vendeve. Por çoroditja e Shkupit zyrtar shkonte edhe më tej. Më 12 prill 2001, kryeministri i Maqedonisë Lupco Georgievski i kërkonte ndihmë qeverisë shqiptare të ndërhynte pranë partive politike shqiptare në Maqedoni për të pranuar krijimin e një qeverie koalicioni me bazë të gjerë me dy partitë kryesore maqedonase. Ndërsa, po ketë ditë zëdhënësi i qeverisë maqedonase akuzonte Shqiperinë për defektet në regjistrimin e popullsisë në muajin prill që, sipas tij, pengonte gjetjen e numurit të saktë të pjesëtarëve të pakicës maqedonase në Shqipëri. Të njëjtën akuzë, por disa muaj më vonë, kur ishte nënshkruar edhe Marrëveshja e Ohrit, do ta bënte në Tiranë ish-ministri i Mbrojtjes i Maqedonisë, Buçkovski. Ai në prani të ish-ministrit të mbrojtjes së Shqipëris deklaroi se në veri të Shqipërisë në Kukës dhe Tropojë ka pasur dhe ka kampe që stërvitnin rebelët shqiptarë që luftuan në Maqedoni.

Tirana kërkon plotësimin e lirive dhe të drejtave të shqiptarëve

Megjithatë Tirana dhe Shkupi kishin qëndrime diametralisht të kundërta për vlerësimin e rrënjëve të kryengritjes së fundit në Maqedoni. Ndërsa udhëheqja maqedonase ka këmbëgulur gjatë gjithë krizës se ajo që ndodhi në kodrat rreth Tetoves ishte një agresion armatosur i ardhur nga Kosova, udhëheqja e Shqipërisë ka kembegulur në vlerësimin se kriza është rezultat i zhvillimeve të brendëshme dhe i problemeve të akumuluara dhe të pazgjidhura drejt nga qeveritë maqedonase në raportet e tyre ndëretnike. Përballë këtyre akuzave, Qeveria Shqiptare mori disa masa. Ajo i kërkoi zyrtarisht NATO-s që të dërgonte misione në ndihmë për të kontrolluar dhe monitoruar kufirin midis Shqipërisë dhe Maqedonisë, kërkesë e cila u pranua nga Aleanca Atlantike. Përveç kësaj ministri i rendit, ministri i mbrojtjes dhe kryetari i shërbimit informativ kombëtar shqiptar, të tre bashkë me 12 prill 2001 zhvilluan një takim me atashetë ushtarakë të akredituar në Shqipëri për të siguruar komunitetin ndërkombëtar për masat e forta të kontrollit që ka marrë qeveria shqiptare, e cila në përforcim të forcave të policisë kufitare dërgoi në prefekturën e Dibrës mbi 100 forca komando të ushtrisë.

Takimi Milo-Kerim në Peshkopi

Për të treguar se Shqipëria nuk është përzier në konfliktin në Maqedoni, në datën 10 mars 2001 ftohet në Shqipëri ish-ministri i Jashtëm i Maqedonisë Sergjan Kerim. Ai takohet me ish-ministrin Milo në Peshkopi dhe japin këtë deklaratë për shtyp:

«Milo: Qeveria shqiptare respekton sovranitetin dhe teresinë territoriale të Maqedonisë. Denojmë cdo shfaqje të ekstremizmit në dëm të stabilitetit te Maqedonise dhe kur keto i perkasin nacionalitetit shqiptar, por nuk duhet të inkriminohen të gjithë shqiptarët në Maqedoni, Kosovë dhe Serbinë Jugore, nga disa elementë ekstremiste.Shqipëria si kryesuese e Procesit të Bashkëpunimit të vendeve të Europës Juglindore, konsideron si detyrë të saj të shqetësohet dhe bashkëpunojë me vendet anëtare të Procesitpër të përballuar krizat. Sipas Milos takimi u zhvillua në Peshkopi për të dëshmuar një mesazh që duhet të kuptohet në dy anët e kufirit. Jemi dy vende dhe dy popuj miq dhe kështu do të vazhdojmë edhe në të ardhmen. Vija e kufirit që kemi është dhe duhet të jetë vijë e bashkepunimit dhe miqësisë dhe jo vijë ndarjeje. Po bëjmë përpjekje që këtë vijë ta bëjmë sa më të komunikueshme dhe të kalueshme që, nëmenyrë graduale, të kapercejmë çdo lloj pengese.

Shkaqet e hezitimit të bashkësisë ndërkombëtare

Tezën mbi eksportimin e kryengritjes nga jashtë disa segmente të bashkësisë ndërkombëtare e kanë mbajtur edhe kur u bë e qartë për të gjithë se rrënjët ishin brenda dhe Maqedonia kishte nevojë për reformacion dhe demokraci reale në vënd të demokracisë selektive. Ky hezitim kishte nje arsye: Deri ne fillimin e kryengritjes së marsit 2001, Maqedonia trajtohej si oazë paqeje dhe demokracie në Ballkan. Duke u mjaftuar se aty nuk ndodhi luftë siç ndodhi në vëndet e tjera të ish-Jugosllavisë, kjo u quajt e mjaftueshme për bashkësinë ndërkombëtare. Ndërsa shkeljet e lirive dhe të drejtave të shqiptarëve, deri në vrasje shqiptarësh konsideroheshin si pasojë e ekstremizmit shqiptar. Këto segmente e kishin të vështirë të pranonin se kishin gabuar. Vetëm pas Haraçines, u bindën edhe të fundit segmente të politikës ndërkombëtare se në Maqedoni duheshin ndryshuar shumë gjëra, duke filluar që nga Kushtetuta.

Arkitekti i “paqes” Robert Frouik

Marrëveshja e Ohrit në Maqedoni nuk është gjë tjetër veçse projekti në letër i së ardhmes së shoqerisë dhe shtetit të Maqedonisë. Në hartimin e kësaj Marrëveshjeje historike, dhanë kontributin e tyre bashkësia ndërkombëtare dhe forcat politike në Maqedoni. Politikanë si Leotar, Pardju, Solana, Xhaferri, Cervenkovski, Ahmeti, Georgievski, Imeri, Trajkovski, Feit, Meta etj, etj, janë ata që sot flasin se si e realizuan apo si ndikuan në këtë Marrëveshje të së ardhmes së Maqedonisë. Por ndodhemi brenda historisë së politikës. Ajo duhet shkruar, analizuar dhe kujtuar me vërtetësinë e kohës kur kanë rrjedhur ngjarjet dhe jo me kujtime “partizanësh” të pas “30 nëntorit 1944” të cilët për të bërë historinë e tyre, detyrohen të neutralizojnë historibërësit e vërtetë.

Roli i Robert Frouik në zgjidhjen e krizës

Duke qënë se e njoh shumë mirë historinë politike të Maqedonisë së vitit 2001 sepse kam qënë pjesmarrës aktiv i saj, më duhet të pohoj disa të vërteta të lëna pas dorë deri më tani nga shumë syresh që flasin për këtë konflikt dhe për daljen nga ai. Nuk mohoj rolin e asnjë politikani apo diplomati të huaj në daljen me sukses nga kriza. Por, më duhet të pohoj për hir të së vërtetës se një ndër arkitektët e civilizimit të saj ishte Ambasadori amerikan Robert Frouik, përfaqësues i posaçëm i OSBE-së në Maqedoni. Pa frikë tani pas 7 vjetësh analiza më çon në konkluzionin se Vizionari, i cili hodhi themelet e Marrëveshjes së Ohrit, jo në muajin qershor 2001, as në Korrik 2001, as në gusht 2001, por një muaj pas fillimit të kryengritjes, pra në fundmarsin dhe fillimprillin 2001, nuk ka qënë askush nga të sipërpërmendurit. Ka qënë dikush tjetër. Dhe ky dikush tjetër quhet Robert Frouik, ambasadori i OSBE-së në Maqedoni, ish-ambasador i përkohshëm i Ambasadës Amerikane në Shqipëri në vitin 1998.

Nëqoftëse kryengritja në Maqedoni nuk mori përmasat e një përleshje të përgjakshme ndëretnike, nëqoftëse Brukseli dhe Uashingtoni vlerësuan seriozisht qysh në fillim përmasat e asaj që filloi të ndodhte në Maqedoni në muajin Mars 2001, kjo lidhet më shumë me rolin e Robert Frouikut. Për zgjidhjen e krizës në Maqedoni filloi të flitet seriozisht në muajin maj 2001. Por çfarë ndodhi nga marsi deri në Maj, kjo lihet në harresë. Me dashje apo pa dashje, ata harrojnë analizën e fillesave të kryengritjes, analizën e asaj që u quajt Marrëveshja e Prizrenit dhe analizën e asaj që u quajt “Plani Frouik i Paqes”. Po e argumentoj me disa shëmbuj që lidhen me rolin e ambasadorit Frouik dhe të një funksionari tjetër amerikan.

“Paçim Fat”

-26 Mars 2001, Kryetari dhe nënkryetari i PDSH-së Xhaferri dhe Thaçi takohen me përfaqësuesin e posaçëm të OSBE-së në Maqedoni, Frouik dhe i kërkojnë civilizim të konfliktit duke plotësuar kërkesat e zvarritura lidhur me të drejtat e shqiptarëve. Takimi midis tyre zhvillohet në pajtueshmëri të plotë të mendimeve dhe pikpamjeve.

-31 Mars 2001, Ish-presidenti Trajkovski nuk pranon ndërmjtësimin e BE. Ai deklaron se ndaj ekstremistëve shqiptarë nuk do të ketë kurrfarë koncesionesh. Deklarata është bërë në gazetën i britanike “Dejli Telegraf”. Trajkovski theksoi se nxitimi për zgjidhje të ngutshme të problemit në vend do të ishte shumë e rrezikshme dhe se në vend të kësaj ai dëshiron një debat të madh, në të cilin do të merrnin pjesë qytetarët e zakonshëm, liderët politikë dhe udhëheqësit fetarë. Trajkovski hodhi poshtë mundësinë që në bisedimet e përfaqësuesve shqiptarë dhe maqedonas të ndërmjetësojë Bashkimi Evropian, duke thënë se Maqedonia vetë duhet të zgjidhë problemin e saj.

Ndërsa po në këtë datë kryetari i Lidhjes opozitare social-demokrate në Maqedoni, Branko Cërvenkovski duke folur për krizën në Maqedoni si dhe për paralajmërimin e mundshëm të negociatave maqedono-shqiptare me ndërmjetësimin ndërkombëtare, ka thënë se nuk duhen negociata dhe as ndryshime kushtetuese. Në vend të kësaj ai ka ofruar krijimin e një qeverie të koalicionit, e cila do të përbëhej nga të gjitha partitë kryesore politike ku do të hapeshin të gjitha çështjet e diskutueshme. Cërvenkovski tha gjithashtu se nuk vjen në konsideratë as federalizimi dhe as konfederalizimi i Maqedonisë, por as ndryshimi i karakterit unitar të vendit.

Sugjerimet e Frouik për Ahmetin

Ndërsa në 9 prill 2001 Ambasadori amerikan Robert Frouik u shpreh në Tiranë se nënshkrimi i Marrëveshje mes Maqedonisë dhe BE-së përbën një angazhim të Shkupit zyrtar për të konkretizuar ato nisma që aktualisht kanë mbetur në letër. Vetëm dialogu mund të evitojë shpërthimin e një dhune të re në Maqedoni, theksoi Frouik. (Në takimin e zhvilluar me Frouik ku merrnin pjesë ish-ambasadori amerikan Limpreht, kryeministri Meta, kam qënë edhe unë i pranishëm. Gjatë darkës, Frouik ishte shumë i kthjellët lidhur me nevojën e dialogut me kryengritësit. Gjatë tërë bisedës, ai nuk i quajti asnjëherë ekstremistë. Ai kërkoi të dinte detaje mbi karakterin e drejtuesve të tyre dhe veçanërisht të Ali Ahmetit. Mbasi i fola se si e kisha njohur Ahmetin në Lucernë të Zvicrës dhe i thashë se ai është një idealist fanatik, ai u shpreh: Interesant, këtë mendim e kam dëgjuar për Ahmetin edhe nga Arbër Xhaferri. Por, vazhdoi Frouik, ata (Kryengritësit) duhet të kenë parasysh se ne nuk mund t’i pranojmë hapur si palë në bisedime, prandaj është shumë e nevojshme një marrëveshje e tyre me partitë politike legale shqiptare në Maqedoni. Atë natë, nuk më shkonte ndër mend se ky njeri i mënçur dhe mik i ngushtë i shqiptarëve kishte në kokë idenë e Marrëveshjes së Prizrenit. E kisha konsideruar të mjaftueshëm takimin midis Ahmetit dhe Xhaferrit në Tiranë, pavarsisht heshtjes së thellë që mbahej rreth tij. Me gjithë heshtjen, ai takimi po i jepte rezultatet, Xhaferri komunikonte me Ahmetin dhe kjo nuk ishte pak po të mendojmë se ishte fillimi i prillit 2001 kur të gjithë ishin kundër rebelëve të UÇK-së dhe kur ata ishin tërhequr nga rrethinat e Tetovës. Për më tepër as nuk më shkonte ndër mend se më vonë këto ide do të kristalizoheshin në Planin “Frouik” në të cilin mora pjesë edhe unë me sugjerime, redaktime dhe shtojca. Ajo që mendova atë natë duke pritur pyetjet e tij dhe komentet që bënte mendova se UÇK-ja e kishte fituar luftën. Tre javë më parë një tjetër funksionar amerikan i rëndësishëm në Shqipëri, pasi kishte dëgjuar shpiegimet lidhur me qëllimet e luftës dhe aleatët e UÇK-së, lëshoi një shprehje: “Paçim Fat”. Nuk tha “paçi fat ju”, as “paç fat ti”, por “Ne”, pra e konsideroi edhe vehten pjesë «tonën». Mund të them që pas darkës, pasi përcolla kryeministrin Meta në rezidencën qeveritare ku ai banonte, nuk shkova në shtëpi, por në zyrë dhe kam folur në telefon me Abazin (Aliun). Pa i treguar detaje, i kam thënë të jetë i qetë se lufta e tij dhe shokëve të tij po gjente gjithmonë e më shumë përkrahje ndërkombëtare veçanërisht përtej oqeanit).
Një muaj e gjysëm pas këtij takimi, Frouik u detyrua të largohej nga Maqedonia si person i padëshiruar. Para se të jap arsyet reale të largimit të ambasadorit Frouik, po jap shkurtimisht njoftimet e agjensive të lajmeve lidhur me largimin e tij nga Maqedonia:

1- Në datën 17 maj 2001, Frouik jep një intervistë në “Zërin e Amerikës” ku thotë se: Krijimi i koalicionit 4-partiak, thotë zoti Frouik, krijon një rrugëdalje për zgjidhjen e krizës në Maqedoni. Ai theksoi punën e madhe që ka bërë komuniteti ndërkombëtar për të bindur palët e përfshira për nevojën e një zgjidhjeje të tillë. Përfaqësuesit ndërkombëtarë, qofshin nga Shtetet e Bashkuara, vendet kryesore të Evropës Perëndimore, OSBE-së, shpjegon zëdhënësi i OSBE-së për Maqedoninë, zhvilluan kontakte të shumta me Partinë për Prosperitet Demokratik, e cila, në pritje të stabilizimit të gjendjes nuk po angazhohej në gjetjen e një rrugëdaljeje. “Mendoj se si rrjedhojë e këtyre kontakteve ata e kuptuan se është në interes të shqiptarëve të Maqedonisë, që ata përfaqësojnë, të bien dakort për një qeveri koalicioni, e cila do të jetë në gjendje të marrë vendime lidhur me reforma që duhen zbatuar, sesa të vazhdonin ta kundërshtonin këtë proces, në një kohë që UÇK-ja vazhdonte luftimet me ushtrinë maqedonase, gjë që nuk mund të kishte rezultate të mira”, tha zoti Frouik. Ai vuri në dukje se të gjitha palët e përfshira në këtë çështje e kuptojnë nevojën e gjetjes së një rrugëdalje për të gjitha çështjet që shqiptarët kanë ngritur, përfshirë edhe çështjen e kushtetutës. Ai shpreh optimizëm lidhur me gjasat për ndryshime, por, ai paralajmëron se do të duhet kohë për të arritur në atë pikë.

Ata që larguan ambasadorin e përkohëshmë të SHBA-së Frouik shtuan viktimat

Një tjetër çështje që duhet trajtuar pa vonesë, thekson zëdhënësi i OSBE-së për Maqedoninë, është ndalimi i veprimeve të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare: “Pas bisedimeve të 4 majit me Naton, Bashkimin Evropian dhe OSBE-në, unë, tha zoti Frouick, fillova të ushtroj trysni për tërheqjen e UÇK-së. Gjatë javës së kaluar ka pasur diskutime intensive lidhur me alternativat për t’u dhënë fund luftimeve dhe për të mundësuar tërheqjen e UÇK-së. Trajtimi i aspketit ushtarak të krizës ka qenë shumë i rëndësishëm, dhe është zhvilluar paralel me punën e zotit Solana në aspektin politik për organizimin e këtij koalicioni qeveritar. Këto dy aspkete janë jetike në rikthimin e qëndrueshmërisë në vend si dhe për krijimin e një baze mbi të cilën të zhvillohet një dialog politk i efektshëm”.

Mitreva e konsideron Frouikun si person të padëshirueshëm
1-18 maj 2001: Ambasadori Frouik deklaron në një konferencë shtypi se tani “nuk jemi duke folur për negociata apo për ndërmjetësime, por për lehtësime dhe besoj se unë do të mund të marrë pjesë në ato lehtësime për të përcjellë mesazhet e përfaqësuesve legjitimë të shqiptarëve”. (Por, Frouik nuk u lejua të merrte pjesë në ato që ai i quante lehtësime ndaj UÇK-së)
2-22 maj 2001 Arbër Xhaferri dhe Imer Imeri udhëtojnë për në Prizren dhe sëbashku me Ahmetin firmosin një marrëveshje historike. Marreveshja kundërshtohet ashpërsisht, por Imeri dhe veçanërisht Xhaferri nuk pranojnë të heqin dorë nga ajo

3–24 maj 2001: Agjencitë e huaja të lajmeve kanë njoftuar se takimi i liderëve të dy partive politike shqiptare të PDSH-së dhe PPD-së Arbër Xhaferi dhe Ymer Ymeri me përfaqësuesin politik të UÇK-së Ali Ahmeti në Prizren është mbajtur me iniciativën e të dërguarit të posaçëm të OSBE-së për Ballkanin, amerikanit Robert Frouik, i cili ka përvojë të gjatë në Ballkan. Agjencia e lajmeve Rojter u shpreh se Frouik pritet të largohet nga Maqedonia pas këtij hapi i cili u kritikua prej qeverisë dhe komunitetit ndërkombëtar. Burimet diplomatike thanë se iniciativa e Frouikut ishte tepër e dëmshme dhe kërcënon unitetin e një koalicioni të madh qeveritare në Maqedoni. Ndërkohë, sipas njoftimeve të fundit të agjencive të lajmeve Misioni i OSBE-së në Maqedoni pas problemit që pati me të dërguarin e posaçëm të OSBE-së, Robert Frouik siguroi edhe njëherë se vazhdon të mbështesë pozitat e bashkësisë ndërkombëtare që ka në lidhje me bisedimet në Maqedoni. Sipas deklaratës së Misionit të OSBE-së në Maqedoni, shqiptarët e armatosur nuk mund të konsiderohen si partnerë të bisedimeve sepse ata nuk kanë asnjë lloj statusi ligjor, deklaroi Misioni i OSBE-së në Shkup.

4-25 maj 2001: «I dërguari special i OSBE-së, Robert Frouik është larguar dje nga Maqedonia për shkak të rolit të tij të supozuar në arritjen e një marrëveshjeje për paqe në Maqedoni mes liderëve politikë shqiptarë dhe kryengritësve. Vetë Robert Frouik i kishte refuzuar t'i komentojë pohimet e diplomatëve dhe zyrtarëve se kishte ndërmjetësuar në këtë marrëveshje dhe nga Shkupi ka udhëtuar në Bukuresht që t'i raportojë zyrtarisht ministrit të jashtëm të Rumanisë, kryesuese aktuale e OSBE-së. Një zyrtar i qeverisë në Shkup që nuk ka dashur të identifikohet ka deklaruar se të deleguarit special në rajon i ka thënë se shërbimi i tij nuk nevojitet më në Maqedoni.»

5-26 maj: Ministrja e Jashtme e Maqedonisë, Mitreva ka deklaruar se Frouik ka shkelur statusin e diplomatit dhe nuk është më person i dëshirueshëm në Maqedoni.

7-31 maj 2001: Arbër Xhaferi, kryetar i Partisë Demokratike Shqiptare të Maqedonisë anëtare e koalicionit qeveritar ka deklaruar se kriza në vend nuk mund të zgjidhet pa bisedime më kryengritësit e UÇK-së, citon agjencia Asosieted Press. “Paqja në Maqedoni nuk varet vetëm nga ne, por gjithashtu edhe nga UÇK-ja”, ka thënë Xhaferi për të shtuar se duhet krijuar një kanal komunikimi me ta.

8-31 maj 2001: Presidenti amerikan Xhorxh Bush cakton ambasadorin Xhejms Pardju në rolin e këshilltarit të tij special të zgjidhjen e krizës në Maqedoni. Robert Frouik ishte më i kthjellët se të tjerët lidhur me qëndrimin që duhej mbajtur ndaj UÇK-së. E gjithë ajo që ndodhi pas largimit të Frouik nga Maqedonia ngjante si një kronikë ngjarjesh të paralajmeruara. Të paralajmeruar në veprimtarinë konkrete të ambasadorit Frouik si në kontakte bilaterale apo multilaterale, aq edhe në deklarime zyrtare. Kjo ka disa arsye që lidhen me kthjelltësinë e Frouik dhe njohjen shumë të mirë të problemeve rajonale.

Paradoksi i kryengritjes së UÇK-së: Armë për demokraci

-E para: Duke studjuar programin politik të Ali Ahmetit dhe të UCK-së, i cili ishte më i moderuar se ai i çdo partie politike shqiptare në Maqedoni, Frouik kuptoi i pari “paradoksin” e Kryengritjes së shqiptarëve. Kontradiktën midis “kallashnikovit” dhe një programi politik që në kushte normale mund dhe duhej të realizohej pa armë. Pra, ai kuptoi se ata që drejtonin UÇK-në nuk ishin një grusht trafikantësh apo kriminelësh, po një grusht idealistësh fanatikë, që armët i kishin marrë nga halli dhe jo nga dëshira, sepse ata e kishin të ndaluar të hynin në Maqedoni, sepse kishin qënë të ndjekur dhe të dënuar nga Jugosllavia e Titos, por nuk ishin amnistuar as në vitin 1991 nga qeveria e Kiro Gligorovit dhe Branko Cervenkovskit dhe as në vitin 1998 kur erdhi në pushtet Lupço Georgievski. Kësisoj ai ishte i pari që ra dakord me nevojën e amnistisë për luftëtarët e UÇK-së. (Në vazhdim do të jap disa detaje se si edhe ish-sekretari i përgjithshëm i NATO-s Robertson, ra dakord me një gjë të tillë)

Frouik: Ali Ahmeti, duhet të zgjedhesh paqen me drejtësi

-E dyta: Frouik ishte i pari që formuloi planin e paqes dhe te armëpushimit duke i hapur rrugë bisedimeve me UCK-në. Të gjithë ata te cilët kanë qënë në dijeni të fillesës dhe vazhdimit të kryengritjes në Maqedoni si Arbër Xhaferri, Veton Surroi, Menduh Thaci, Ali Ahmeti, Gëzim Ostreni, Ilir Meta, Agim Çeku, Ramush Haradinaj, etj., e dinë fare mire se embrioni i asaj që u quajt “Marrëveshja e Ohrit”, aneksi ushtarak i saj që kishte të bënte me çmilitarizimin e UÇK-së, mbi integrimin e saj në jetën politike, sociale dhe ekonomike të vendit, mbi nevojën e amnistisë etj, u formulua në Shkup gjatë fundprillit dhe fillimin e majit 2001 nga ambasadori Frouik me ndihmën e disa të tjerëve nga Tirana, Tetova dhe Prishtina. Kjo u bë e qartë nga vetë Frouik në datën 18 maj 2001 në një konferencë me gazetarë në Shkup. Në këtë Konferencë ai bën të qartë skeletin e Planit të daljes nga Kriza. Ky skelet u përdor më vonë nga Trajkovski, Badinter, Pardju dhe Leotar në formulimin e marrëveshjes së Ohrit.

Ja se çfarë tha Frouik “Kam qenë i angazhuar në konsultime intensive gjatë kësaj jave me liderin e PDSH-së, Arbën Xhaferi, me liderin e PPD-së, Imer Imeri, me liderët e partive kosovare Rugova, Thaçi dhe Haradinaj, por gjithashtu edhe me gjeneralin Çeku dhe kryeministrin e Shqipërisë, Meta, me synim për të ndalur luftën e armatosur.

Të gjithë më thanë se pajtohen me këtë pikësynim. Koalicioni i ri qeveritar bashkë me shqiptarët etnik me ndikim të fuqishëm dhe paprecedent duhet patjetër t'i japë rast intensifikimit të dialogut politik me reforma si synim i tij. Jam thellë i bindur se shumica e popullatës së IRJM-së duan t'i japin fund armiqësive të fundit të armatosura dhe të zgjidhin problemet e brendshme në mënyrë paqësore. Kryetari Trajkovski këtë javë ka treguar lidership për lëvdëratë duke folur për mundësinë që qytetarët të mbahen bashkë dhe t'u shmangen luftimeve të tipit ndëretnik, ndodhi të cilat në vendet e ish-Jugosllavisë shkaktuan tragjedi të mëdha. Komuniteti ndërkombëtar është bashkuar fuqishëm dhe i japin mbështetje jashtëzakonisht të unifikuar dialogut politik të koalicionit të ri qeveritar. OSBE-ja duke punuar për së afërmi me BE-në dhe me NATO-n është e bindur se ky dialog me të vërtetë mund të arrihet me format e nevojshme të forcimit të bashkimit të vendit dhe krijimin e një ardhmërie më të mirë për të gjithë. Ky është një rast i artë dhe nuk guxon të lëshohet. Megjithatë udhëheqësit e UÇK-së e bëjnë të pamundur këtë kërkim të paqes me drejtësi, ata flasin për mbështetjen e reformave politike, por me këmbëngulësi refuzojnë të tërhiqen nga konfrontimi i armatosur. Më lejoni të përcjell një porosi deri te Ali Ahmeti: UÇK-ja duhet të zgjedhë tani në këtë moment kthyes në mes të rrugës drejt paqes me drejtësi ose të rrugës drejt eskalimit të luftës. Vetëm duke zgjedhur paqen dhe duke shkuar drejt caqeve nëpërmjet dialogut politik mund të hapen dyert e progresit.

UÇK duhet t'i lëshojë armët, ata të cilët janë nga Kosova të tërhiqen, të kthehen prapa, kurse të gjithë qytetarët e Maqedonisë që nuk kanë kryer ndonjë kriminalitet besoj se do të mund të integrohen në procese dhe në bazë të bisedave që i kam zhvilluar me politikanët, mund të them se do të ketë amnisti për të njëjtit.
Pas një akti të tillë mund të fillojë procesi i integrimit të atyre qytetarëve në sistem. Unë, nuk kam pasur kontakt të drejtpërdrejt me Ali Ahmetin apo UÇK-në, mirëpo të gjitha bisedat që i kam zhvilluar me përfaqësuesit politikë të shqiptarëve, qofshin nga Tirana, Maqedonia apo edhe Kosova japin sinjale se së pari duhet t'i mundësohet Qeverisë së re të tregojë se çfarë mund të bëjë, e kjo do të jetë e përcjellur me ndërprerje të zjarrit. Pas kësaj pason lëshimi i armëve dhe tërheqja e tyre në Kosovë. Kuptohet këtu duhet kyçur edhe faktori ndërkombëtar, i cili popullatës lokale do t'i ndihmojë. Kurse në ato vende siç është rasti i Kumanovës, policia në radhët e veta do të ketë përfaqësues edhe të shqiptarëve. Sa i përket Ali Ahmetit, inkuadrimit të tij në dialogun politik, duhet të vendosin përfaqësuesit legjitim të këtij shteti, mirëpo unë nuk besoj se një njeri i cili është i ndjekur të mund të kyçet në një proces të atillë. Nuk flasim as për negociata e as për bisedime, flasim për lehtësime dhe besoj se unë do ta kem rolin e lehtësuesit. Mirëpo këto janë vetëm ide për të cilat ende nuk është marë qëndrim konkret. Pas mbarimit të luftës në Kosovë u paraqitën organizata të cilët vepronin pa ndonjë strukturë komanduese. Besoj se Ali Ahmeti është ai që do të mund të ndikoj që të lëshohen armët. Mendoj, se axhenda e propozuar është e kapshme për të gjithë qytetarët e Maqedonisë”. Një ditë pas Konferencës së shtypit të Robert Frouik, Ali Ahmeti ju dërgon një letër publike Anan, Robertson, Prodi dhe Xhoana ku sqaron pse i kemi marrë armët. Ndërsa, tre ditë më vonë Arbër Xhaferri dhe Imer Imeri do të udhetonin për në Prizren për të nënshkruar Marrëveshjen me Ali Ahmetin.

Domosdoshmëria e takimit Xhaferri-Imeri-Ahmeti

Frouik i parapriu Marrëveshjes së Prizrenit midis Ahmetit, Xhaferrit dhe Imerit. Marrëveshja e Prizrenit nuk u prit aspak mirë as nga politika e Maqedonisë dhe as nga ajo Perëndimore. U krijua ideja dhe u propagandua se Xhaferri dhe Imeri kapitulluan para Ali Ahmetit. Por ishte e kundërta që Ali Ahmeti pranoi rolin e faktorit politik legal shqiptar në zgjidhjen e konfliktit. Pra ishte fitore e moderacionit mbi rrugën e konfliktit. Nuk ishte ashpërsimi i konfliktit, por civilizimi i tij. Dhe një ndër inisatorët e kësaj Marrëveshjeje ishte vizionari Frouik. Ndërsa zhurma që u bë pas kësaj marrëveshje nuk ishte gjë tjetër veçse moskuptimi i realitetit që ekzistonte në Maqedoni në atë periudhë, apo edhe xhelozia ndaj Frouikut apo edhe rivaliteti midis SHBA dhe BE. Bashkimi Evropian deri në atë periudhë duke pasur si përfaqësues të saj ambasadorin anglez Dikinson nuk donte të pranonte realitetin e Maqedonisë, prandaj u treguar edhe më e ashper ndaj ambasadorit Frouik dhe planit të tij.

Ambasadori Frouik u largua si i padëshirueshëm nga Maqedonia. Por aty mbeti Plani i tij. Pas disa ditësh do të dilte përfaëqsuesi politik i NATO-s, Hans Jorg Ajf, që do të pranonte se ishte takuar me UÇK-në, pra atë që kishte kërkuar Frouik. Më vonë do të dilte ish-Presidenti Trajkovski me një Platformë që u mbështet edhe nga konstitucionalisti francez Robert Badinter. Dhe pastaj do të ishte përfaqësuesi i NATO-s Piter Fejt që do të nënshkruante me UÇK-në, marrëveshjen e çmilitarizmit të saj. Dhe në fund do të ishte formulimi dhe nënshkrimi i Marrëveshjes së Ohrit që do ti jepte fund konfliktit në Maqedoni. Por të gjitha këto në embrion dhe skelet u formuluan nga Ambasadori Amerikan, Robert Frouik.

Dëbohet Frouik për lidhje me rebelët, NATO takohet me Ali Ahmetin

Zyra e shtypit e NATO-s në Shkup në datën 28 maj 2001 deklaroi se ambasadori i NATO-s, Hans Jorg Ajf konfirmoi takimin e tij në Prizren me liderin politik të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare Ali Ahmetin. Takimi ishte realizuar në datën 16 maj, gjashtë ditë para se të nënshkruhej Marrëveshja e Prizrenit dhe dy ditë para se Frouik të dilte në Konferencë shtypi. Një ditë më vonë ambaasdori jep një intervistë të gjatë në Dojçe Ëelle. Ai u intrevistuar nga Adelheid Feilcke-Tiemann

Zoti ambasador, dje u bë i njohur lajmi, që ju jeni takuar me përfaqësues të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare që para iniciativës së ambasadorit Froëick. A ka të vërtetë në këtë lajm?

Takimi im me Ali Ahmetin, njeriun që paraqitet si përfaqësues politik i UÇK-së nuk ka të bëjë fare me atë që u ndërmorr nga Bob Froëick. Eshtë detyra ime që të shpjegoj këtu politikën e NATO-s dhe kjo vlen para së gjithash në ato raste ku është e nevojshme dhe e rëndësishme që të shmangen iluzione eventuale, të cilat ekzistojnë në forma të ndryshme përsa i përket politikës së NATO-s.

Konkretisht, cili ishte mesazhi që ju i dhatë zotit Ahmeti?

Unë i thashë atij se UÇK-ja duhet të heqë dorë nga përdorimi i armëve dhe të ndalojë gjakderdhjen. Natoja do të mbështesë vetëm dialogun paqësor, të përfaqësuesve legjitimë demokratikë të vendit dhe se ajo nuk do ta njohë UÇK-në si partnere bisedimesh. Biseda konsistoi në përcjelljen e këtij mesazhi nga unë.

Këtij pozicioni i mbeteni edhe tani?

Ky pozicion nuk ka nevojë për përtëritje, në momentet e tanishme të paktën, jo.
A e mbështesni ju idenë e përfshirjes së UÇK-së në bisedime, siç e kërkonte deklarata e ënnshkruar midis partive politike shqiptare dhe UÇK-së?
Unë nuk e konsideroj të drejtë këtë, nuk e konsideroj as të nevojshme dhe kjo nuk është politika e NATO-s.

Cili është roli i NATO-s në aspektin e garantimit të paqes në Maqedoni?

Ju e dini që detyra parësore e NATO-s është në Kosovë. Në Maqedoni ajo ka vendosur trupa, të cilat ofrojnë mbështetje logjistike për trupat e Kosovës. Natyrisht, ne kemi marrëdhënie shumë të ngushta me Maqedoninë dhe duhet ta shohim rajonin si një të tërë. Në kuadrin e misionit tonë në Kosovë, për të krijuar një mjedis të sigurt, ne mbrojmë edhe kontrollojmë edhe kufirin mes Kosovës dhe Maqedonisë. Eshtë një pjesë e mirë e kufirit në Maqedoninë Veriore dhe këtu ne i kemi forcuar shumë kontrollet tona. Pyetja që shtrohet tani është nëse mund të kontribuohet më tepër për zgjidhjen e konfliktit të iniciuar nga UÇK-ja. Ka mundësira, për të cilat në duhet të flasim me palën maqedonase.

A bëhet fjalë këtu edhe për ndihmë në armë për Maqedoninë? Ka njerëz që thonë se ushtria maqedonase i mbaroi municionet e saj që ditën e parë të luftimeve në Tetovë….

Këtu nuk bëhet fjalë për ndihmë me armë, por bëhet fjalë nëse mund të arrihet një marrëveshje për të ngritur, siç kishim në Serbi një ground safety zonë, një zonë sigurie si në Serbi, që tani u kthye nën kontrollin e Serbisë. Pra, nëse mund të përdoret edhe në Maqedoni ky shembull. Atje NATO-ja u tregua e gatshme të pranonte për një periudhë të caktuar njerëz të UÇPMB-së nëse i dorëzonin armët dhe deri në nxjerrjen e amnistisë. Duhet menduar nëse ne mund të ofrojmë një ndihmë përkatëse, përsa i përket Maqedonisë, që do të konsistonte në atë, që njerëzit e përfshirë në veprimet luftarake, njerëz të UÇK-së ose civilë të prekur, pra që këta njerëz të lihen të hyjnë në Kosove, ku ata të dorëzojnë armët.

Ju përmendet fjalën amnisti, njerezit duhet te integrohen disi ne jetë, nëse ata shkojnë në Kosovë, kjo nuk do të ndihmonte në plan afatgjatë….

Jo, kjo nuk do të ndihmonte, të gjithë ata që janë shtetas maqedonas mund të ktheheshin në çdo kohë këtu. Si p.sh. njerëzit e fshatrave të Tetovës, që kthehen sapo gjendja është qetësuar. Për aq kohë sa janë shtetas maqedonas, ata duhet ta bëjnë këtë në çdo kohë.

Eshtë shtruar propozimi për ta bërë Maqedoninë protektorat ndërkombëtar, ç'mund të na thoni për këtë?

Unë e kam të qartë se çfarë mund të përfytyrojnë intelektualët, por nga ana politike, kjo nuk është relevante. Bashkësia ndërkombëtare është përfaqësuar fort këtu, dhe e sheh veten si
mbështetje. As që diskutohet që këtu të ngrihet diçka si në Kosovë, kjo nuk është e nevojshme. Ne nuk jemi protektorë, do të ishte shumë e gabuar nëse do të përpiqeshim ta bënim këtë.

Zoti ambasador, cila është këshilla juaj për njerëzit e rajonit në këtë situatë?

Ata duhet të drejtohen tek të tjerët, ata nuk duhet të tërhiqen brenda në vete. Ata duhet të shohin se si mund t’i kapërcejnë paragjykimet. Kjo është shumë e rëndësishme se në këto kohë, mosbesimi është shume i madh. Nuk duhet të vijë puna deri aty, sa njerëzve të grupit të popullatës tjetër, që më parë i ke quajtur shokë, tani t’u bësh bisht.

vijon....


Marre prej (C) Lajme.Net 2002 - 2006 .Ndalohet riprodhimi i faqes ose nje pjese te saj pa kerkuar nje leje te shkruar.
Shikohet me mire me Internet Explorer


[ Edited Sun May 09 2010, 09:08am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Mon Jan 19 2009, 09:22am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
George W. Bush




George W. Bush is the 43rd President of the United States. He was sworn into office on January 20, 2001, re-elected on November 2, 2004, and sworn in for a second term on January 20, 2005. Before his Presidency, he served for 6 years as Governor of the State of Texas.

President Bush was born July 6, 1946, in New Haven, Connecticut, to Barbara and George H.W. Bush – later the 41st President of the United States. In 1948, the family moved to, where President Bush grew up in Midland. He received a bachelor’s degree in history from Yale University in 1968 and then served as a pilot in the Texas Air National Guard. President Bush received a Master of Business Administration from;Harvard Business School in 1975. Following graduation, he moved back to Midland and began a career in the energy business. After working on his father’s successful 1988 Presidential campaign, President Bush assembled a group of partners that purchased the Texas Rangers baseball franchise in 1989.

On November 8, 1994, George W. Bush was elected the 46th Governor of Texas. He became the first Governor in Texas history to be elected to consecutive 4-year terms when he was re-elected on November 3, 1998. In Austin, he earned a reputation for his bipartisan governing approach and his compassionate conservative philosophy, which was based on limited government, personal responsibility, strong families, and local control.

Since his election to the Presidency in 2000, President Bush has worked to extend freedom, opportunity, and security at home and abroad. His first initiative as President was the No Child Left Behind Act, a bipartisan measure that raised standards in schools, insisted on accountability in return for federal dollars, and led to measurable gains in achievement – especially among minority students. Faced with a recession when he took office, President Bush cut taxes for every federal income taxpayer, which helped set off an unprecedented 52 straight months of job creation. And President Bush modernized Medicare by adding a prescription drug benefit, a reform that provided access to needed medicine for 40 million seniors and other beneficiaries.

President Bush also implemented free trade agreements with more than a dozen nations; empowered America’s armies of compassion by creating a new Faith-based and Community Initiative; promoted a culture of life; improved air quality and made America’s energy supply more secure; set aside more ocean resources for environmental protection than any predecessor; transformed the military and nearly doubled government support for veterans; pioneered a new model of partnership in development that tied American foreign aid to reform and good governance; launched a global HIV/AIDS initiative that has spared millions of lives; expanded the NATO alliance; forged a historic new partnership with India; and appointed Chief Justice John Roberts and Justice Samuel Alito to the U.S. Supreme Court.

The most significant event of President Bush’s tenure came on September 11, 2001, when terrorists killed nearly 3,000 people on American soil. President Bush responded with a comprehensive strategy to protect the American people. He led the most dramatic reorganization of the federal government since the beginning of the Cold War, reforming the intelligence community and establishing new institutions like the Department of Homeland Security. He built global coalitions to remove violent regimes in Afghanistan and Iraq that threatened America; liberating more than 50 million people from tyranny. He recognized that freedom and hope are the best alternative to the extremist ideology of the terrorists, so he provided unprecedented American support for young democracies and dissidents in the Middle East and beyond. In the more than seven years after September 11, 2001, the United States was not attacked again.

President Bush is married to Laura Welch Bush, a former teacher and librarian whom he met at a friend’s backyard barbeque. The President and Mrs. Bush have twin daughters, Barbara and Jenna, and a son-in-law, Henry Hager. The Bush family also includes two dogs, Barney and Miss Beazley.

Learn more about George W. Bush 's spouse, Laura Welch Bush.


Source: whitehouse.gov/about/presidents/georgewbush
trokit ketu



Në prag të ndërrimit të presidencave në SHBA, shqiptarët përulen me respekt para kontributit të Presidentit amerikan

Sondazhi i BBC, shqiptarët superlativa për presidencën Bush


Gazetari nga Bagdadi që i gjuajti me këpucë Presidentit, ndoshta demonstroi ndjenjat për Presidentin amerikan në një pjesë të botës arabe.

Por mungesa e popullaritetit të Presidentit Bush, nuk është një çështje që shtrohet vetëm në botën arabe. Presidenca amerikane dhe vetë zoti Bush këto tetë vjet në krye të Shtëpisë së Bardhë, është kritikuar mjaft.

Dy mandatet e tij janë shënuar nga lufta të pambaruara, në Irak, në Afganistan dhe lufta e gjerë kundër terrorizmit.

A është Bushi Presidenti më i keq që ka patur Amerika? Kjo çështje për amerikanët dhe historianët vendës.

Cila është trashëgimia që ka lënë pas Presidenti Bush? Nëse ka qenë jo pozitiv për një pjesë të botës, çfarë impakti kanë patur politikat e tij në rajonin tonë?

A ka qenë Bush një President jo i mirë për Ballkanin? Ka nga ata që i shohin veprimet e tij si të pafavorshme, por Presidenti Bush i qëndron vendimeve të tij gjatë kohës që ishte në detyrë.

"Unë shpresoj se ata do të thonë se ky është ai personi, që nuk ia shiti shpirtin politikës, që ndërmori disa vendime të vështira dhe e bëri këtë në mënyrë parimore", ka deklaruar Bush.

Megjithë popullaritetin e ulët dhe kritikat e shumta ndaj politikave të tij, Presidenti tha se largohej nga Shtëpia e Bardhë me kokën lart.

Çfarë mendoni ju për këtë? Na shkruani përmes formularit në të djathtë.

Disa prej komenteve tuaja

Miku më i madh i kombit shqiptar dhe si i tillë do të mbetet në mendjet dhe zemrat tona.

Ibrahim Ahmeti, Kosovë


Lufta kundër terroristëve duhet filluar herët ose vonë. Iraku tash është i lirë dhe askush s'mund ta kthejë prapa. E mori rrugën e demokracisë, edhe pse me pasoja të dhimbshme. Pasojat e një politike nuk vlerësohen në rrethanat aktuale, por pas disa vitesh. Prandaj, Bushin historia do ta vlerësojë ndryshe nga tash.

Ares Rudolf, Tiranë


Mendoj se Presidenti Bush ishte për shqiptarët një njeri, të cilin nuk do ta harojmë ne, por edhe historia e popullit shqiptar në Kosovë. Historia do të shkruajë për të, kuptohet në anën pozitive.

Kujtim Shahiqi, Gjilan, Kosovë


Bota do ta kujtojë Presidentin Bush si njeriun e fjalës së mbajtur. Kur ndodhi ngjarja e 11 shtatorit unë isha në SHBA, atëherë akoma nuk isha bërë qytetar amerikan. Më kujtohet që gjithë kombi iu drejtua: "Na kthe sigurinë, këtë kërkojmë nga ju z.President". Ai e bëri këtë sado e lartë qe kosto e kësaj sigurie. Amerikanët dhe të gjithë ata që duan siguri, rregull në SHBA e nëpër botë, duhet t'i jenë mirënjohës për jetë këtij burri që premtimet i ktheu në vepra.

Ver Esja, Filadelfia, SHBA


Për mua, George Bush ka qenë një legjendë amerikane. Kritika mund të ketë vetëm nga armiqtë e Amerikës dhe të shqiptarëve. Shumë vështirë është që të ketë Amerika edhe një George Bush.

Ymridin Cena, Vjenë, Austri


Presidenti Bush është një person shumë negativ dhe një person që ka njollosur të gjithë historinë e Amerikës dhe ka dhënë imazhin më kriminues të Amerikës. Ai, jo vetëm që futi shumë vende në krizë të thellë dhe akoma s'kanë dalë nga ajo krizë, por kudo vetëm lufta ka hapur dhe gjakderdhje ka bërë.

Qazim, Stokholm, Suedi


E falenderoj nga zemra Presidentin George Bush për njohjen e Kosovës si shtet të pavarur dhe sovran.

Bardhyl Kamberi, Prishtinë


Zoti Bush ka qenë njeriu më i mirë për shqiptarët e Kosovës dhe të Shqipërisë.

Agnesa Uka, Prishtinë


Xhorxh Bush, Presidenti me vendimet më të mira dhe afatgjata në historinë e SHBA-së.

Çlirim Peka, Tiranë


Presidenti Bush nuk ka qenë perfekt, por ka qenë i mirë, sidomos për Ballkanin. Është e vërtetë që ka pasur edhe humbje, sidomos në shtetet arabe. Por nuk ka patur zgjidhje tjetër, e vetmja mënyrë është kjo. Për të pasur paqe duhet luftë. Ai ka filluar një luftë që asnjë President më herët s'e ka bërë, luftën kundër terrorizmit.

Sazan Hajdari, Gjilan Kosovë


Bushi diti të bëjë politikë në emër të kombit të tij. Tragjedisë amerikane i duhej përgjigjur. Nuk jam dakort se ai luftoi botën myslimane. Ai ose qeveria amerikane luftoi terrorin, atë terror që ka luftuar dhe në Ballkan dhe për të cilën e përshëndesim dhe i jemi mirënjohës. Amerika di të bëjë politikë edhe në ditët e saj më të këqia.

Ermira Tufa, Tiranë


Mendimi im është se Presidenti Bush ka bërë shumë për botën. I vetmi President amerikan që mori kaq vendime të vështira për luftën kundër terorizmit. Presidenti Bush vizitoi Shqipërinë, aty ka qenë një shpresë e madhe për shqiptarët që Ballkani s'do të ketë probleme dhe i tregoi Serbisë se aty vend nuk ka dhe Kosova do të jetë shtet. Bush do të jetë për Kosovën një njeri i paharruar.

Izer Hajdari, Gjilan, Kosovë


Presidenti Bush është personaliteti më me ndikim në politikën ballkanike, bëri politikën më të mirë të mundshme dhe më të mençur. Zgjidhi dy probleme më të ndjeshme të çështjes shqiptare, pavarësinë e Kosovës dhe pranimin e Shqipërisë në NATO, probleme të cilat Evropa i neglizhoi.

Sabri Kamberi, Gjilan Kosovë


Vetëm kur ndodhesh në këtë situatë mund të kuptosh rëndësinë e shprehjes: Gjeji punës njeriun dhe jo njeriut punë. Fatkeqësisht, për këtë vend të madh, me këtë President ndodhi e kundërta. Kapaciteti i tij intelektual, eksperienca dhe njohja e problemeve aktuale botërore nga ana e tij, ishin të pamjaftueshme për të qenë President i SHBA-së. Paaftësia e tij i kushtoi shumë rende këtij vendi. Përsa i përket Ballkanit, politika që ai ndoqi ishte vazhdimësi e politikës së jashtme të SHBA-së, trashëguar nga paraardhësit e tij. Megjithëse politika perëndimore e dekadës së fundit ka qenë nga më të mirat për kombin tonë në tërësi, emri i keq i zotit Bush dhe mosmarrëveshjet e tij me Evropën Perëndimore (sado të vogla në dukje), do të krijojnë disa shqetësime edhe për ne shqiptarët. Kjo mund të vihet në dukje që tani me problemin e veriut të Kosovës dhe problemeve të shqiptarëve në Luginën e Preshevës. Për këto të fundit, qëndrimi i Evropës, fatkeqësisht, anon nga Serbia, kjo ndoshta si kundërshtim i dominimit të popullaritetit që ka Amerika tek shqiptarët.

Banush Muça, Nju Xhersi, SHBA


Bushi është një ndër Presidentët më të mirë të Amerikës. Historia do ta vërtetojë këtë. Ai me të vërtetë nuk ia shiti shpirtin politikës. Luftrat e tij ishin të drejta. Të rrëzosh diktatura do të thotë që bën një luftë të drejtë. Si nuk e kuptojnë këtë shiitët (pse nuk e rrëzuan vetë Sadamin, s'ka ç'bën Bushi)? Të luftosh talebanët, po kjo nuk është luftë e drejtë? Të përhapësh demokracinë në botë nuk është e drejtë? Një President si Bushi duhet të ishte në vitet '60, që të kishte sulmuar diktatorin shqiptar Hoxha dhe të kishte çliruar Shqipërinë që atëherë.

Blerim Rryci, Bergneustadt, Gjermani


Presidenti Bush, si dhe Presidenti Klinton për shqiptarët mendoj se kanë bërë gjithçka, prandaj edhe përkulem para tyre.

Zijadin Brahimi, Zvicër


Megjithë popullaritetin e ulët dhe kritikat e shumta ndaj politikave të tij, Presidenti amerikan Xhorxh Bush

do të mbetet një nga presidentët që ka bërë shumë për Ballkanin. Më shumë ka qenë pozitive, angazhuese dhe mbështetëse për vendet e Ballkanit administrata amerikane nën drejtimin e Presidentit Bush, sesa vetë Bashkimi Evropian, ku shpeshherë politikat e BE-së lënë shumë për të dëshiruar.

Eglantina Alliaj, Tiranë

Marre prejGazets RD Online


[ Edited Sun May 09 2010, 09:13am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
drejtesia
Mon Jan 19 2009, 10:11am

Registered Member #2554
Joined: Tue Jan 13 2009, 10:53am

Posts: 1411
Mendoj qe bushi ne shum aspekte nuk ka arritur te qeveris ashtu si duhet
Back to top
L - N
Wed Jan 21 2009, 09:04am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Faleminderit George W. Bush!



ALEKSANDëR BIBERAJ
20/01/2009 Uashington, 20 janar 2009

Sot presidenti i 43-të i Shteteve të Bashkuara George W. Bush mbyll mandatin e tij të dytë presidencial, duke ia lënë vendin presidentit të 44-t, zotit Barak Obama. Dita e sotshme natyrisht që përfaqëson një ditë solemne dhe historike për kombin amerikan, pasi për herë të parë në historinë e këtij vendi një afroamerikan hyn në Shtëpinë e Bardhë si president i SHBA-ve. Sot një president del nga Shtëpia e Bardhë për t’ia lënë vendin një presidenti tjetër, që hyn në Shtëpinë e Bardhë, lëvizje këto që shënojnë fundin e epokës “Bush” dhe fillimin e epokës “Obama” nga ana tjetër, duke kompletuar edhe dy anë të së njëjtës medalje. Njëra anë e medaljes ofron sfidat për Presidentin e ri Barak Obama, që po hyn në Shtëpinë e Bardhë, ndërsa ana tjetër ofron qetësi për Presidentin George W. Bush, që po del nga Shtëpia e Bardhë. Duke filluar nga sot, vëmendja jo vetëm e amerikanëve, por edhe e mbarë politikës botërore nuk do të përqendrohet më te Presidenti Bush, por te pasardhësi i tij në Shtëpinë e Bardhë, Presidenti Barak Obama dhe sfidat jo të lehta që e presin atë gjatë 4 vjetve të ardhshme. Duke filluar nga sot, Presidenti George W. Bush i takon fondit të historisë së Shteteve të Bashkuara.

Natyrisht që gjatë 8 vjetve të Presidencës “Bush”, si për çdo president të një vendi demokratik, janë shkruar mjaft artikuj dhe shkrime, janë bërë mjaft analiza, komente dhe kritika. Gjatë presidencës së tij 8-vjeçare Presidenti Bush u përball me sfida të vështira, të cilat sollën edhe vendimmarrje të vështira në kushte të vështira, shpeshherë edhe në kushte lufte. Edhe në fjalimin e lamtumirës të para disa ditëve Presidenti Bush theksoi se sot disa gjëra edhe mund t’i bënte ndryshe, çfarë tregon edhe reflektimin e tij ndaj gabimeve të veta. Gjithsesi, vendimmarrja më e vështirë mbetet ajo që ndërmerret në kushte të vështira, vendimmarrje që gjithmonë ka risk të lartë nga njëra anë, por edhe profit të madh nga ana tjetër, nëse gjërat shkojnë mirë. Fatkeqësisht, gjërat në SHBA, sidomos gjatë vitit të fundit, nuk kanë shkuar edhe aq mirë, gjë që natyrisht ngarkon me përgjegjësi edhe Presidentin Bush dhe administratën e tij.

Gjithsesi, qëllimi i këtij shkrimi nuk është analiza e Presidencës “Bush” dhe efektet e saj brenda apo jashtë Shteteve të Bashkuara, sesa rikujtimi i disa momenteve shumë të rëndësishme të Presidencës “Bush” lidhur me Ballkanin dhe sidomos me çështjen shqiptare, për të cilat Presidenti Bush ka një meritë të jashtëzakonshme. Çështja më e rëndësishme për shqiptarët e Ballkanit, por edhe për stabilitetin e Ballkanit ishte çështja e statusit përfundimtar të Kosovës, çështje e cila gjeti zgjidhje më 17 shkurt 2008 në saje të përkrahjes pa rezerva të Shteteve të Bashkuara, të Presidentit Bush dhe të administratës së tij. Nëse Kosova sot është e pavarur, merita kryesore u takon pa diskutim SHBA-ve, gjë që ne shqiptarët këtë duhet ta kemi shumë mirë parasysh dhe të mos e harrojmë kurrë. Edhe ditën e shpalljes së pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008, ndonëse ishte në një vizitë zyrtare në një vend afrikan, Presidenti Bush ishte ndër të parët që e përshëndeti dhe bekoi pavarësinë e Kosovës. Shteteve të Bashkuara ishin ndër të parat që njohën zyrtarisht pavarësinë e Kosovës. Natyrisht që qëndrimi i Presidentit George W. Bush ishte në vijimësi të qëndrimeve të paraardhësve të tij në Shtëpinë e Bardhë, respektivisht presidentëve Klinton dhe Bush Senior. Çështja e dytë shumë e rëndësishme për shqiptarët, por edhe për Ballkanin ishte çështja e anëtarësimit të vendeve të “A-3”-shit (Kroacisë, Shqipërisë dhe Maqedonisë) në NATO dhe posaçërisht Shqipërisë, për të cilën Presidenti Bush dha një mbështetje të jashtëzakonshme. Shqipëria do të bëhet anëtare e NATO-s në prill të këtij viti falë mbështetjes strategjike të ofruar nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe aleatët e saj të NATO-s. Gjithashtu gjatë Presidencës “Bush” Mali i Zi (ku sipas statistikave zyrtare rreth 7% e popullsisë janë shqiptarë) fitoi pavarësinë, gjë që solli edhe zgjerimin dhe respektimin e të drejtave të shqiptarëve. Po ashtu gjatë Presidencës “Bush” të drejtat e shqiptarëve të Maqedonisë janë zgjeruar dhe sanksionuar konform standardeve dhe konventave ndërkombëtare. Presidenti Bush ishte presidenti i parë amerikan që vizitoi Shqipërinë, duke parë dhe prekur realitetin shqiptar proamerikan si dhe mikpritjen shqiptare. Në përfundim do të thosha se Presidenti Bush ka qenë i suksesshëm në politikën e tij në Ballkan, duke treguar edhe një mbështetje të jashtëzakonshme ndaj shqiptarëve të Ballkanit. Presidentë të tjerë do të hyjnë e do të dalin nga Shtëpia e Bardhë në të ardhmen, por Presidentit George W. Bush do t’i takojë një vend i veçantë në memorien e kombit shqiptar si presidenti i parë amerikan që vizitoi Shqipërinë dhe mbështeti fuqishëm dhe pa asnjë lloj rezervë të drejtat e shqiptarëve në Ballkan. Prandaj ne shqiptarët duhet t’i jemi mirënjohës gjithmonë dhe në këtë ditë solemne për Amerikën t’i themi: “Faleminderit George W. Bush!”


Marre prej Gazets Metropol Online


[ Edited Sun May 09 2010, 09:05am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Wed Jan 13 2010, 08:11am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Ambasadorja e Francës vlerëson rolin e Shqipërisë si anëtare e Organizatës Ndërkombëtare të Frankofonisë



Daviet: Shqiptarët, të vetëdijshëm për trashëgiminë kulturore

Patriotë, ndoshta më shumë se edhe vetë shqiptarët, kur flet për vendin e shqiponjave, të cilin e njeh mirë nga shkurti i vitit 2008, atëherë kur erdhi në krye të diplomacisë franceze në Tiranë. Është ambasadorja e Francës në Shqipëri, Maryse Daviet, e cila në një intervistë ekskluzive për ATSH-në shpreh qartazi adhurimin e saj për vendin tonë.

Kur e pyet për Shqipërinë, znj. Daviet rikujton të kuqen dhe të zezën e flamurit shqiptar, çka për të do të thotë "flamuri i mrekullueshëm, rrezatues, të cilin e njeh menjëherë". Flamuri i Shqipërisë, në këndvështrimin e ambasadores Daviet është një nga flamurët heraldikë të rrallë, ndoshta i vetmi në botë. I trashëguar nga Skënderbeu, ai simbolizon Shqipërinë dhe vlerat shqiptare; traditën, guximin, krenarinë, identitetin, mikpritjen dhe besën. Daviet, në intervistën për ATSH-në, nuk ka harruar pa përmendur dhe vitet e tranzicionit në Shqipëri, vizitën e parë ku ajo pa me sytë e saj trishtimin e një Shqipërie të dalë nga komunizmi.

-Gjëja e parë që ju vjen në mendje kur dëgjoni fjalën Shqipëri? Çfarë përfaqësojnë për ju, Shqipëria dhe shqiptarët?

Gjëja e parë që më vjen në mendje është e kuqja dhe e zeza, do të thotë flamuri i mrekullueshëm e rrezatues shqiptar, të cilin e njeh menjëherë. Ai është një nga flamurët heraldikë më të rrallë, ndoshta i vetmi në botë. I trashëguar nga Skënderbeu, ai simbolizon Shqipërinë dhe vlerat shqiptare: traditën, guximin, krenarinë, identitetin, mikpritjen dhe besën. Pastaj, janë pasuritë dhe shumëllojshmëria e pabesueshme e trashëgimisë, e kulturës dhe e folklorit shqiptar, për të cilat shumica e vetë shqiptarëve nuk janë shumë të vetëdijshëm. Mbrojtja e trashëgimisë, e mjedisit, e natyrës së mrekullueshme, por edhe e monumenteve, është një prioritet absolut.

Por janë gjithashtu edhe shkrimtarët, duke filluar nga mjeshtri Ismail Kadare, i cili i tregoi botës pasurinë dhe veçoritë komplekse të vendit tuaj. Por edhe Fatos Kongoli, apo piktorët. Më kujtohet në veçanti Ibrahim Kodra dhe Maks Velo. Por edhe muzikantët dhe zërat shqiptare dhe po ashtu fotografia shqiptare e realizuar nga familja Marubi, Idromeno dhe sot, Roland Tasho. Edhe bukuritë dhe diversiteti i peisazheve ballkanike, malore, pothuajse alpine, mesdhetare dhe joniane.

-A rikujtoni ndonjë episod të veçantë, kur erdhët për herë të parë në Shqipëri?

Në vitin 1998.... Trishtimin e pabesueshëm dhe varfërinë e një Shqipërie të traumatizuar nga totalitarizmi komunist dhe dhuna e periudhës së tranzicionit. A ka ndonjë gjë në Shqipëri (natyra, njerëzit, qytetet, etj.,) që ju kujton Francën tuaj. Po. Kontrasti mes maleve dhe mjedisi mesdhetar, shija e mirë e të ngrënit, e të pirit dhe e festës, toleranca fetare, dashuria për artin dhe tendenca për të qenë kritik.

- Cilat janë projektet kryesore të përbashkëta, në kuadrin e frankofonisë në Shqipëri?

Frankofonia është para së gjithash mbështetja që i jepet përhapjes së gjuhës franceze në Shqipëri. Ne kemi vënë mjete të konsiderueshme financiare dhe njerëzore në shërbim të mësimdhënies së gjuhës në shkolla, në seksione dygjuhëshe, në universitete si dhe në Aleancën Franceze. Organizojmë kurse formimi të vazhdueshme të mësuesve të frëngjishtes si dhe kurse formimi specialitetesh për administratën, ku bëjnë pjesë edhe Ministria e Jashtme, Ministria e Brendshme dhe Ministria e Mbrojtjes. Për të rinjtë shqiptarë organizohen kurse verore për gjuhën, kulturën ose sportin. Qeveria franceze jep rreth 30 bursa vjetore (arkeologji, drejtësi, mjekësi, bujqësi, etj.,) për studime të larta (Master apo Doktoraturë) në Francë, ndërsa ofrojmë dhe ekspertizë teknike në fushën e arsimit dhe në sektorët teknikë si bujqësi, mjekësi, drejtësi apo polici. Ne mbështesim katër Aleancat Franceze në përhapjen e kulturës franceze dhe në krijimtarinë artistike shqiptare. Artistë francezë marrin pjesë në festivale dhe në spektakle të ndryshme në Shqipëri, në teatër, opera, koncerte apo balet. Ne financojmë përkthimin në shqip dhe shpërndarjen e librave francezë, për t'i bërë ato sa më të njohura për shqiptarët.

Shqipëria është anëtare e Organizatës Ndërkombëtare të Frankofonisë, duke pasur një frankofoni të gjallë, dinamike dhe të jashtëzakonshme, çka dëshmon për dëshirën e fortë për multilinguizëm në Shqipëri.

-Koha juaj e lirë, jashtë misionit si diplomate? Cilat qytete apo vende keni vizituar? Ç'përshtypje keni nga gastronomia, kostumet tradicionale, muzika shqiptare? Cili është qyteti ose vendi juaj më i preferuar?

Të lexoj shkrimtarët e mëdhenj shqiptarë. Vizitoj muzetë etnografikë dhe vendin në përgjithësi.

Vizitat e mia të ardhshme do të jenë në Butrint, të cilin ëndërroj për ta vizituar që prej 20 vjetësh, në Koman, në liqenet e Lurës dhe në Liqenin e Prespës. Më pëlqen gjithashtu të zbuloj pasuritë e folklorit shqiptar, në veçanti kostumet që janë të një bukurie të jashtëzakonshme. Vendet e mia të preferuara janë Bylisi, që për mua është një vend magjik ku konkretizohet lashtësia dhe pasuria e së shkuarës shqiptare; aty ku gjen gjurmë të ilirëve, grekëve, romakëve dhe bizantinëve. Gjithashtu më ka pëlqyer së tepërmi Thethi, Vermoshi, Shkodra, fshati i Linit dhe Zhulati; ky i fundit një fshat i vogël me të kaluar ilire, greke dhe anzhuine.


Edmond Prifti


Ambasadorja Daviet është dekoruar me urdhrin "Kalorës i Legjionit të Nderit"


Ambasadorja e Francës në Shqipëri, znj. Maryse Daviet, është dekoruar me urdhrin "Kalorës i Legjionit të Nderit" (11 korrik 2008) dhe "Kalorës i Rendit Kombëtar të Meritës" (12 maj 1999). Është diplomuar në Institutin e Studimeve Politike në gjuhë kineze dhe në Institutin Kombëtar të Gjuhëve Orientale dhe Civilizimeve.

Në 1 dhjetor të vitit 1979, Daviet u emërua në postin e Ministrit Plotësues të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Francës. Midis viteve 1980-1981, ajo vihet në krye të Shtabit Kombëtar (Azi-Oqeani), ndërsa më tej në Qendrën e Analizave dhe Parashikimeve, midis viteve 1981-1984.

Midis viteve 1984-1986, Maryse Daviet u emërua në postin e Sekretarit të Parë të Ambasadës Franceze në Pekin, ndërsa më tej Këshilltare e Dytë si Përfaqësuese e Përhershme e Zyrës së Francës në Kombet e Bashkuara në Gjenevë, midis viteve 1990-1995.

Në periudhën 1998-2001, ajo u emërua zëvendësdrejtoreshë e Evropës Qendrore dhe Lindore, vendeve Balltike dhe Ballkanit në Kombet e Bashkuara. Pas këtij viti, 2001-2003, Maryse Daviet, mban pozicionin e Konsullit të Përgjithshëm në Zyrih të Zvicrës dhe nga shkurti i vitit 2008 është Ambasadore e Francës në Shqipëri.

© Copyright 2005 Rilindja Demokratike


[ Edited Sun May 09 2010, 09:01am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Sun Jan 31 2010, 10:33am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Tony Blair will always be honoured, adored and appriciated as a very dear friend of all Albanians.




Tony Blair

Anthony Charles Lynton Blair (born 6 May 1953) is a British Labour politician who served as the Prime Minister of the United Kingdom from 2 May 1997 to 27 June 2007. He was the Member of Parliament for Sedgefield from 1983 to 2007 and Leader of the Labour Party from 1994 to 2007. On the day he resigned as Prime Minister, he was appointed the official Envoy of the Quartet on the Middle East on behalf of the United Nations, the European Union, the United States, and Russia.

Tony Blair was elected Leader of the Labour Party in the leadership election of July 1994, following the sudden death of his predecessor, John Smith. Under his leadership, the party adopted the term "New Labour" and moved towards the centre ground. Blair led Labour to a landslide victory in the 1997 general election. In the first years of the New Labour government, Blair handed over control of interest rates to the Bank of England; introduced the minimum wage; signed the Belfast Agreement; introduced tuition fees; and established the Scottish Parliament, the National Assembly for Wales, and the Northern Ireland Assembly. In his first six years, Blair had British troops ordered into battle five times—more than any other prime minister in history.

Blair is the Labour Party's longest-serving Prime Minister; the only person to have led the Labour Party to three consecutive general election victories; and the only Labour Prime Minister to serve consecutive terms, more than one of which was at least four years long. He was succeeded as Leader of the Labour Party on 24 June 2007 and as Prime Minister on 27 June 2007 by Gordon Brown, Chancellor of the Exchequer.

In May 2008 Blair launched his Tony Blair Faith Foundation. This was followed in July 2009 by the launching of the Faith and Globalisation Initiative with Yale University in the USA, Durham University in the UK and National University of Singapore in Asia to deliver a postgraduate programme in partnership with the Foundation.

Background and family life

Blair was born in Edinburgh, Scotland[9] on 6 May 1953, the second son of Leo and Hazel Blair (née Corscadden). Leo Blair, the illegitimate son of two English actors, had been adopted as a baby by Glasgow shipyard worker James Blair and his wife, Mary. Hazel Corscadden was the daughter of George Corscadden, a butcher and Orangeman who moved to Glasgow in 1916 but returned to (and later died in) Ballyshannon in 1923, where his wife, Sarah Margaret (née Lipsett), gave birth to Blair's mother, Hazel, above her family's grocery shop. George Corscadden was from a family of Protestant farmers in County Donegal, Ireland, who descended from Ulster-Scots settlers who took their family name from Garscadden, now part of Glasgow.

Life as a child

Tony Blair has one elder brother, Sir William Blair, a High Court judge, and a younger sister, Sarah. Tony Blair spent the first 19 months of his life at the family home in Paisley Terrace in the Willowbrae area of Edinburgh. During this period, his father worked as a junior tax inspector whilst also studying for a law degree from the University of Edinburgh. In the 1950s, his family spent three and a half years living in Adelaide, Australia, where his father was a lecturer in law at the University of Adelaide. The Blairs lived close to the university, in the suburb of Dulwich. The family returned to Britain in the late 1950s, living for a time with Hazel Blair's stepfather, William McClay, and her mother at their home in Stepps, near Glasgow. He spent the remainder of his childhood in Durham, England, where his father lectured at Durham University.

Education

After attending Durham's Chorister School from 1961 to 1966,[Blair boarded at Fettes College, an independent school in Edinburgh, where he met Charlie Falconer (a pupil at the rival Edinburgh Academy), whom he later appointed Lord Chancellor. He reportedly modelled himself on Mick Jagger. His teachers were unimpressed with him; his biographer, John Rentoul, reported that "All the teachers I spoke to when researching the book said he was a complete pain in the backside, and they were very glad to see the back of him." Blair was arrested at Fettes, having being mistaken for a burglar as he climbed into his dormitory using a ladder after having been out late.


Tony Blair's wife, Cherie Booth, QC.After Fettes, Blair spent a year in London, where he attempted to find fame as a rock music promoter before reading jurisprudence at St John's College, Oxford. As a student, he played guitar and sang in a rock band called Ugly Rumours. During this time, he dated future American Psycho director Mary Harron. He was influenced by fellow student and Anglican priest Peter Thomson, who awakened within Blair a deep concern for religious faith and left-wing politics. Whilst he was at Oxford, Hazel Blair died of cancer, which greatly affected him. After graduating from Oxford in 1976 with a Second Class Honours BA in Jurisprudence, Blair became a member of Lincoln's Inn, enrolled as a pupil barrister, and met his future wife, Cherie Booth (daughter of the actor Tony Booth) at the law chambers founded by Derry Irvine (who was to be Blair's first Lord Chancellor), 11 King's Bench Walk Chambers. He appears in a number of reported cases, for example as in Nethermere (St Neots) Ltd v Gardinerwhere he unsuccessfully represented employers in a dispute over holiday pay for employees at a trouser factory.

Marriage and children

Blair married Booth, a Catholic and future Queen's Counsel, on 29 March 1980. They have four children: Euan

Leo George. Leo was the first legitimate child born to a serving Prime Minister in over 150 years—since Francis Russell was born to Lord John Russell on 11 July 1849. There was criticism when it was discovered that Euan received private tuition from staff at Westminster School. All four children have Irish passports, by virtue of Blair's mother Hazel, and his daughter Kathryn uses hers while travelling.

Personal health

Blair suffered from chest pains on Sunday 19 October 2003 and underwent a cardioversion at Hammersmith Hospital.

Religious faith

On 22 December 2007, it was disclosed that Blair had converted to the Catholic faith, and that it was "a private matter". He had informed Pope Benedict XVI on 23 June 2007 that he wanted to become a Catholic. The Pope and his advisors criticised some of Blair's political actions, but followed up with a reportedly unprecedented red-carpet welcome that included Archbishop of Westminster Cormac Cardinal Murphy-O'Connor, who would be responsible for Blair's Catholic instruction.

During a visit to Italy, on 22 February 2003, when he met with Pope John Paul II, Blair and his wife stayed at the Irish College in Rome.In 1996, he was reprimanded by Basil Cardinal Hume for receiving Holy Communion at Mass despite not being a Catholic, a contravention of Canon Law.

In an interview with Michael Parkinson broadcast on ITV1 on 4 March 2006, Blair referred to the role of his Christian faith in his decision to go to war in Iraq, stating that he had prayed about the issue, and saying that God would judge him for his decision: "I think if you have faith about these things, you realise that judgement is made by other people … and if you believe in God, it's made by God as well."

A longer exploration of his faith can be found in an interview with Third Way Magazine. He says there that "I was brought up as [a Christian], but I was not in any real sense a practising one until I went to Oxford. There was an Australian priest at the same college as me who got me interested again. In a sense, it was a rediscovery of religion as something living, that was about the world around me rather than some sort of special one-to-one relationship with a remote Being on high. Suddenly I began to see its social relevance. I began to make sense of the world".

At one point Alastair Campbell, Blair's director of strategy and communications, intervened in an interview, preventing the Prime Minister from answering a question about his Christianity, explaining, "We don't do God".

Cherie Blair's friend and "spiritual guru" Carole Caplin is credited with introducing her and her husband to various New Age symbols and beliefs, including "magic pendants" known as "BioElectric Shields". The most controversial of the Blairs' New Age practices occurred when on holiday in Mexico. The couple, wearing only bathing costumes, took part in a rebirthing procedure that involved smearing mud and fruit over each others' bodies while sitting in a steam bath.

Later on, Blair questioned the Pope's attitude towards homosexuality, arguing that religious leaders must start "rethinking" the issue. He was later rebuked by Vincent Nichols, the new archbishop of Westminster, who said that Catholic thinking was 'rather different' from the kind promoted by the former prime minister.

On 14 January 2009 Blair, upon a visit to the British Embassy in Washington, D.C., described, in the guest book, his home as being 'Jerusalem'. This was followed shortly after, on the occasion of his addressing of the National Prayer Breakfast, by his discussion of the issue of religion in the world and the Middle East peace process in his address and how he spends so much of his time in the Holy Land and in the Holy City. He reported his Palestianian guide as bemoaning the fate of his nation looking to heaven and saying “Moses, Jesus, Mohammed: why did they all have to come here?” For Blair the Holy City is "a good place to reflect on religion: a source of so much inspiration; an excuse for so much evil."

Early political career

Blair joined the Labour Party shortly after graduating from Oxford in 1975. During the early 1980s, he was involved in Labour politics in Hackney South and Shoreditch, where he aligned himself with the "soft left" of the party. He unsuccessfully attempted to secure selection as a candidate for Hackney Borough Council. Through his father-in-law, Tony Booth, he contacted Labour MP Tom Pendry to ask for help in pursuing a Parliamentary career. Pendry gave him a tour of the House of Commons and advised him to stand for selection as a candidate in a forthcoming by-election in the safe Conservative seat of Beaconsfield, where Pendry knew a senior member of the local party. Blair was chosen as the candidate; at the Beaconsfield by-election, he won only 10% of the vote and lost his deposit, but he impressed Labour Party leader Michael Foot and acquired a profile within the party. In contrast to his later centrism, Blair made it clear in a letter he wrote to Foot in July 1982, that he had "come to Socialism through Marxism" and considered himself on the left. The letter was eventually published in June 2006.

In 1983, Blair found the newly created constituency of Sedgefield, a notionally safe Labour seat near where he had grown up in Durham. The branch had not made a nomination, and Blair visited them. Several sitting MPs displaced by boundary changes were interested in securing selection to fight the seat. With the crucial support of John Burton, Blair won their endorsement; at the last minute, he was added to the short list and won the selection over Les Huckfield. Burton later became Blair's agent and one of his most trusted and longest-standing allies.

Blair's election literature in the 1983 UK general election endorsed left-wing policies that Labour advocated in the early 1980s. He called for Britain to leave the EEC, though he had told his selection conference that he personally favoured continuing membership. He also supported unilateral nuclear disarmament as a member of the Campaign for Nuclear Disarmament. Blair was helped on the campaign trail by soap opera actress Pat Phoenix, his father-in-law's girlfriend. Blair was elected as MP for Sedgefield despite the party's landslide defeat in the general election.

In his maiden speech in the House of Commons on 6 July 1983, Blair stated, "I am a socialist not through reading a textbook that has caught my intellectual fancy, nor through unthinking tradition, but because I believe that, at its best, socialism corresponds most closely to an existence that is both rational and moral. It stands for cooperation, not confrontation; for fellowship, not fear. It stands for equality."The Labour Party is declared in its constitution to be a democratic socialist party[44] rather than a social democratic party; Blair himself organised this declaration of Labour to be a socialist party when he dealt with the change to the party's Clause IV in their constitution.

Once elected, Blair's ascent was rapid, and he received his first front-bench appointment in 1984 as assistant Treasury spokesman. In May 1985, he appeared on BBC's Question Time, arguing that the Conservative Government's Public Order White Paper was a threat to civil liberties. Blair demanded an inquiry into the Bank of England's decision to rescue the collapsed Johnson Matthey Bank in October 1985 and embarrassed the government by finding a European Economic Community report critical of British economic policy that had been countersigned by a member of the Conservative government. By this time, Blair was aligned with the reforming tendencies in the party (headed by leader Neil Kinnock) and was promoted after the 1987 election to the shadow Trade and Industry team as spokesman on the City of London. In 1987, he stood for election to the Shadow Cabinet, receiving 77 votes.

Blair became Shadow Home Secretary under John Smith. John Smith died suddenly in 1994 of a heart attack. Blair beat John Prescott and Margaret Beckett in the subsequent leadership election and became Leader of the Opposition. As is customary for the holder of that office, Blair was appointed a Privy Councillor.

Leader of the Labour Party

Blair announced at the end of his speech at the 1994 Labour Party conference that he intended to replace Clause IV of the party's constitution with a new statement of aims and values. This involved the deletion of the party's stated commitment to "the common ownership of the means of production and exchange", which was widely interpreted as referring to wholesale nationalisation. At a special conference in April 1995, the clause was replaced by a statement that the party is 'democratic socialist'.

At the 1996 Labour Party conference, Blair stated that his three top priorities on coming to office were "education, education, and education".

Aided by the unpopularity of John Major's Conservative government (itself deeply divided over the European Union), "New Labour" won a landslide victory in the 1997 general election, ending 18 years of Conservative Party government, with the heaviest Conservative defeat since 1832.

Prime minister

Main article: Premiership of Tony Blair


Blair became the Prime Minister of the United Kingdom on 2 May 1997, serving concurrently as First Lord of the Treasury, Minister for the Civil Service and Leader of the Labour Party. The 43-year old Blair became the youngest person to become Prime Minister since Lord Liverpool in 1812, at the age of 42. With victories in 1997, 2001, and 2005, Blair was the Labour Party's longest-serving prime minister, the only person to lead the party to three consecutive general election victories.

Northern Ireland

Blair addressing a crowd in Armagh in 1998.His contribution towards assisting the Northern Ireland Peace Process by helping to negotiate the Good Friday Agreement (after 30 years of conflict) was widely recognised.Following the Omagh Bombing on 15 August 1998, by members of the Real IRA opposed to the peace process, which killed 29 people and wounded hundreds, Blair visited the County Tyrone town and met with victims at Royal Victoria Hospital, Belfast.

War on Terror

From the start of the War on Terror in 2001, Blair strongly supported United States foreign policy, notably by participating in the 2001 invasion of Afghanistan and 2003 invasion of Iraq. As a result, he faced criticism over the policy itself and the circumstances in which it was decided upon—especially his claims that Iraq was developing weapons of mass destruction, which have not been discovered. Speaking to the Chilcot Inquiry Alastair Campbell has declared Blair's assertion that the intelligence on WMDs was beyond doubt was Blair ' giving his assessment of the assessment that was given to him.' In 2009, Blair stated that he would have supported removing Saddam Hussein from power even in the face of proof that he had no such weapons.Some people, including Nobel prizewinning playwright Harold Pinter and former Malaysian Prime Minister Mahathir Mohammad, have accused Blair of war crimes.

The Chilcot enquiry

On 29 January 2010, Blair appeared before the Chilcot inquiry into the Iraq war, where he denied making a covert deal to invade Iraq. When asked about reasons for invasion he said that the British and American attitude towards Saddam Hussein had "changed dramatically" after the September 11 attacks. Blair also denied that he would have supported the invasion of Iraq even if he had thought Saddam had no weapons of mass destruction. He also said that he believed that the world was safer as a result of the invasion.

Relationship with Parliament

One of his first acts as Prime Minister was to replace the then twice-weekly 15-minute sessions of Prime Minister's Questions held on Tuesdays and Thursdays with a single 30-minute session on Wednesdays. In addition to PMQs, Blair held monthly press conferences at which he fielded questions from journalists.

Presidentialism

Blair was sometimes perceived as paying insufficient attention both to the views of his own Cabinet colleagues and to those of the House of Commons. His style was sometimes criticised as not that of a prime minister and head of government, which he was, but of a president and head of state—which he was not.

Events prior to resignation
As the casualties of the Iraq War continued to increase and criticism of the Iraq war and its handling mounted, Blair was accused of misleading Parliament,and his popularity dropped dramatically. The Labour party's overall majority in the 2005 general election was reduced to 66.

As a combined result of the so-called Blair-Brown pact, the Iraq war, and low approval ratings, pressure built up within the Labour party for Blair to resign.

On 7 September 2006, Blair publicly stated he would step down as party leader by the time of the Trades Union Congress (TUC) conference held 10–13 September 2007, having promised to serve a full term during the previous general election campaign.

On 10 May 2007, during a speech at the Trimdon Labour Club in his Sedgefield constituency, Blair announced his intention to resign as both Labour Party leader and Prime Minister the following June. At a special party conference in Manchester on 24 June 2007, he formally handed over the leadership of the Labour Party to Gordon Brown, who had been Chancellor of the Exchequer during all of Blair's ten years in office.

Blair tendered his resignation as Prime Minister of the United Kingdom to the Queen on 27 June 2007, his successor Gordon Brown assuming office the same afternoon. He also resigned his seat in the House of Commons in the traditional form of accepting the Stewardship of the Chiltern Hundreds to which he was appointed by Gordon Brown in one of the latter's last acts as Chancellor of the Exchequer. As it is impossible to resign from the UK Parliament, this device is used for MPs wishing to step down.

The resulting Sedgefield by-election was won by Labour's candidate, Phil Wilson. Blair decided not to issue a list of Resignation Honours, making him the first Prime Minister of the modern era not to do so.

Policies

In 2001, Tony Blair said, "We are a left of centre party, pursuing economic prosperity and social justice as partners and not as opposites". Blair has rarely applied such labels to himself, but he promised before the 1997 election that New Labour would govern "from the radical centre", and according to one lifelong Labour Party member, has always described himself as a social democrat. However, Labour Party backbenchers and other left wing critics typically place Blair to the right of centre. A YouGov opinion poll in 2005 also found that a small majority of British voters, including many New Labour supporters, place Blair on the right of the political spectrum. The Financial Times on the other hand has argued that Blair is not conservative, but instead a populist. The new Clause IV of the Labour Party's constitution defines the party as "Democratic Socialist".

Critics and admirers tend to agree that Blair's electoral success was based on his ability to occupy the centre ground and appeal to voters across the political spectrum, to the extent that he has been fundamentally at odds with traditional Labour Party values. Some left wing critics have argued that Blair has overseen the final stage of a long term shift of the Labour Party to the right, and that very little now remains of a Labour Left. There is also evidence that Blair's long term dominance of the centre has forced his Conservative opponents to shift a long distance to the left, in order to challenge his hegemony there.

Blair has raised taxes (but did not increase income tax for high-earners); introduced a minimum wage and some new employment rights (while keeping Margaret Thatcher's anti-trade union legislation); introduced significant constitutional reforms; promoted new rights for gay people in the Civil Partnership Act 2004; and signed treaties integrating Britain more closely with the EU. He introduced substantial market-based reforms in the education and health sectors; introduced student tuition fees; sought to reduce certain categories of welfare payments, and introduced tough anti-terrorism and identity card legislation.

Environmental record

Tony Blair has criticised other governments for not doing enough to solve global climate change. In a 1997 visit to the United States, he made a comment on "great industrialised nations" that fail to reduce greenhouse gas emissions. Again in 2003, Blair went before the United States Congress and said that climate change "cannot be ignored", insisting "we need to go beyond even Kyoto." His record at home tends to say something different. Tony Blair and his party have promised a 20% reduction in carbon dioxide but during his term the emissions rose. The Labour Party also claimed that by 2010 10% of the energy would come from renewable resources but in fact only 3% currently does.

In 2000 Blair "flagged up" 100 million euros for green policies and urged environmentalists and businesses to work together.

Foreign policy
Relationship with the United States


Tony Blair and George W. Bush shake hands after their press conference in the East Room of the White House on 12 November 2004.Along with enjoying a close relationship with Bill Clinton during the latter's time in office, Blair formed a strong political alliance with George W. Bush, particularly in the area of foreign policy. At one point, Nelson Mandela described Blair as "the U.S. foreign minister".Blair has also often openly been referred to as "Bush's poodle". Kendall Myers, a senior analyst at the State Department, reportedly said that he felt "a little ashamed" of Bush's treatment of the Prime Minister and that his attempts to influence U.S. policy were typically ignored: "It was a done deal from the beginning, it was a one-sided relationship that was entered into with open eyes... There was nothing, no payback, no sense of reciprocity".

For his part, Bush lauded Blair and the UK. In his post-11 September speech, for example, he stated that "America has no truer friend than Great Britain".

The alliance between Bush and Blair seriously damaged Blair's standing in the eyes of many British people. Blair argued it is in Britain's interest to "protect and strengthen the bond" with the United States regardless of who is in the White House. However, a perception of one-sided compromising personal and political closeness led to serious discussion of the term "Poodle-ism" in the UK media, to describe the "Special Relationship" of the UK government and Prime Minister with the US White House and President.[ A revealing conversation between Bush and Blair, with the former addressing the latter as "Yo, Blair" was recorded when they did not know a microphone was live at the G8 conference in Russia in 2006.

Middle East policy and links with Israel

According to comments in the book, Blair, written by Anthony Seldon, Blair had a deep feeling for Israel, born in part from his faith. Blair has been a long time member of the Pro-Israel lobby group Labour Friends of Israel

In 1994, Blair met Michael Levy, later Lord Levy, a pop music mogul and fundraiser. Blair and Levy soon became close friends and tennis partners. Levy ran the Labour Leader's Office Fund to finance Blair's campaign before the 1997 General Election and raised £12m towards Labour’s landslide victory, Levy was rewarded by Blair with a peerage, and in 2002, just prior to the Iraq War, Blair appointed Levy as his personal envoy to the Middle East. Levy praised Blair for his 'solid and committed support of the State of Israel'. Tam Dalyell, while Father of the House of Commons, suggested in 2003 that Blair's foreign policy decisions were unduly influenced by a cabal of Jewish advisers, including Levy and Peter Mandelson. In response Mandelson said: "Apart from the fact that I am not actually Jewish, I wear my father's parentage with pride."

Blair, on coming to office, had been 'cool towards the right-wing Netanyahu government'. Yet with the election in 1999 of an Israeli Labour prime minister Ehud Barak, with whom Blair 'forged a close relationship', he became 'much more sympathetic to Israel, guided in part by Manning's enthusiasm for generating momentum in the Middle East peace process'.From 2001 Blair also 'worked hard at building a relationship, with some success', with Barak's successor, Ariel Sharon. He also 'responded positively to Arafat, whom he had met thirteen times since becoming prime minister', 'regarding him as essential to future negotiations'. 'By April 2002, Blair believed he was making progress. Bush's statement of 4 April, in which he urged Sharon to withdraw from Palestinian cities recently occupied and halt further incursions into Palestinian-controlled areas, proved the highpoint of Bush's toughness with the Israeli Prime Minister.' 'By the beginning of 2003, Blair redoubled his efforts to shift Bush on the Middle East policy process', which 'finally paid off when, on 14 March, Bush announced that the road map would be published as soon as Abu Mazen, the new Palestinian Prime Minister, was installed. Palestinian independence by 2005, to which Bush secured Sharon's agreement, was the goal.' According to Anthony Seldon: 'None of these proposals would have been finalised, least of all so quickly, without Blair's pressing.'

In 2004, 50 former diplomats, including ambassadors to Baghdad and Tel Aviv, stated they had 'watched with deepening concern' at Britain following the U.S. into war in Iraq in 2003 also stating, 'We feel the time has come to make our anxieties public, in the hope that they will be addressed in parliament and will lead to a fundamental reassessment,' and asked Blair to exert 'real influence as a loyal ally'. The ambassadors also accused the allies of having 'no effective plan' for the aftermath of the invasion of Iraq and the apparent disregard for the lives of Iraqi civilians. The diplomats also criticised Blair for his support for the Road map for peace which included the retaining of Israeli settlements on the West Bank stating, 'Our dismay at this backward step is heightened by the fact that you yourself seem to have endorsed it, abandoning the principles which for nearly four decades have guided international efforts to restore peace in the Holy Land'.

In 2006 Blair was criticised for his failure to immediately call for a ceasefire in the 2006 Israel-Lebanon conflict, with members of his cabinet openly criticising Israel. Jack Straw, the Leader of the House of Commons and former Foreign Secretary stated that Israel's actions risked destabilising all of Lebanon. Kim Howells, a minister in the Foreign Office, stated that it was 'very difficult to understand the kind of military tactics used by Israel'; 'These are not surgical strikes but have instead caused death and misery amongst innocent civilians.'. The Observer newspaper claimed that at a cabinet meeting before Blair left for a summit with Bush on 28 July 2006, a significant number of ministers pressured Blair to publicly criticise Israel over the scale of deaths and destruction in Lebanon. In an interview with the BBC regarding the situation, Blair was quoted as saying, "Let us make sure with urgency we can stop this situation which is killing innocent people. Yet there had to be a long-term solution".

Diplomacy

On 27 June 2007, Blair officially resigned as Prime Minister of the United Kingdom after ten years in office, and he was officially confirmed as Middle East envoy for the United Nations, European Union, United States, and Russia. Blair originally indicated that he would retain his parliamentary seat after his resignation as Prime Minister came into effect; however, he resigned from the Commons on being confirmed for the Middle East role by taking up an office for profit. President George W. Bush had preliminary talks with Blair to ask him to take up the envoy role. White House sources stated that "both Israel and the Palestinians had signed up to the proposal". In May 2008, Tony Blair announced a new plan for peace and for Palestinian rights, based heavily on the ideas of the Peace Valley plan.

During the first nine days of the 2008–2009 Israel-Gaza conflict, Tony Blair spent Christmas and New Year's with his family and according to the Daily Mail he was spotted at the opening of the Armani store at Knightsbridge. Aides insisted that reports of him being on holiday were 'totally untrue'. He has, they said, been 'working tirelessly' behind the scenes 'since day one'. Since taking on the position of Middle East envoy, he is reported to be spending one week out every month in the Middle East. His spokesman was quoted as stating that, Blair had been 'working the phones' constantly since Israel's ferocious bombardment of the Palastinian coastal enclave began.

Private sector

In January 2008, it was confirmed that Blair would be joining investment bank JPMorgan Chase in a "senior advisory capacity"[ and that he would advise Zurich Financial Services on climate change. Some sources have claimed that his role at JP Morgan will pay more than $1m (£500,000) a year. This additional salary will contribute to annual earnings of over £7m.

Blair also gives lectures and earns up to US$250,000 for a 90-minute speech. Yale University announced on 7 March 2008 that Blair will teach a course on issues of faith and globalisation at the Yale Schools of Management and Divinity as a Howland distinguished fellow during the 2008–09 academic year.

European Council president speculation

In 2009 there there was speculation in the media that Blair was open to the idea of becoming the first President of the European Council, a post created in the Treaty of Lisbon that would come into force in 2009 if successfully ratified. Gordon Brown added his support, but noted that it was premature to discuss candidates before the treaty was approved. A spokesman for Blair did not rule out him accepting the post, but said that he was concentrating on his current role in the Middle East. Blair was later invited to speak on European issues at a rally of President Sarkozy 's party, the Union for a Popular Movement, on 12 January 2008, which fueled speculation further.

There was some opposition to Blair's candidature for the job. In the UK, the Conservative Party and the Liberal Democrats said they would oppose Blair. In Germany, the leader of the Free Democrats, Guido Westerwelle, who is also Germany's new foreign minister, has said that he preferred a candidate from a smaller European country. The Prime Minister of Luxembourg, Jean-Claude Juncker emerged as a rival to Tony Blair's candidature and had the backing for many of the smaller European member states. In November, the Belgian PM Herman van Rompuy was named President of the European Council .

Charity

On 14 November 2007, Blair launched the Tony Blair Sports Foundation, which aims to "increase childhood participation in sports activities, especially in the North East of England, where a larger proportion of children are socially excluded, and to promote overall health and prevent childhood obesity." On 30 May 2008, Blair launched the Tony Blair Faith Foundation as a vehicle for encouraging different faiths to join together in promoting respect and understanding, as well as working to tackle poverty. Reflecting Blair's own faith but not dedicated to any particular religion, the Foundation aims to "show how faith is a powerful force for good in the modern world". In February 2009, he applied to set up a charity called the Tony Blair Africa Governance Initiative, the application was approved in November 2009.

Honours

In May 2007, before his resignation, it was reported that Blair would be offered a Knighthood in the Order of the Thistle, rather than the Order of the Garter, owing to his Scottish connections. No such move has been reported since, and on St. Andrew's Day, the Queen appointed two other men to the only openings in the limited Order.

Blair is presented with the Presidential Medal of Freedom by President George W. Bush.On 22 May 2008, Blair received an honorary law doctorate from Queen's University Belfast, alongside former taoiseach Bertie Ahern, for distinction in public service and roles in the Northern Ireland peace process.

On 13 January 2009, Blair was awarded the Presidential Medal of Freedom by President George W. Bush. Bush stated that Blair was given the award "in recognition of exemplary achievement and to convey the utmost esteem of the American people" and cited Blair's support for the "War on Terror" and his role in achieving peace in Northern Ireland as two reasons for justifying his being presented with the award.

On 16 February 2009, Blair was awarded the Dan David Prize by Tel Aviv University for "exceptional leadership and steadfast determination in helping to engineer agreements and forge lasting solutions to areas in conflict". He was awarded the prize in May 2009.

Portrayals and cameo appearances

Appearances


Blair made an animated cameo appearance as himself in The Simpsons episode, "The Regina Monologues" (2003). He has also appeared himself at the end of the first episode of The Amazing Mrs. Pritchard, a British TV series about an unknown housewife becoming Prime Minister. On 14 March 2007, Blair appeared as a celebrity judge on Masterchef goes Large after contestants had to prepare a three course meal in the Downing Street kitchens for Tony Blair and Bertie Ahern. On 16 March 2007, in a comedy sketch with Catherine Tate, who appeared in the guise of her character Lauren Cooper from The Catherine Tate Show. The sketch was made for the BBC Red Nose Day fundraising programme of 2007. During the sketch, Blair used Lauren's catchphrase "Am I bovvered?".

Portrayals

Michael Sheen has portrayed Blair twice, in the films The Deal (2003) and The Queen (2006), and shall reprise the role once more in The Special Relationship. Blair was portrayed by Robert Lindsay in the TV programme A Very Social Secretary; he reprised the role in The Trial of Tony Blair. He was also portrayed by James Larkin in The Government Inspector (2005), and by Ioan Gruffudd in W. (2008).[citation needed]

Blair in fiction and satire

The Ghost

When Blair resigned as Prime Minister, Robert Harris, a former Fleet Street political editor, dropped his other work to write The Ghost. The CIA-influenced British prime minister in the book is said to be a thinly disguised version of Blair. In November 2007 it was announced that Roman Polanski was to direct the film version of the novel, and would be writing the script with Harris. In 2009 the film was still in production and the release date unknown.

Wikipedia®
trokit ketu


Tony Blair will always be honoured, adored and appriciated as a very dear friend of all Albanians.

Per mu personalisht menoj se ky zotni i nerum ka ken iniciatori, binsi dhe mshtetsi ma i fuqishem per me fillu luften kuner genocidid te Miloshevicit ne Kosove, dhe per kyt menoj se ky zotni i nerum dhe mik i Shqiptarve pervec mirnjohjes dhe dashamirsis Shqiptare meriton nji bust masiv ne kryqytetin e Iliris, pra ne Shkoder.


[ Edited Sun May 09 2010, 09:00am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Tue Feb 16 2010, 04:13pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Bonano: Nga Shqipëria e tim eti ka mbetur vetëm zemra



Vendosur: 16/02/2010 - 09:05

Alma Mile

Nga Shqipëria e babait të tij ka mbetur shumë pak. Çdo gjë reflekton dëshirën për t’u zhvilluar dhe për të kapur kohën e humbur. Që kur ka zbuluar kulturën shqiptare, kritiku italian i artit, Pino Bonanno nuk bën tjetër veçse mendon se si t’ua tregojë edhe të tjerëve “zbulimin” e tij. Prej tre vitesh zhvillon takime, thur projekte dhe së shpejti do të vërë në jetë disa syresh. Në një intervistë Bonanno tregon lidhjen e tij me Shqipërinë, qysh me rrëfimet e të atit, që ka qenë në Tiranë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Si e sheh zhvillimin e artit shqiptar dhe këshillat për t’i shpëtuar shuarjes së identitetit. Çfarë e lidh një kritik italian me Shqipërinë?

Së pari nga një raport human shumë i fortë, plot ndjeshmëri e respekt intelektual, që ekziston mes meje dhe një artisti shqiptar, piktorit Ziso Kamberaj. Por është edhe dashuria për kulturën shqiptare, për të cilën unë dija pak, madje thuajse asgjë.

Mendoja se isha injoranti i vetëm i Italisë, por kur nisa të mësoj mbi kulturën shqiptare, fillova të kërkoj, të njoh muzikën, letërsinë, artin viziv e t’i flisja për to operatorëve kulturorë italianë, institucioneve, etj, kuptova që kjo injorancë është e madhe, e paimagjinueshme. E di se ka pasur shumë probleme, që kanë shtyrë që kjo kulturë të mos njihej, por ka pasur edhe një mungesë interesimi nga ana e historianëve, studiuesve. Nuk kemi mundur të lexojmë tekste të rëndësishme të shkrimtarëve të njohur shqiptarë, sepse përkthimet janë të pakta. Kadare në Itali është i përkthyer në 4-5 tituj, shumë pak për një autor që ka qenë kandidat disa herë për Çmimin Nobel. Mua që më intereson poezia, për të gjetur një libër në italisht të Kadaresë, kam porositur në Zvicër. Këto janë problemet e komunikimit. Prandaj po përgatitem të bëj diçka.

Ç’mund të na thoni më konkretisht për projektet tuaja?

Nuk më intereson të sjell kulturën italiane në Shqipëri. E di që jeni shumë të zotët dhe gati të gjithë dini të flisni e të lexoni italisht, kështu që do të shtoja vetëm gjëra që i njihni.

Jam i interesuar të njoh dhe të përhap kulturën shqiptare, të realizoj aktivitete që të njihet në Itali dhe në Evropë. Është kjo për të cilën po punoj prej tre vitesh.

Po punoj për organizimin e një festivali të letërsisë shqipe në Itali me ndihmën e Visar Zhitit, që po bën një punë shumë të mirë si atashe kulturor në Ambasadën shqiptare në Itali.

Do të vazhdojmë aktivitetet për promovimin e artit pamor dhe jo vetëm piktorin Ziso Kamberaj, me të cilin kam punuar edhe në Gjermani, Austri, Spanjë, Itali, por dhe me të tjerë artistë të tjerë shqiptarë. Po punoj edhe për një projekt bashkëpunimi mes institucionesh kulturore dhe akademike italiane me Akademinë e Arteve të Bukura në Tiranë.

Kemi kryer disa takime dhe po ngremë një projekt, sipas të cilit studentët shqiptarë të kryejnë mastera në akademitë evropiane. Janë mastera që do t’u japin atyre mundësinë të përfshihen në projekte të ndryshme në Itali, apo bashkëpunim me galeri private në Itali. Shpresoj të organizoj një ekspozitë me një artist shqiptar në Galerinë Kombëtare të Arteve dhe kjo ekspozitë të xhirojë në galeritë e Evropës, Italisë, Vjenës, Parisit, etj,


Ju thatë se nuk dinit asgjë mbi Shqipërinë, ç’përshtypje ju la kur e vizituat?

Kisha një kujtim nga Shqipëria që më vinte nga tregimet e tim eti, i cili në ’39-ën ishte në Shqipëri. Ai ka marrë pjesë në ndërtimin e nënstacionit elektrik të Tiranës. Ai asnjëherë nuk u përfshi me fashizmin, përkundrazi, nuk firmosi dhe iu desh të largohej. Ka qenë partizan. Kështu që në nivel gjenetik kisha këtë pasion që buronte nga tregimet e tim ati. Jam me origjinë kalabreze dhe vendi im është afër Spezana Albanese, kështu që e njoh gjuhën dhe kulturën arbëreshe, ndonëse bëhet fjalë për një traditë që vjen nga e kaluara. Kisha një njohje të urbanistikës, arkitekturës mesdhetare, gjithashtu kam vizituar vendet ish-komuniste të Evropës Juglindore dhe kur erdha për herë të parë nuk pata surpriza.

Më ra në sy braktisja urbanistike, por nuk ishte një e re, por një konstatim. Kjo ishte një kosto që e kanë kaluar të gjitha vendet ish-komuniste në rrugën e tyre drejt Bashkimit Evropian. Tre vjet më parë mendoja se kishte shumë punë për tu bërë, por njihja vullnetin dhe aftësitë e shqiptarëve. Kur u ktheva dy vjet më parë, mbeta i tronditur pozitivisht. Herën e parë erdha nga Rinasi, duke kaluar një rrugë plot gropa, por pas një viti aty kishte një autostradë. Pashë një aktivizim të madh urbanistik, ndërtesa, dyqane, çka tregon dëshirën e madhe për t’u rritur.

Çfarë ka mbetur nga Shqipëria e tregimeve të babait tuaj?

Ka mbetur zemra, emocioni, atmosfera. Unë e di që zhvillimi e zvogëlon këtë atmosferë, këtë emocion, pasi e kemi kaluar në vitet ’60. Sot në Itali, me dëshpërim kërkojmë të rimarrim traditën. Nevoja për zhvillim ndonjëherë dëmton nevojën për të ruajtur rrënjët, traditën, identitetin. Duhet gjetur një ekuilibër mes nevojës për t’u zhvilluar dhe ruajtjes së traditës. Nuk kundërshtojnë njëra-tjetrën këto. Të fshish gjithçka, tabula rasa, është një modernizim fals, provincialitet i dukshëm. Kur ne t’i kemi shkatërruar rrënjët, brezat e rinj pa të kaluar, do jenë dhe pa të ardhme, sepse nuk do të dinë ku të mbështeten. Mjerë ata që bëjnë “tabula rasa”.

Gjatë 50 viteve arti në Shqipëri iu nënshtrua rregullave të soc-realizmit dhe pas tij artistët lëvruan të gjitha rrymat, për të gjetur veten, nga sa keni parë në galeri e muze, çfarë vini re?

Rreth 50 vjet izolim ndikojnë shumë në kulturë dhe nevoja për të eksperimentuar duhet kuruar me shumë kujdes. Tranzicioni është shumë delikat. Dëshira për të renë nuk duhet kthyer në një avanguardizëm dhe eksperimentalizëm me çdo kusht. Kjo çon në shkatërrimin e identitetit. E kam parë në Itali dhe shumë vende të tjera. Ndaj dhe u them artistëve të rinj që të kenë kujdes, që të mos marrin këtë rrugë, pasi përplasesh pas murit. Vjen një moment që nuk e di se kush je. Një artist shqiptar nuk mund të jetë amerikan dhe një kinez nuk mund të jetë shqiptar. Mund të jetë një artist ndërkombëtar, por duke përdorur kulturën e vet. Nëse bëhet kjo, të hapen dyert dhe komunikon 360 gradë. Duhet të themi se arti i realizmit socialist nuk është i gjithi i “degjeneruar”, jo rastësisht tregjet thithin vepra të kësaj periudhe.

Gjatë historisë ka gjithnjë diçka interesante dhe kjo duhet ruajtur, jo të shkatërrohet.

Duhet kuptuar se kush ishte realizmi socialist nën ideologjinë komuniste dhe kush ishte nevoja e brendshme e artistit për të bërë të njohur në atë moment tharmin e kulturës së këtij populli. Kam parë në vendet e Lindjes shumë artistë që edhe pse bënin art të realizmit socialist, kishin një forcë të madhe shprehëse. Kur hapnin sirtarët e tyre shihja një art të madh ndërkombëtar. Pra kishte një art të dyzuar, njëri për të mos vdekur, për të mos u burgosur dhe një tjetër për të jetuar ndërgjegjen e vet dhe lirinë e mendimit. Kjo sot mund të jetohet. Por kjo liri shprehjeje nuk mund të ishte nëse nuk do të ishte kjo bazë e fortë e artit të ashtuquajtur “popullor”, apo “tradicional”. Sot, kur nuk ka më frikë, këto të dyja mund të gërshetohen bashkë. Edhe arti fashist është quajtur i degjeneruar, jo? Por ka piktorë shumë të mirë, madje Sironi në Bashkimin Sovjetik konsiderohej si nje artist komunist. Shpesh arti nuk ka nevojë për “përcaktorë”. Është regjimi ai që e bën artistin të bardhë, të kuq, apo të verdhë. Artisti është gjithnjë i lirë, kur është autentik dhe nuk përdoret.

E vështirë të jetosh nga arti, jo?

Është e vështirë për të gjithë. Është shoqëria e tillë, por kur dikush punon shumë dhe zgjedh cilësinë, në fund fiton. Por për të arritur cilësinë duhet shumë impenjim dhe vuajtje.
Shumë bëjnë dhe kompromise..
Duhet bërë kujdes, që të bësh kompromise pa kompromentuar ndërgjegjen dhe dinjitetin. Duhet jetuar, por për këtë duhet gjetur një lloj ekuilibri. Punë do të thotë të prodhosh dhe të përhapësh kulturë. Nuk është “djallëzore” të shesësh piktura. Në shkolla, një artist i ri duhet të mësoje të bëjë art, por duhet të mësojë edhe si bëhet një ekspozitë, një katalog, apo si shitet një pikturë. Për mua të shesësh një pikturë është si të shesësh coca-cola, këpucë, apo çfarëdo lloj prodhimi tjetër. Është mirë që artisti të jetojë me artin e vet dhe të mos merret me punë tjetër, pasi kjo komprometon impenjimin, cilësinë.

Marre prej Gazeta Panorama online
trokit ketu


[ Edited Wed Apr 14 2010, 06:21am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Wed Apr 14 2010, 06:27am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Ndërhyrja në Kosovë u konfirmua si një kauzë e drejtë



Wesley Clark 13-04-2010 / Gazeta 55


“Nga perspektiva njëmbëdhjetëvjeçare, fuqishëm mbështes operacionin e NATO-s dhe them se kemi bërë atë që ishte e drejtë”, thotë gjenerali Uesli Klark, në intervistën dhënë Radios Evropa e Lirë.

Operacioni ushtarak i NATO-s, në vitin 1999, ishte ndërmarrë me synimin e shpëtimit të një grupi etnik nga kërcënimi i zhdukjes. Por, ky operacion ishte kritikuar më shumë se ato të tjerat. Si e shpjegoni këtë?
Aksioni në vitin 1999 ishte ndërmarrë për shkak se ne mund të shihnim fillimin e përsëritjes së modelit të pastrimit etnik në Ballkan. Prandaj, ishte kjo çështje që e nxiti NATO-n të veprojë. Nuk është se ky ishte vetëm aksion humanitar; ky ishte një aksion për parandalimin e katastrofës humanitare, që po zhvillohej para nesh.

Kosova sot është një vend, që ballafaqohet me korrupsion, me varfëri, krim të organizuar, trafikim të drogës, tensione etnike. Nisur nga kjo, a mendoni se aksioni i vitit 1999 ishte i arsyeshëm?
Ajo që është bërë në vitin 1999, është ndërmarrë për ta parandaluar një raund të pastrimit etnik nga Serbia, që do ta ndizte Ballkanin dhe do të shkaktonte dështim në misionet në Bosnjë dhe në Maqedoni. Prandaj, unë fuqishëm e mbështes operacionin nga kjo perspektivë 11-vjeçare e shikimit prapa dhe them: “Po, e bëmë atë që ishte e drejtë ato ditë”.

Në atë kohë, në vitin 1999, ishte raportuar refuzimi i gjeneralit britanik, Majk Xhekson, për ta zbatuar urdhrin tuaj për ndaljen e trupave ruse në rrugën e tyre për në aeroportin e Prishtinës, më 12 qershor, si një rast i mosrespektimit të urdhrit gjatë luftës. Çka ka ndodhur me atë rast?
Asnjëherë nuk ka pasur mosrespektim të hierarkisë. Ai kishte qëndrim tjetër nga unë. Xhekson kishte mbështetjen e autoriteteve të tij kombëtare dhe ata intervenuan te autoritetet e mia kombëtare. Kështu funksionon NATO-ja.

Lideri serb i Bosnjës, Millorad Dodik, nuk ishte ndihmës i Radovan Karaxhiqit gjatë luftërave të viteve ‘90, por ai e pranoi idenë e tij të ekskluzivitetit serb. Ai tash po kërcënohet me destabilizimin e Bosnjës dhe me secesion. A mund të ndryshohet situata, duke e krijuar mundësinë për qasje më të shpejtë të këtij vendi në NATO?
Nuk mendoj se duke e sjellë Bosnjën në NATO, do të ndryshojë dinamika e brendshme në Bosnjë dhe mendoj se populli i atjeshëm duhet ta kuptojë se e kaluara është e kaluar dhe se duhet të ballafaqohemi me të ardhmen. Bosnja është një territor shumë i vogël në hartën e Evropës dhe, që populli atje të ketë një shpresë ekonomike dhe rast për fëmijët e tyre, për të pasur një lloj të ardhmeje që e kanë të gjithë të rinjtë në Evropë, duhet të lëvizë përpara.

A është në rregull të vlerësohet se anëtarësimi në institucionet evropiane është ilaç për stabilitet?
Për aq kohë sa Kroacia, Hungaria, Rumania, Shqipëria janë atje, duket si logjike që ne do të shpresojmë se një ditë edhe Serbia mund të bashkohet; shpresojmë se edhe Bosnja një ditë mund të bashkohet. Por, kjo mbështetet në punën e liderëve politikë dhe të popullit në këto vende, për ta krijuar udhëheqjen politike dhe institucionet politike, në mënyrë që të çojnë drejtë idealeve të larta të Bashkimit Evropian dhe të NATO-s. Kjo punë po vazhdon.

Marre prej Gazeta 55 Online
trokit ketu


[ Edited Sun May 09 2010, 09:00am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Sun May 09 2010, 08:59am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Eliot Engel



Biography

Congressman Engel serves on the Energy and Commerce Committee including the Subcommittee on Health, and the Subcommittee on Energy and the Environment. He also serves on the Foreign Affairs Committee and is the Chairman of the Subcommittee on the Western Hemisphere, as well as serving on the Subcommittee on the Middle East and Central Asia, and the Subcommittee on Asia, the Pacific, and the Global Environment. In addition he serves as Vice Chair of the Democratic Task Force on Homeland Security. He is the founder and Co-Chair of the House Oil and National Security Caucus, which is seeking clean, energy efficient alternatives to America's over-reliance on oil. He is also a member of the Democratic Task Force on Health and serves on Commission on Human Rights.

During his political career, Congressman Engel has championed energy independence, affordable housing, real healthcare reform and education for all Americans. To address the problem of American dependence on imported oil, Rep. Engel created the Dependence Reduction through Innovation in Vehicles and Energy (DRIVE) Act, of which many provisions were successfully included in the energy bill that was signed into law on December 19, 2007. He was a leader in passing legislation to protect the Highlands, millions of acres running through New York, including large portions of Rockland and Westchester Counties. Congressman Engel has called for balancing the budget by rolling back the Bush tax cuts for the wealthy and reforming the Alternative Minimum Tax that is hurting so many middle class New York families.

Congressman Engel has made significant achievements in improving our nation's healthcare. He authored the ALS Registry Act (P.L. 110-373) which established a national registry for the collection and storage of data on those suffering from ALS. Rep. Engel also wrote the Paul D. Wellstone Muscular Dystrophy Act (P.L. 110-361) which promoted research at Centers of Excellence for Muscular Dystrophy. Finally, in the "Public and Teaching Hospital Preservation Act" (P.L. 110-252,) he blocked several Bush Administration Medicaid regulations which would have harmed our hospitals' ability to provide care.

Rep. Engel has also been a leader in global health, promoting an improved reauthorization of the President's Emergency Plan for AIDS Assistance (PEPFAR.) Within the PEPFAR bill (P.L. 110-293,) Rep. Engel successfully included his bill, the Stop Tuberculosis Now Act. This measure provides increased U.S. support for international TB control activities and promotes research to develop new drugs, diagnostics and vaccines.

Congressman Engel is the author of the Syria Accountability and Lebanese Sovereignty Restoration Act of 2003, which successfully sparked international pressure on Syria to withdraw from Lebanon, and sponsored a key resolution recognizing Jerusalem as the undivided capital of Israel. He is the leader in the House of Representatives on U.S. policy toward Latin American and the Caribbean. In addition, he has written important laws relating to Albania and Kosova, Cyprus, Irish affairs, and is co-author of the Harkin-Engel Protocol, which addresses the child slave labor in the cocoa fields of Africa.

Congressman Engel was born in the Bronx on February 18, 1947. He grew up in a city housing project and attended New York City public schools. In 1969, he graduated from Hunter-Lehman College with a B.A. in History and received a Master's Degree in Guidance and Counseling in 1973 from Herbert H. Lehman College of the City University of New York. In 1987, he received a law degree from New York Law School.

For twelve years prior to his election to Congress, Mr. Engel served in the New York State Assembly (1977-1988), where he chaired the Committee on Alcoholism and Substance Abuse, as well as the Subcommittee on Mitchell-Lama Housing. Prior to that, he was a teacher and guidance counselor in the New York City public school system.

A lifelong resident of the Bronx, Congressman Engel is married to Pat Engel. They have three children.

Source engel.house.gov/index.
trokit ketu


Engel: Korrupsioni dëmton imazhin e Kosovës



Ligjvënësi demokrat nga Nju Jorku, Eliot Engel, bashkëkryetar i Grupit për Çështjet Shqiptare në Kongresin amerikan, duke komentuar zhvillimet e fundit në Kosovë thekson se çështja e imazhit është shumë e rëndësishme për Kosovën si një shtet i ri që përpiqet të sigurojë njohje.
“Korrupsioni është problem. Në Ballkan lufta ndaj tij duhet të vazhdojë. Unë kam folur me kryeministrin Hashim Thaçi dhe ai më ka thënë se e shikon me seriozitet problemin e korrupsionit dhe po e lufton atë. Korrupsioni është një problem me rrënjë të thella që nuk është e lehtë për ta çrrënjosur, është një problem i vazhdueshëm. Ne folëm për çështjen e imazhit dhe imazhi është i rëndësishëm për Kosovën si shtet i ri, që përpiqet të sigurojë njohje”, tha Engel në një intervistë për Zërin e Amerikës.

“Nuk ka ditë në Washington, që nuk përpiqem për Kosovën. Përditë flas me ambasadorë, ministra të jashtëm kryeministra, presidentë, që t’i bind për të njohur Kosovën. Dhe pa dyshim që çdo gjë që dëmton imazhin e Kosovës nuk është e mirë”, shtoi Engel.

Ndërkohë, duke folur për çështjen e ndarjes së Kosovës Engel theksoi se “Po të fillosh të shkëmbesh territore në Ballkan, kjo nuk do të ketë fund dhe mund të çojë në luftëra ose vështirësi më të mëdha. Kosova nuk duhet të ndahet. Serbët në Beograd po luajnë një lojë të rrezikshme, çdo hap që hedhin është i kalkuluar. Ata duan ndarje, duan të mbajnë veriun, Mitrovicën, Trepçën, por kjo është e rrezikshme”

2010-05-08 16:01

Copyright 2009 © GazetaStart.com
trokit ketu


[ Edited Sun May 09 2010, 09:05am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Tue Jun 08 2010, 10:51am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Bill Klinton në krye të fushatës për njohjen e Kosovës



Lima - Shtetet e Bashkuara të Amerikës kanë nisur një ofensivë diplomatike për njohjen e Kosovës, në të cilën është përfshirë edhe ish-presidenti Bill Klinton.
Siç raporton agjencia e lajmeve “FoNet”, duke u mbështetur në burimet diplomatike, një sektor i tërë i Departamentit të Shtetit të SHBA-së i ngarkuar me çështjen e Kosovës gjendet në kryeqytetin e Perusë, Lima, ku ka nisur sesioni i Asamblesë së Përgjithshme të Organizatës së Shteteve të Amerikës (OAS).

“Në Lima mëngjesin e së hënës ka arritur edhe ish-presidenti amerikan Bill Klinton, i cili, siç thonë burimet diplomatike, është përfshirë drejtpërdrejt në lobim për njohjet e reja të Kosovës”, raporton “FoNet”.

Ish-presidenti Klinton është i dërguari i posaçëm i SHBA-së për Haitin, dhe në këtë cilësi ai ka kohë që merr pjesë në takimet e OAS-së dhe konferencat e ndryshme të kontinentit amerikan.

Kjo agjenci shton se në Lima gjendet edhe një delegacion nga Kosova, i kryesuar nga zëvendësministrja e Jashtme, Vlora Çitaku.

Sipas burimeve të paemëruara diplomatike që citon agjencia “FoNet”, delegacioni i Kosovës nuk ka qasje në sesionin e Asamblesë së Përgjithshme të OAS-it, por me ndihmën e amerikanëve dhe të përfaqësuesve të disa shteteve të tjera, megjithatë është duke mbajtur takime me palë të ndryshme pjesëmarrësve në këtë konferencë.

Delegacioni i Kosovës qëndron në Lima me rekomandimin e SHBA-së dhe me përkrahjen logjistike të Perusë, që është një nga vendet e Amerikës Jugore që e ka njohur pavarësinë e Kosovës, shkruan “FoNet”.

Në takimin e Limës merr pjesë edhe ministri i Jashtëm serb, Vuk Jeremiç, i cili i ka thënë “FoNetit” se Serbia po përballet “me një sfidë të madhe, meqë shtete kaq të mëdha, me nivel kaq të lartë, po lobojnë për pavarësinë e Kosovës”, duke iu referuar prezencës amerikane në Lima dhe ardhjes së ish-presidentit Klinton.

Jeremiç tha se Serbia po përpiqet të parandalojë ndryshimin e qëndrimit të shteteve që nuk e kanë njohur Kosovën.

Sipas “FoNetit”, burimet diplomatike kanë “shprehur habinë” pse në takimin e Limës delegacioni i SHBA-së përbëhet nga njerëz që janë të ngarkuar me çështjet e Kosovës, marrë parasysh që OAS-i është organizëm që merret kryesisht me problemet e shteteve të kontinentit amerikan.

Sipas raporteve, lobimi për njohjen e Kosovës është i përqendruar tek vendet e Karaibeve, ndërsa thuhet se pritet që pas takimit në Lima, ish-presidenti Klinton të vizitojë disa prej vendeve të Karaibeve dhe të Amerikës Qendrore.

Kjo, shton “FoNet”, po interpretohet si lobim për njohjen e Kosovës nga këto vende në prag të publikimit të opinionit të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, që është thënë se do të ndodhë më 22 korrik.

Sipas ministrit të Jashtëm serb Jeremiç, Beogradi “deri më tani ka qenë i suksesshëm në këtë pjesë të botës” në pengimin e njohjeve të Kosovës, ndërsa ka thënë se tani mbetet të shihet se si do të ecin punët në të ardhmen, meqë “është vënë në lëvizje artileria e rëndë.

Sipas Jeremiçit, ka një ndarje mes vendeve të OAS-së sa i përket Kosovës, me SHBA-në që udhëheq një grup vendesh në përkrahje të pavarësisë, dhe me grupin tjetër që është kundër, të cilin e udhëheqin Brazili dhe Argjentina.

Takimi i vendeve të kontinentit amerikan është hera e dytë për një kohë të shkurtër që një forum multilateral po bëhet skenë e lobimit ekstensiv për njohjen e pavarësisë së Kosovës. Pak kohë më parë, me ftesën e Francës, delegacioni i Republikës së Kosovës i kryesuar nga ministri i Jashtëm, Skënder Hyseni, ka marrë pjesë në samitin Francë-Afrikë.

“FoNet” raporton se, sipas burimeve diplomatike, është e qartë që, në pritje të opinionit të GJND-së shtohet presioni nga shtetet e mëdha, si Amerika dhe Franca, ndaj shteteve të tjera që ta njohin pavarësinë e Kosovës. /kd/

2010-06-08 12:21

Copyright 2009 © GazetaStart.com
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Fri Jul 09 2010, 11:38am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Sejdiu i dha Kryeministrit Toni Bler ''Medaljen e Artë të Lirisë''




Në një ceremoni të veçantë, Presidenti Sejdiu ia dorëzoi z.Toni Bler “Medaljen e Artë të Lirisë”, me të cilën e ka dekoruar Presidenti historik Ibrahim Rugova, më 12 qershor 2004. medalje kjo që u jepet qytetarëve të Kosovës dhe të huaj, për kontributin e lartë në mbrojtjen e lirisë së Kosovës.

Duke folur në këtë ceremoni, Presidenti Sejdiu u shpreh: “Populli dhe institucionet e Republikës së Kosovës kanë një admirim të veçantë për Ju, i nderuar Kryeministër Bler, dhe për vendin Tuaj, Mbretërinë e Bashkuar.

Ne do t’ju jemi përherë mirënjohës për përkrahjen e jashtëzakonshme që na keni dhënë në ditët më të vështira që ka përjetuar vendi ynë.

Roli Juaj personal dhe i Mbretërisë së Bashkuar për çlirimin e Kosovës është i pazëvendësueshëm. Ju e bashkuat botën demokratike përreth Aleancës Veriatlantike në intervenimin më të madh humanitar të historisë moderne të njerëzimit për ta shpëtuar popullin e Kosovës nga gjenocidi që i kanosej në pranverën e vitit 1999.

Gjatë ditëve të luftës, Ju i dhatë kurajë dhe shpresë popullit të Kosovës duke e vizituar në kampet e refugjatëve në Maqedoni. Porsa lufta mbaroi, Ju erdhët në Kosovë për ta rikonfirmuar vendosmërinë Tuaj për të ardhmen demokratike dhe evropiane të vendit tonë.

Sot ju jeni sërish në Prishtinë, kur Kosova e pavarur dhe sovrane, si vend për lirinë e të cilit Ju u angazhuat me aq pasion, ju pret si një mik, si një lider dhe si një hero.

Si President i Republikës ë Kosovës, unë ndihem shumë i privilegjuar t’jua dorëzoj “Medaljen e Artë të Lirisë”, me të cilën ju ka dekoruar paraardhësi im, dr. Ibrahim Rugova, në shenjë të nderimit të gjithmonshëm që kanë për Ju të gjithë qytetarët e Kosovës.

Ju faleminderit për gjithë atë që keni bërë për Kosovën”!

Pas takimit të tyre, Presidenti Fatmir Sejdiu dhe kryeministri Toni Bler dhanë nga një deklaratë për media.

Fillimisht, Presidenti Sejdiu falënderoi zotin Bler për angazhimet për lirinë njerëzore, për lirinë e njerëzve të Kosovës, për shpëtimin e qenies sonë dhe, në të njëjtën kohë, për angazhimet e fuqishme që Mbretëria e Bashkuar, edhe nën udhëheqjen e tij edhe më vonë, e bënë për Kosovën.

“Shpreha falënderimet më të larta për angazhimet e veçanta të të gjitha ekipeve të Mbretërisë së Bashkuar në Kosovë, që kanë ardhur që të ndihmojnë në ngritjen e kapaciteteve tona edhe ekonomike por edhe institucionale dhe, në të njëjtën kohë, një konsideratë të lartë për angazhimet e tij deri në nivelet më të larta të mekanizmave ndërkombëtarë, deri në Kombet e Bashkuara dhe në Këshillin e Sigurimit, për të ardhmen e Kosovës, të Kosovës së të gjithë qytetarëve të saj, vijoi Presidenti Sejdiu.

“Kosova nuk ka vizion tjetër, do të jetë atdhe i dashur për të gjithë qytetarëve e saj, me sfidat që ka, por do të kalojnë në sukses të vazhdueshëm, ka objektivin e saj që të jetë anëtare e Bashkimit Evropian dhe e NATO-s dhe ka një objektiv të fuqishëm që me këtë përmbushje të fuqishme të kritereve çka edhe e demonstron të ketë raporte shumë të mira edhe me të gjitha vendet e rajonit por edhe me vendet e tjera”, tha më tej Presidenti Sejdiu.

Andaj, në këtë rol, në këtë qasje dhe në këtë pjekuri të ecjes sonë, vend të veçantë ka edhe investimi i Mbretërisë së Bashkuar, i kryeministrit Bler dhe i gjeneratave që kanë ardhur pas tij dhe gjithmonë një rol të veçantë Lartmadhëria e saj, Mbretëresha Elizabeth, tha Presidenti Sejdiu.

Na gëzon fakti që sot Parlamenti Evropian ka miratuar një rezolutë të rëndësishme për Kosovën në të cilën iu bën thirrje edhe pesë vendeve të BE-së të cilat ende nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës që të shpejtojnë me njohjen e Kosovës sepse Kosova është një realitet pozitiv që ecën suksesshëm, përfundoi Presidenti Sejdiu.

“Më lejoni të shpreh kënaqësinë dhe nderin që jam në Kosovë. Me Presidentin Sejdiu kishin bisedime shumë përmbajtjesore për të kaluarën dhe të tashmen e Kosovës”, tha kryeministri Bler, duke falënderuar Presidentin Sejdiu për pritjen.

“Më lejoni t’ju falënderoj për fjalë miradije, për respekt timin dhe të vendit tim. Është mundësi edhe për mua që t’i falënderoj forcat e armatosura të vendit tim dhe të NATO-s që kanë pasur një rol kaq të rëndësishëm në atë që ka ndodhur para disa vitesh”, tha ai.

Diskutimi ishte i përqendruar drejt së ardhmes dhe perspektivës evropiane dhe jemi pajtuar se sa me rëndësi është që Kosova të vazhdojë të bëjë përparime duke i mundësuar idesë evropiane që të bëhet realitet dhe të afrohet me Kosovën dhe njerëzit e saj, vijoi më tej z.Bler.

“E di që ka shumë punë që janë duke u vazhduar, me procesin e njohjeve, me anëtarësimin në institucionet ndërkombëtare, dhe përparimi i dukshëm që është bërë është bërë duke iu falënderuar lidershipit dhe njerëzve të Kosovës. Është kënaqësi për mua të jem me ju këtu dhe të kthehem në Kosovë pas 11 vitesh. I kam vërejtur ndryshimet dhe për t’i njohur ato”, tha kryeministri Bler.

Ndërsa, i pyetur nëse Kosova është çështje e zgjidhur, pasi ajo është njohur nga 69 shtete, por ka edhe pesë vende ne BE që nuk e kane njohur, z.Bler u përgjigj:

“Unë mendoj se Kosova është çështje e zgjidhur, në kuptim që Kosova është këtu dhe do të vazhdojë të jetë këtu, si shtet i pavarur. Ka një lloj procesi të njohjes ndërkombëtare, por mendoj se me përparimin e Kosovës do të bëhet edhe më e lehtë që të zgjidhet edhe kjo çështje. Pra, dujke marrë parasysh rezolutën e Parlamentit Evropian, kjo është e rëndësishme. Sigurisht që këto gjëra do të vazhdojnë, do të ketë mospajtime të vazhdueshme, por nëse e shohim përparimin e vazhdueshëm të këtyre njohjeve, kjo është impresive”.

Ndërkaq, duke u përgjigjur një pyetjeje të gazetarëve lidhur me situatën në veri të vendit, perspektivën e jetës së përbashkët dhe eventualisht hapjen e bisedimeve për të ardhmen e kësaj pjese të Kosovës, Presidenti Sejdiu tha: “Çështja e Kosovës, me vullnetin e popullit të saj, është e vendosur më 17 shkurt të vitit 2008. Natyrisht, të gjitha vendet që e kanë njohur pavarësinë e Kosovës e kanë njohur atë si shtet sovran dhe të pavarur. Ne dëshirojmë absolutisht që të kemi marrëdhënie të mira edhe me Republikën e Serbisë dhe me popullin serb, dhe po ashtu, them se ka shumë tema për të cilat mund të bisedohet, të cilat janë në interes të dy shteteve sovrane, që është edhe pjesë e kritereve të rëndësishme për proceset integruese, si çështja e lëvizjes së lirë të qytetarëve, çështja e parandalimit të krimit të organizuar, bashkëpunimi ekonomik, rrjeti energjetik rajonal etj, por asnjëherë për çështjen e statusit”.

Ne, vijoi Presidenti Sejdiu, e kemi dhënë zotimin tonë në projektin e Presidentit Ahtisaari, që është një projekt i përbashkët ndërkombëtar dhe Kosova me gjithë sfidat që ka, do ta realizojë këtë objektiv që vërtet edhe ajo pjesë e serbëve të cilët deri më tash kanë hezitim në integrimin aktiv në jetën e përditshme, të jetë pjesë e proceseve, të jetë partner aktiv në perspektivën e përbashkët të të gjithë qytetarëve të Kosovës.

08.07.2010

trokit ketu


Toni Bler nderohet nga UP-ja me çmimin “Doctor Honoris Causa”





Ish-kryeministri britanik, Toni Bler, po pritet me nderimet më të larta në Kosovë. Në ditën e dytë të vizitës, Universiteti i Prishtinës shpalli ish-kryeministrin Bler “Doctor Honoris Causa”, ndërkaq, më pas, ai mbajti dhe një fjalim para Kuvendit të Kosovës. Bler tha se ndihej krenar që kishte mbështetur intervenimin e NATO-s në Kosovë gjatë vitit 1999, ngase, në të kundërtën, tha ai, Perëndimi nuk do ta meritonte më emrin e civilizimit.
Universiteti i Prishtinës i ka ndarë sot çmimin “Doctor Honoris Causa” ish-kryeministrit të Britanisë së Madhe, Toni Bler.

I cilësuar si mik dhe hero i Kosovës për kontributin e dhënë gjatë fillimit të fushatës ajrore të NATO-s mbi caqet ushtarake serbe të Millosheviqit, që më pas solli lirinë dhe pavarësinë e sotme të Kosovës, Toni Bler po pritet në Prishtinë me nderimet më të mëdha.

Ndërsa u shpall Doktor Nderi i Universitetit të Prishtinës, Bler tha se para 11 vjetësh kishte parë një Kosovë të rrënuar e me plot sfida të luftës. Kurse sot, ai tha se po shihte një Republikë, shtet të ri, ku njerëzit po e mirëpresin me ngrohtësi.

“Më kujtohet koha, para disa viteve më parë, kur ne i morëm ato vendime, pa e ditur se cilat do të jenë rezultatet, por duke e ditur se nëse nuk do të vepronim, rreziku do të ishte më i madh dhe nuk do të meritonim emrin e civilizimit më. Pra, vepruam dhe jam shumë krenar që e bëmë këtë”, tha Toni Bler.

Ai tha se ndihej krenar që ishte ndër të parët që mbështeti intervenimin e NATO-s, që çoi deri te çlirimi i Kosovës.

“Është një vend i madh ky shtet i pavarur i Kosovës dhe do ta bëni edhe më të madh ju vetë”, tha Toni Bler, duke ofruar edhe angazhimin e tij nëse kjo shihet e domosdoshme për të mirën e Kosovës.

Ndërkohë, ministri i Arsimit, Enver Hoxhaj, rikujtoi ditët e fundit të luftës së vitit 1999, kur Kosovës po i shtoheshin shpresat e lirisë, kurse emri i kryeministrit Toni Bler ishte bërë tashmë një nga ikonat e kësaj lirie.

“Sot, para 11 vjetësh, një ushtar i paushqyer, me një pushkë dhe përplot zemër, luftonte për lirinë e popullit të vet. Sot, para 11 vjetësh, një nënë, përveç mbijetesës së minutave të fundit të luftës, kishte edhe një hall, se si ta pagëzonte djalin që lindi në mal. Mendja i shkoi që ta pagëzonte në Çlirim apo në Shpëtim. Por, ajo gjeti një emër që personifikonte edhe çlirimin, edhe shpëtimin - vendosi ta pagëzonte djalin e saj me emrin Toni Bler”, tha Hoxhaj.

09.07.201

© Copyright 2007-2009 Bota Sot
trokit ketu


[ Edited Fri Jul 09 2010, 03:57pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Fri Jul 09 2010, 04:03pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Toni Blair: I premtova Rugovës, do ta ndihmoj popullin e Kosovës




Duke folur në një seancë solemne të Kuvendit të Kosovë, të organizuar për nder të tij, ish-kryeministri britanik Toni Bler tha se pas shpalljes së pavarësisë Kosovën e pret një sfidë tjetër - beteja e paqes, por ka siguruar se nuk do t'u mungojë ndihma e miqve të saj. Në fjalimin e tij para deputetëve, Bler pasi shihej qartë se ishte në humor, u shpreh tejet i kënaqur me mikpritjen e kosovarëve, duke thënë se nuk e kishte imagjinuar një pritje të tillë: "Ju jeni më të sjellshëm me mua sesa ka qenë parlamenti im"!. Fillimisht Bler rikujtoi takimin me Presidentin e ndjerë Ibrahim Rugova në Londër. "E kujtoj sot takimin me Rugovën në Dauning Strit (Downing Street). Me vete kishte një gur të çmuar që ma dhuroi dhe të njëjtin e mbaj edhe sot. Më foli shumë për Kosovën, nuk bërtiste ishte shumë i urtë dhe më foli me sinqeritetin më të madh. Më luti dhe më tha: 'Mos lejo që njerëzit e mi të vuajnë në Kosovë'. Unë i premtova se do ta ndihmoj". Në vijim të fjalimit të tij Bler tha se ndihma që iu ofrua Kosovës gjatë kohës së luftës ishte ndihmë e Britanisë së Madhe, NATO-s, por mbi të gjitha, ajo ishte arritje e popullit të Kosovës. "Ajo që bëmë për Kosovën ishte mundësi e mirë për të krijuar një kapitull të ri. Por këtë kapitull tash duhet ta shkruani ju. Evropa udhëhiqet nga parimet e respektimit të vlerave dhe lirive të njeriut dhe e vetmja mënyrë që t'i mbrojmë këto vlera ishte që t?i ofrojmë Kosovës lirinë dhe pavarësinë e saj", tha Bler. Ai shtoi se "pavarësia e Kosovës ishte e drejtë dhe ajo duhet të vazhdojë". Me këtë rast Bler porositi që të mendojnë për zhvillimin e shtetit, pasi Kosova, siç tha ai, duhet të jetë shtet me vlera për të gjithë komunitetet që jetojnë aty. Ai vlerësoi se dalja e serbëve në zgjedhjet e fundit është një sinjal i mirë për Kosovën. Rruga e shtetit më të ri në botë, tha ai, është drejt Bashkimit Evropian. Por hyrja në BE, sipas tij, kërkon rregulla, dhe ato janë respektimi i ligjit dhe zhvillimi i demokracisë për një rrugë më të sigurt drejt BE së. Po ashtu, Bler tha se luftimi i korrupsionit është një parakusht tjetër drejt zhvillimit të Kosovës, pasi investitorët jashtë Kosovës duhet të binden se Kosova është vend i sigurt për investime. Gjithashtu Bler shprehu përkushtimin e tij për Kosovën me fjalët: "Ishte krenari imja që të jem dikur me ju dhe po ashtu do të vazhdoj që të jem gjithnjë me popullin e Kosovës". Në emër të Kuvendit dhe popullit të Kosovës, ish kryeministrin britanik e ka përshëndetur kryetari i Kuvendit, Jakup Krasniqi, i cili shprehu mirënjohjet më të thella për Toni Blerin, si një lider që u angazhua në kohën kur Kosova kishte nevojë më të madhe.


© Copyright 2007-2009 Bota Sot
trokit ketu


Është e mrekullueshme ta shoh popullin e Kosovës në shtetin e vet



Ndërsa gjatë një takimi me qytetarët e Kosovës në qendër të Pristinës, pas aktiviteve zyrtare, ish kryeministri britanik pasi ka uruar qytetarët për shtetin e pavarur dhe sovran, tha se nuk është penduar fare për kontributin e tij dhënë për çlirimin e Kosovës 11 vjet më parë. Përkundrazi, ai theksoi se kjo është një mrekulli që i sheh qytetarët e Kosovës të jetojnë në shtetin e tyre të pavarur. "Kur ne u bashkuam në solidaritet para 11 vjetëve kemi bërë atë që ka qenë e drejtë, kemi bërë atë të drejtën. Mua nuk më vjen keq për atë, nuk jam penduar atëherë, nuk jam penduar as sot dhe është e mrekullueshme ta shoh popullin e Kosovës në shtetin e vet", tha Bler. Ndërsa porosit qytetarët se tash Kosovën e pret sfida tjetër, ajo e betejës së paqes, Bler premton se nuk do të mungojë as ndihma e miqve të Kosovës. "Ju keni luftuar shumë për ta krijuar këtë shtet të Kosovës, e tash e keni një betejë tjetër, një betejë të paqes dhe ajo është që ta shohim këtë shtet të pavarur të Kosovës duke pasur një të ardhme evropiane, si pjesë e BE së në të ardhmen, një shtet që plotësisht merret me punët, jo vetëm punët e tij, por me të gjithë punët e botës". Bler tha se kjo është një betejë e paqes, por kjo është edhe e ardhmja e tyre dhe ata që ndihmuan dhe krijuan këtë shtet të Kosovës, "ju siguruan dhe do t'ju ndihmojnë edhe për këtë sfidë", tha Bler. Bler për të gjitha ato që i ka bërë në të kaluarën për Kosovën, falënderon bashkëshorten tij, Çeri, duke thënë se ajo e shtyri që të bëjë gjënë e duhur. Bler përgëzoi të gjithë qytetarët e Kosovës, duke thënë se është një kënaqësi dhe privilegj që ai gjendet në mesin e tyre dhe rikujtoi takimet me shumë prej tyre para 11 vjetëve: "Për gjithë ju këtu, disa prej jush që ju kam takuar para 11 vjetëve, disa që kam takuar në kampet e refugjatëve atëherë, është kënaqësia ime, ndjenja, privilegji që të jem me ju këtu sot, për të festuar me ju sot, t'ju uroj sot, dhe t'ju uroj të gjitha të mirat në të ardhmen. Falemnderit Kosovë", është shprehur ish kryeministri Bler. Ndryshe, për ta pritur ish kryeministrit britanik, sot në Prishtinë ishin mbledhur me mijëra qytetarë nga të gjitha viset e Kosovës, të cilët mbanin në dorë flamuj të Kosovës dhe të Britanisë së Madhe, si dhe fotografi të shumta të Toni Blerit. Në mesin e fëmijëve ishin të pranishëm edhe Toniblerët e vegjël, të cilat i uruan mirëseardhje atij duke u prezantuar në gjuhën angleze, po ashtu edhe dy vajzat, të cilat 11 vjet më parë i kishin dhuruar lule.


© Copyright 2007-2009 Bota Sot.
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Fri Jul 09 2010, 04:23pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Thousands chant Tony Blair's name as he receives hero's welcome on two-day visit to Kosovo



By Mail Foreign Service
Last updated at 3:48 PM on 9th July 2010

Former prime minister Tony Blair today received a hero's welcome in Kosovo, the eastern European nation he helped to make into a state.
Thousands of people chanted his name and waved Kosovar and British flags as he walked on to an improvised stage in the main square of the capital Pristina.
Mr Blair met Kosovar leaders during his two-day visit and today shook hands with nine Tonibler's and Toni's - ethnic Albanian children named after him.


Rapturous welcome: A smiling Tony Blair shakes hands with Kosovars during an official ceremony in Pristina

Honoured: Former prime minister Tony Blair and Kosovo Prime Minister Hashim Thaci bow to their national flags in Pristina


He supported NATO's decision to launch a 78-day air war against Serbian forces in 1999.
The capital's main roads were covered with billboards and posters welcoming Mr Blair.
Many streets in Kosovo have been renamed in his honour after his decision to back NATO's involvement in the conflict.
He was met by the Kosovo Ceremonial Guard as he arrived at the Prime Minister Hashim Thaci's office and he is expected to be awarded a golden medal of freedom by President Fatmir Sejdiu later tonight.
The former prime minister was scheduled to address the Kosovo Assembly this morning and he will be honoured by Pristina University with the title Honoris Causa.

Kosovo was brought under UN administration after the conflict ended and declared its independence in 2008.

Gratitude: Mr Blair met with a group of Tonis and Toniblers - children named after him - during the visit

Friend: Mr Blair was given a hero's welcome as he arrived in the Kosovan capital for his part in support NATO military action in the country in 1999

Award: The Middle East peace envoy will be given a golden medal of freedom and is also expected to be given an honorary title by Pristina University


Last year, Kosovar authorities unveiled an 11ft statue of another NATO ally, former U.S. President Bill Clinton.
It is the latest in a string of awards and honours given to the former Labour MP for Sedgefield.
Mr Blair was named as the 2010 recipient of the annual Liberty Award in the U.S. last week.
Previous winners of the award include former Soviet leader Mikhail Gorbachev, former South African president Nelson Mandela and former U.S. president Jimmy Carter.
The medal was first awarded in 1989 and also comes with £67,000 in cash.
In Febuary last year, he was awarded the £700,000 Dan David Prize by Tel Aviv University for 'exceptional leadership and steadfast determination in helping to engineer agreements and forge lasting solutions to areas in conflict'.

Celebration: Thousands of Kosovo Albanians waved British and Kosovar flags and released balloons in the capital's main square

President George W. Bush awarded Mr Blair the Presidential Medal of Freedom in January 2009 'in recognition of exemplary achievement and to convey the utmost esteem of the American people'.
And in May 2008 he received an honorary law doctorate from Queen's University in Belfast for distinction in public service and roles in the Northern Ireland peace process.
Mr Blair, who is now a Middle East peace envoy, is believed to have earned at least £20million since leaving Downing Street in June 2007.

© Associated Newspapers Ltd
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Fri Jul 09 2010, 04:27pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Namesakes welcome Tony Blair during Kosovo visit




Tony Blair has met nine children named after him during a visit to Kosovo.

The nine were all born after Nato's 1999 military campaign, strongly backed by the former UK prime minister, which ousted Serbian forces from the region.

Mr Blair is credited with playing a decisive role in ending former Serbian leader Slobodan Milosevic regime's persecution of ethnic Albanians.

One of those named after the former prime minister, Tonibler Sahiti, said he was a "very great man".

Mr Blair, paying only his second visit to Kosovan capital Pristina since 1999, was greeted by a crowd of several thousand people, some carrying British flags, and posters describing him as a "leader, friend and hero".

He and his wife Cherie appeared on stage with nine children named after him in the aftermath of Nato's air campaign against Serbia.

Before he was introduced to the crowd, Mr Blair was told that his name was "quite common" in the country.

Pride

Speaking to Kosovo TV, the father of one of the children named after him remembered when Mr Blair visited a camp in neighbouring Albania where refugees had fled from the violence in their homeland.

"They ask me what the name is," Jahir Sahiti said on his son Tonibler.

"I tell them that the name is Tonibler and I hope that he carries it in good health."

His mother Shukrija said she was very "proud" he was named after Mr Blair, adding: "I hope to God that he grows up to be like Tony Blair or just a fraction like him."

After Nato's action in 1999, it established a UN protectorate over the territory. Kosovo declared independence from Serbia in 2008.

Mr Blair told the audience that he did not regret his actions in supporting the attacks on Serbian troops in what is now Kosovo and targets in Serbia itself.

"I did what was right. I did not regret it then. I do not regret it now," he said.

Ilir Nishku, head of the BBC World Service's Albanian Department, said Mr Blair was regarded as something of a hero in Kosovo due to his championing of the war.

He said he had equal status to the former US President Bill Clinton.

Source: bbcnews
© MMX
trokit ketu


[ Edited Fri Jul 09 2010, 04:31pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Sun Jul 25 2010, 03:28pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Eliot Engel

: Letër Obamas, të lobojë për njohjen e Kosovës




Kongresmeni Eliot Engel u ka bërë thirrje vendeve të botës për të njohur pavarësinë e Kosovës. Me anë të një letre dërguar Presidenti të SHBA-ve, Barack Obama dhe përfaqësuesve të senatit të Amerikan, Engel sugjeron se nuk ka më pengesa ligjore për të njohur pavarësinë e Kosovës.
Kongresmeni Engel është shprehur se “opinionin këshillues i GJND-së, për pavarësinë e Kosovës, është një fitore e madhe dhe historike për Kosovën”.

Engel argumenton se “tani shumë vende të botës mund të ndjehen mjaft më komode dhe rehat në hapat e bërë me njohjen e Kosovës”.

Përmes kësaj letre, e cila duhet të firmoset nga kongresmenët, i kërkohet administratës Obama, të dyfishoj përpjekjet e saj për të nxitur vendet e tjera në të gjitha pjesët e globit për të njohur Republikën e Kosovës, dhe të kërkojë nga miqtë dhe aleatët amerikan për të bërë të njëjtën gjë.

"Kosova ka bërë përparime të mëdha si një vend sovran, i pavarur. Ka mbajtur zgjedhjeve të suksesshme demokratike. Pas pavarësisë, Kosova ka miratuar ligje të rëndësishme për mbrojtjen e pakicave dhe për të nxitur zhvillimin ekonomik dhe krijimin e një situate të sigurt e paqësore, dhe ka kërkuar zhvillimin e marrëdhënieve produktive me fqinjët e saj”, ka theksuar Engel, njofton INA.

Ai tha se është koha që vendet nëpër botë, plotësisht të vlerësojnë se në "gjirin" e tyre tash kanë një shtet të ri në Evropë dhe të njohin, vendosin marrëdhënie diplomatike me Kosovën.

Engel është anëtar i lartë i Komitetit të Punëve të Jashtme të Dhomës Përfaqësuese në Kongresin Amerikan dhe kryetar i Grupit të Çështjeve Shqiptare.

© Copyright 2007-2009 Bota Sot
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Mon Aug 30 2010, 09:42am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Eliot Engel, letër përshendetëse në 100 vjetorin e lindjes së Nënë Tereza




28-08-2010 / Gazeta 55

Kongresisti demokrat i Nju Jorkut Eliot Engel (D-NY-17) lëshoi këtë deklaratë në përvjetorin e 100 të lindjes së Nënë Terezës.




E ardhur në jetë me 26 gusht 1910, bija e prindërve shqiptarë, ajo ka themeluar të parën dhe të vetmen shoqatë të Misionareve të Bamirësisë në Indi në vitin 1950 dhe, çka ajo u bë kampioni dhe simboli për të varfërit, të sëmurët, jetimët dhe të vdes për pjesën tjetër të jetës së saj. Nënë Tereza fitoi Çmimin Nobel të Paqes në vitin 1979 dhe u fut në procesionin shënjtërimit nga Papa Gjon Pali II, pas vdekjes së saj. "Nënë Tereza ishte një nga njerëzit më vetëmohues që kanë jetuar, në të gjitha kohrat, dhe ne të gjithë duhet të marrë një moment për të kujtuar jetën e saj andaj dhe miliona njerëz ndihen të prekur nga mrekullia që bëri ajo dhe bujaria e saj," thotë kongresmeni me ndikim Engel, bashkë-kryetar i Grupit Kongresional për Çështjet Shqiptare. "Ajo është një person i nderuar në mesin e popullit indian, ku kalojë pjesën më të madhe të jetës së saj, por është dhe do të mbetet e nderuar dhe e respektuar nga të njerëzit në të gjithë botën".

Kongresmeni Engel, përshëndeti edhe bashkëshorten e Kryeministrit të Shqipërisë Dr Liri Berisha, Presidente e Fondacionit Kulturor “Nene Tereza”, në Tiranë, e cila në prill 2010 në Uashington - Kapitol Hill hapi ekspozitën kushtuar Nënë Terezës.
Kongresmeni Engel kujtoi se Dr Berisha, është ajo që themeloi në Tiranë Fondacionin Kulturor, duke përkujtuar bashkëkombasen e saj, si simbol i shpresës dhe dinjitetit njerëzor.
Kujtojmë këtu se miku i deshmuar i shqiptareve ne Uashington, Kongresmeni Elliot Engel (D-NY), Kryetari i Çështjeve Shqiptare, ne Kongresin Amerikan, pas hapjes së kësaj ekspozite, i prezantoi Dr.Liri Berisha, medaljen me te cilen Kongresi Amerikan e nderon Doktoresh Berishën me medajlen "Urdherin e Merites se Kongresit". Nje medalje kjo e veçante qe u jepet personaliteteve te cilat marrin nje vlersim te madh nga Kongresi i SHBA-se. Ai gjithashtu i dorëzoi në prill 2010 Dr Liri Berishës "Flamurin Amerikan", i cili ne nder te saj qe vendosur më parë ne majën e kupolës së Kapitol Hillit.


Marre prej Gazeta 55 Online
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Thu Sep 02 2010, 05:19pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Blair ne librin e tij: Kosova ishte një çështje morale




Autobiografia e ish-kryeministrit britanik Tony Blair, “Tony Balir: A Journey”, tashmë ndodhet në duart e lexuesve dhe ai ka provokuar interesimin e opinionit në gjithë botën.
Sipas BBC-së në gjuhën serbe, në këtë libër janë edhe 30 faqe që i kushtohen Kosovës.





Në kreun që e ka quajtur “Kosova”, ish-kryeministri britanik shkruan se si në Britani janë të bindur se një nga episodet e tij të suksesshme të qeverisjes ishte roli në bombardimin e Serbisë nga forcat e NATO-s gjatë vitit 1999, për shkak të spastrimit etnik të Kosovës.

Blair, sipas bindjeve të tij, ka luajtur rolin vendimtar në këtë ndërhyrje ushtarake dhe e pranon se ishte pakicë kur përpiqej për zgjidhje ushtarake të krizës së Kosovës.

Ai thotë se insistimi i tij për një zgjidhje të tillë kishte vënë nën presion edhe marrëdhëniet e shkëlqyera personale me presidentin e atëhershëm amerikan Bill Clinton.

Amerikanët, ndryshe nga kryeministri britanik, nuk ishin aq të interesuar për zgjidhje ushtarake, meqë nuk ishte e lehtë t’ia shesësh opinionit publik amerikan, për dallim nga konfliktet në Afganistan e Irak, ishte shumë e vështirë të thuhej se cilat ishin interesat amerikane në Kosovë.

Blair po ashtu shkruan se e kishte kritikuar Clintonin pse në shtypin amerikan asokohe ishin shfaqur tekste, në të cilat flitej se kryeministri britanik po bën presion në SHBA që të pranojnë dërgimin e forcave këmbësore në Kosovë, nëse sulmet ajrore nuk japin rezultate. Më në fund, shkruan Blair, megjithatë pranoi edhe për forcat tokësore.

Shpjegimi i tij në këtë libër, mbi siç e pranon vet interesimin jashtëzakonisht të madh për zgjidhje ushtarake të krizës së Kosovës, parimisht ka të bëjë me qëndrimin e tij tashmë të njohur mbi të ashtuquajturën “intervenime humanitare”.

Ai shkruan se për të Kosova në thelb ishte çështje morale dhe çdo ndërhyrje ushtarake sjell edhe rreziqe përkatëse, por edhe se mosintervenimi po ashtu është i rrezikshëm, dhe si shembull përmend Bosnjën dhe Hercegovinën në fillim të viteve 90’.

Blair thotë se në moment të parë motivi i tij kryesor për të kërkuar ndërhyrje ushtarake për Kosovën, ishte siç thotë, “zemërimi për shkak të asaj që ndodhte atëherë në Kosovë”, ku njerëzit e zakonshëm ndiqeshin nga shtëpitë e tyre dhe shndërroheshin në refugjatë, vriteshin, dhunoheshin, dhe rriheshin në mënyrën më të egër, dhe shumë shpesh sadiste.

“O Zot, a nuk na ka mësuar asgjë historia evropiane?”, pyet Blairi dhe shkruan se kjo për të ishte shokuese, por edhe më e tmerrshme ishte se në disa qarqe pranohej se e gjithë kjo ishte shumë shokuese, megjithatë shtrohej pyetja – a duam ne me të vërtetë të përzihemi?

Sidoqoftë, Blair thotë se Kosova i ka mësuar një varg leksionesh – edhe për pushtetin, edhe për udhëheqjen, edhe për vetveten. Kur lexon sot materialet nga ajo kohë dhe mendon se si është zhvilluar situata, Blair thotë “krenohem”. Ish-kryeministri britanik thotë se “Kosova ia ka definuar shikimin e tij ndaj ndërhyrjeve të jashtme dhe ushtarake përgjithësisht”. /Koha/Telegrafi/

2010-09-02 16:19

Copyright 2009 © GazetaStart.com
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Tue Sep 14 2010, 05:34pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Bler nderohet me Medaljen e Lirisë për Kosovën



Ish kryeministri britanik Toni Bler është nderuar me Medaljen e Lirisë nga ish Qendra Kombëtare Kushtetuese e ish presidentit amerikan Bill Klinton.

Bler e quajti “privilegj dhe nder të jashtzakonshëm” medaljen që e pranoi nga Klintoni, sidomos meqë Filadelfia, ku ndodhet qendra, ishte djepi i lirisë dhe demokracisë dhe i Kushtetutës amerikane.

Qendra Kombëtare Kushtetuese e ka vlerësuar Blerin, i cili ishte kryeministër prej vitit 1997 deri në 2007, për përpjekjet e tij në Irlandën Veriore dhe Kosovë, si dhe punën e vazhdueshme si emisar i posaçëm për Lindjen e Mesme pas largimit nga zyra.

Çmimi Medalja e Lirisë u është ndarë edhe ish liderit sovjetik Mihail Gorvbaçod dhe ish kreut të OKB-së, Kofi Anan.

Ish presidenti amerikan Bill Klinton dhe Ish kryeministri britanik Toni Bler.


© Copyright 2007-2009 Bota Sot
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Tue Dec 14 2010, 11:39am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
SHBA: Vdiq diplomati Richard Holbrooke



Mbrëmë në moshën 69 vjeçare, ka vdekur diplomati amerikan, Richard Holbrooke.

Së fundit, ai ishte i dërguar special i presidentit Barak Obama për Afganistanin dhe Pakistanin.

I ndjeri Richard Holbrooke ishte arkitekt i Marrëveshjes së Dejtonit në vitin 1995, me të cilën përfundoi lufta në Bosnjë Hercegovinë.

Në fund të viteve të 90-ta, ai u kthye në Ballkan, në kohën kur në Kosovë shpërtheu lufta ndërmjet forcave serbe dhe shqiptarëve.

Raportohet se në mars të vitit 1999 ai shkoi në Beograd për t’i dhënë ultimatumin final, ish presidentit të Serbisë, Sllobadan Millosheviq, se NATO-ja do të bombardoj nëse agresioni ndaj Kosovës nuk ndalet. Millosheviqi nuk i pat dëgjuar këto vërejtje.


I ndjeri Richard Holbrooke vdiq në moshën 69 vjeçare, mbrëmë vonë në Uashington.

Ai ishte në gjendje kritike shëndetësore për shkak të problemeve me aortë, prej të premtes, derisa po punonte në Departamentin amerikan të shtetit.

Presidenti amerikan, Barak Obama, tha se Holbruku ishte “gjigant i vërtetë i politikës së jashtme amerikane”.

“Richard Holbrooke e ka shërbyer vendin tonë me nder për afro 50 vite, nga një oficer i ri i jashtëm në Vietnam, e deri tek arkitekti i marrëveshjeve që i ndalën masakrat në Ballkan. Ai i avanconte përpjekjet tona rajonale si përfaqësues special në Afganistan dhe Pakistan. Ai thjeshtë ishte një nga gjigantët e politikës së jashtme amerikane”, tha Barak Obama.

Mëtutje, në deklaratën e tij, Obama, tha se “janë miliona njerëz në mbarë botën, jetët e të cilëve ishin shpëtuar dhe pasuruar” nga puna diplomatike e Hollbrukut, në zonat e trazuara dhe me luftëra në rajone”.

Sekretarja amerikane e shtetit, Hillari Klinton, në deklaratën e saj tha se Amerika e ka humbur njërin prej “kampionëve të saj më të fuqishëm dhe shërbyesin më të dedikuar”.

© Copyright 2007-2009 Bota Sot
trokit ketu


[ Edited Tue Dec 14 2010, 11:50am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
 

Jump:     Back to top

Syndicate this thread: rss 0.92 Syndicate this thread: rss 2.0 Syndicate this thread: RDF
Powered by e107 Forum System
Kerko ne Google dhe ShkodraOnline.Com
Custom Search
Mire se Vini
Emri i Identifikimit:

Fjalkalimi:




Me Kujto

[ ]
[ ]
Muzik Shkodrane - Sagllam


 
Chat Box
You must be logged in to post comments on this site - please either log in or if you are not registered click here to signup

Shkodra ne Youtube
Any use of the name and content of this website without the explicit written consent of the owners is strictly prohibited and it is protected under law. Email:webmaster@shkodraonline.com Per cdo ankese ju lutem mos hezitoni te na shkruani Flm. info@shkodraonline.com
Theme created by Free-Source.net
Render time: 0.5858 sec, 0.0854 of that for queries. DB queries: 56. Memory Usage: 3,990kB