Forums
Shkodra -Lajme - Forum - Chat - Muzik - Radio -Video - TV :: Forums :: Forumi i ShkodraOnline.com :: Gjuha - Linguistika
 
<< Previous thread | Next thread >>
Gheg is wonderful beauty "Gegnishtja asht e bukuri e mrekullushme"
Moderators: :::ShkoderZemer, SuperGirl, babo, ⓐ-ⓒⓐⓣ, Edmond-Cela, ::bud::, ~*Christel*~, Al Bundy, :IROLF:, ::albweb::, OLIVE OYL
Author Post
L - N
Mon Aug 24 2009, 04:08pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Gheg is wonderful beauty "Gegnishtja asht e bukuri e mrekullushme"

trokit ketu


[ Edited Mon Aug 24 2009, 04:14pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Mon Aug 24 2009, 04:09pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Gheg is wonderful beauty "Gegnishtja asht e bukuri e mrekullushme"

Gheg is Beautiful Simon Jubani

trokit ketu


[ Edited Mon Aug 24 2009, 04:15pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Mon Aug 24 2009, 04:11pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Gheg is wonderful beauty "Gegnishtja asht e bukuri e mrekullushme"

Gheg is Beautiful Zef Pllumi


trokit ketu


[ Edited Mon Aug 24 2009, 04:16pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
guest
Sat Nov 27 2010, 07:41pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
Si u eliminua Fishta prej gjuhës, si gegë e katolik
Arshi Pipa 25/11/2010

Spastrimi" i gjuhës së armikut të klasës: Rasti i Fishtës, Camajt…



Merrni me mend një adoleshent shqiptar që, duke kërkuar në një raft të vjetër të gjyshes së vet, zbulon një libër të hollë, botuar në vitin 1905. Ai mund të lexojë pjesën e parë të titullit, “Te ura ...”, pa qenë në gjendje për të vazhduar, pasi ka hasur vështirësi në shkollimin e disa shkronjave. Libërthi është në vargje e djalit i pëlqen poezia. Fillon të lexojë këngën e parë, të titulluar "Marash Uci". Pak nga pak, ai fillon të njohë shkronjat e pazakonta. Edhe pse nuk arrin të kapë kuptimin e disa fjalëve, ai merr vesh se poema flet për një bari, që ka udhëtuar deri në Stamboll. Mbërrin te vargjet 51 - 52:

Por shka, Zot, ka Mashi sot,

Qi na â vrâ e nuk bân zâ?

Ai e kupton rreshtin e parë, por të dytin jo. Atëherë, ai hap fjalorin e ShNjL-së dhe fillon të kërkojë për â. Në vend të kësaj fjale (që është një kontraktim i âsht) ai gjen a-në, e shpjeguar si pjesëz pyetëse (fjalia vetë është pyetëse). Mungon gjithashtu edhe vrâ, fjala më e afërt me të është vras. Mos e kanë vrarë turqit Marashin? - pyet veten djali. Pjesa e mbetur e vargut duket se tregon në atë drejtim, sepse ndonëse nuk është gegë, djali i bie lehtësisht në të se nuk bân zâ është e njëjta me nuk bën zë. Dhe kur dikush nuk nxjerr zë, do të thotë se ka vdekur. Por ai do për t’u siguruar dhe prapë hap fjalorin e ShNjL-së. Kërkon për ndonjë idiomë në seksionin frazeologjik të zë. Nuk gjen asgjë. Nuk ka fat më të mirë sa kërkimi te seksioni frazeologjik i bëj. Kostallari nuk e ka futur idiomën, e cila është tipike gege. Në fakt, jo vetëm që idioma nuk ekziston në toskërisht, por vetë toskizimi i saj do të tingëllonte i çuditshëm. Libri s’e paska shënuar idiomën. Duhet të ketë ndonjë problem këtu, - thotë djali. Dhe kështu ai e ndërpret leximin e poemës.

Ditën tjetër ai vrapon te mësuesi plak i shkollës fillore dhe i kërkon shpjegime. Zhvillohet biseda e mëposhtme:

- Kam gjetur dje një libër të hollë, të ngrënë mole, i shkruar nga njëfarë Gjergj Fishta...

- Oh, mos! E gjete apo ta dha njeri?

- E gjeta kur po kërkoja për ca fotografi në një raft. Ka emrin e gjyshit tim në kopertinë.

- More vesh gjë kur e lexoje?

- Ca po e ca jo. Është fjala për një hero shqiptar, që u vra në betejë me turqit. Ky shkrimtar ishte vërtet shqiptar? Përdor ca fjalë shumë të çuditshme.

- Shkrimtari ka qenë prift.

- E po, ja përse nuk i merrja vesh shumë fjalë. Priftërinjtë duhet të kenë pasur një gjuhë të ndryshme, një lloj zhargoni, ndoshta një kod sekret. Se ku kam lexuar, që ata, ditë e natë, rrinin duke komplotuar kundër Partisë.

- Kjo është arsyeja, biri im, përse udhëheqësit tanë mendjendritur i kanë dënuar shkrimet e tyre.

- E drejtë. Ato nuk shkruheshin për popullin, por për priftërinjtë dhe pasuesit e tyre. Atë libër do ta fus në stufë.

- Më mirë ma jep mua. E rregulloj unë.

Pa dyshim, lexuesi duhet ta ketë marrë vesh se Fishta është me gjithë zemër i neverituri i stalinizmit shqiptar. Mund të pyetet me të drejtë se pse. Fishta konsiderohet "armik i popullit", para së gjithash, sepse kryevepra e tij poetike, “Lahuta e Malcís”, është idhtësisht antijugosllave. Veçanërisht për këtë arsye, ai u nxor jashtë prej letërsisë shqiptare, si dhe prej shkollave shqipe që me ardhjen e pushtetit stalinist. Ishin ditët kur PKSH, faktikisht, ishte shtojcë e PKJ-së, më saktë e degës serbe të saj. Ishte koha kur nëpër rrugë brohoritej "Enver-Tito" e ky çift emrash shkruhej me të mëdha nëpër mure e banderola. Nënshtrimi i PKSH-së ndaj Partisë Komuniste Serbe ishte i tillë saqë shtypi shqiptar kopjonte mënyrën serbe të të shkruarit të emrave të huaj gjeografikë e të përveçëm. Ai i shtypte, jo si shkruheshin në vendet e veta të prejardhjes (sikurse ishte praktika në Shqipërinë parasocialiste), por sipas mënyrës që i shqiptonin serbët, kur i shkruanin me shkronja cirilike. Ky zakon, i filluar në Rusi shumë përpara se të vinte komunizmi, arsyetohej me vështirësinë e përdorimit të shkrimit cirilik rus në dhënien e tingujve latinë, grekë e arabë. Meqë Shqipëria zgjodhi alfabetin latin, pozita e saj në ketë pikëpamje është e njëjtë me vendet e tjera të Lindjes komuniste, si Polonia, Çekosllovakia e Hungaria, të cilat gjithashtu kanë në përdorim shkrimin latin. Por ndërsa këto vende vazhduan të shkruanin emrat gjeografikë si dhe të përveçmit, ashtu siç shkruhen në vendet e prejardhjes, udhëheqja komuniste zgjodhi mënyrën serbe (dhe ruse) të të shkruarit të tyre. Kështu, Chateaubriand shkruhet "Shatobrian", Chigi "Kigji", Shakespeare’s Julius Ceasar Jul Cezari i Shekspirit speare (heshtë) bëhet "shpirt", meqë ra fjala "në njërën dorë pushkën dhe në tjetrën librin", është parullë e mirënjohur stalinisto-shqiptare, por edhe italo-fashiste.

Po le të kthehemi prapë te Fishta. Ai u refuzua, jo vetëm për shkak të antijugosllavizmit të tij (skicat sarkastike të Hoxhës për Titon dhe udhëheqësit e tjerë jugosllavë në librin e tij “Titistët”, janë të krahasueshme - duke lënë mënjanë poezinë - me karikaturat e Fishtës për Knjaz Nikollën e Malit të Zi e ushtarët e tij te “Lahuta e Malcís”), por edhe për arsye të tjera: ai kishte pranuar një medalje merite prej sulltanit turk, pastaj qe bërë agjent i imperializmit austro-hungarez me botimin e “Posta e Shqypnís”, nuk kishte refuzuar caktimin e tij si anëtar i Akademisë fashiste Italiane të Shkencave pas pushtimit të Shqipërisë prej Italisë. Po të jetonte edhe disa vjet të tjerë e të shihte ardhjen e stalinizmit shqiptar, me siguri do të arrestohej e do të procesohej si armik i popullit e tradhtar i kombit (vëllai i tij françeskan Vinçenc Prenushi, një folklorist i shquar e shkrimtar, e më vonë Arqipeshkv i Durrësit, vdiq në burg). Arsyeja e vërtetë me të cilën mund të shpjegohet fishtofobia e partisë është se ai ishte gegë i Shqipërisë së Veriut dhe prift katolik, si edhe poet i madh. Në këtë pikë, lexuesi duhet të informohet se (para se vendi të shpallej si vendi i parë ateist i botës), shqiptarët praktikonin katër lloj besimesh: islamin sunit, bektashizmin shiit, ortodoksinë e katolicizmin. Për shkak të qëndresës së tyre ndaj propagandës ateiste dhe presionit, katolikët e kanë vuajtur më tepër përndjekjen fetare. Dhe meqë ata banojnë vetëm në Shqipërinë e Veriut, regjimi ka qenë i prirë të identifikojë ketë pjesë të vendit me katolicizmin. Por Fishta është brohoritur si poet kombëtar, jo vetëm prej shqiptarëve veriorë. Ai ishte sigurisht personaliteti katolik më i shquar i Shqipërisë parasocialiste. Fishta u bë gogoli i socializmit shqiptar, për shkak të staturës së tij dhe statusit si ideolog përfaqësues i katolicizmit shqiptar.

Megjithatë, ajo që të bë përshtypje në rastin e Fishtës, është se ai është "spastruar" jo vetëm prej fushës së letërsisë, por edhe prej asaj të leksikut. Dihet se Fishta ka leksik të pasur poetik. Max Lambertz-i, cili e ka përkthyer “Lahutën e Malcís” në gjermanisht, futi në Albanisch – Deutsches Wörterbuch (Fjalor shqip – gjermanisht) fjalë si me dheskë ‘locken’ (me joshë, me ndjellë), dumbare ‘doppellaüfiger Revolver’ (revolver vetëmbushës), grrêç ‘Kurbisflasche’ (susak uji), me kandritë ‘ausstaffieren’ (me pajisë), kryqalí ‘Christ’ (i krishterë), latrâc ‘Viebauch’ (mullëz, lukth bagëtie), me leçitë ‘ankündigen’ (me kumtue, me bë të ditur), mêc ‘Bursche’ (djalë), shkallme ‘Schwert’ (pallë, shpatë), shkinë ‘Slavin’ (grua sllave), shkjení ‘Slavenland’ (popullsia e sllavëve të jugut, kryesisht serbë e malazezë), shmrijak ‘Almhirte’ (bari kullotash alpine), vithna, shumës i vath ‘Hürde’. Asnjëra prej këtyre fjalëve, nuk gjendet në fjalorin e Kostallarit. Por një fjalë e tillë si me dheskë "e pasuron leksikun ekzistues", sepse, me sa di unë, nuk ka në shqip një fjalë tjetër që t’i përgjigjet fjalës anglisht ‘to lure’. Kurse një fjalë si me kandritë "e zgjeron larminë e mjeteve të saj stilistikore e shprehëse", ngaqë fjala nuk ka një të barasvlershme të vet të saktë në shqipe. E njëjta gjë mund të thuhet edhe për me leçitë, grrêç, shmrijak, ku kjo e fundit është karakteristike për zakonin e malësorëve që shtegtojnë me bagëti, sipas stinës nga kullotat verore në ato dimërore. Së njëjtës emërtesë baritore i përket edhe fjala vithna, shumësi i vath. Kostallari regjistron vathë, por jo shumësin vithna, siç dëgjohet në Shqipërinë e Veriut. Ai parapëlqen shumësin vatha. Por kjo formë e shumësit nuk del në asnjërin prej trembëdhjetë shembujve dhe frazave që ilustrojnë përdorimin e kësaj fjale. Prej nga vjen ky shumës vatha? Cipoja e ka vathë, vithna; po kështu edhe Lambertz-i; po kështu Kristoforidhi. Por ky i fundit regjistron edhe formën vatha të shumësit, e cila duket se është forma e gegërishtes qendrore. Kostallari ka zgjedhur këtë formë. Ngaqë tjetra qe përdorur prej Fishtës apo ngaqë kjo ishte një formë e gegërishtes së Veriut?



Raste të tjera "spastrimi"

Por rasti i Fishtës është vetëm ai që bie më tepër në sy në trajtimin që i bën Fjalori i 1980-s gegërishtes letrare të veriut. Nikollë Gazulli, një tjetër prift katolik, hartoi një fjalor të ri: “Fjalë të rralla të përdoruna në Shqipninë e Veriut” (1941) (19). Fjalori i Kostallarit, ndërsa përfshin një pjesë të madhe të leksikut të Gazullit, lë jashtë fjalë, të cilat janë tipike për kulturën materiale të Shqipërisë së Veriut. Kështu, p.sh., qẽth, një dërrasë rrumbullake që përdoret për të pjekur bukë misri ose gruri në furrë (Zadrimë), tehak (por edhe qepç) vegël për latim guri (kulla e famshme e Shqipërisë së Veriut ose banesa e fortifikuar ndërtohet me gurë të latuar); shpardh, një lloj guri i grimcuar, kur bluhet dhe përzihet me gëlqere, jep një llaç të cilësisë së lartë; tërrkaç, gërhanë për shprishje leshi; tymën, gjerm. Fadenkette. Por aty mungojnë edhe fjalë që "i sjellin ndonjë pasurim leksikut të sotëm letrar", si p.sh., unt (gjithashtu ânge) (vendi ku pjesa e sipërme e shalëve takohen me trupin ose balli i vetes, ndër vete). Herdhe e dhënë prej Kostallarit, do të thonë bole, koqe. Por mungojnë edhe fjalë që "ndihmojnë për thellimin e pastërtisë së gjuhës letrare shqipe" si p.sh., trevë (direk anije). Fjala direk është turqisht e megjithatë, del në fjalor. Autorët e Fjalorit të ShNjL-së nuk janë konsekuentë në zbatimin e kritereve të veta. Ata diskriminojnë leksikun e shqipes së Veriut e ky diskriminim vepron kundër interesave të pasurisë leksikore të kombit.

Edhe shembuj të tjerë mund të sillen që mbështetin këtë konstatim. “Dranja” e Martin Camajt, një kryevepër e letërsisë shqipe, përmban mjaft fjalë të rralla, prej të cilave një numër shumë i vogël nuk gjenden në fjalorët shqip ekzistues, përfshirë këtu edhe fjalorin e Gazullit, me fjalë prej Shqipërisë së Veriut. Këto fjalë duhet të jenë nëndialektore, ngushtësisht të zonës së Dukagjinit, ku Camaj pati lindur. Por shumë prej këtyre fjalëve e pasurojnë edhe më leksikun kombëtar, përderisa këtij të fundit i mungon fjala që tregon se çfarë po bëjnë ata ose "zgjeron larminë e mjeteve të tij [të leksikut letrar] stilistikore e shprehëse", fjalë pa kurrfarë korresponduesje në leksikun tonë kombëtar, është fjala i lezëm (elegant, i hijshëm). Fjalë tjetër që e pasuron larminë stilistike të gjuhës, është fjala bujrí, e cila gjendet në një këngë të fëmijërisë: "Po bie borë - për malcorë. /Po bie shí – për bujrí". Shqipja ka dy fjalë për të shënuar banorët e fshatit: G katundarí dhe T fshatarësí. Por asnjëra prej këtyre dy fjalëve nuk përmban në vetvete nuancën e fshatarit që jeton në fushë (për opozicion me ata që jetojnë në male) e që merren kryesisht me lëvrimin e tokës (për opozicion me barinjtë alpinë). Fjala bujrí, me gjasë, rrjedh nga fjala bujk. Te “Dranja”, sikurse edhe në vepra të tjera, Camaj heq një kufi të qartë mes fshatarësisë së fushës dhe asaj të malit. Por, meqë “Dranja” u botua më 1981, pra një vit pas Fjalorit, ky fjalor nuk pritej t’i përfshinte fjalët që sapo përmendëm. Por një numër veprash të Camajt, në prozë e në poezi, e që përdornin, pak a shumë, të njëjtën gjuhë si te “Dranja”, kanë parë dritën e botimin edhe para daljes së fjalorit në fjalë. A kanë përfshirë autorët e tij diçka nga leksiku i Camajt? Jo, ata nuk e kanë përfshirë, sepse Camaj qe ndaluar për arsye politike, sikurse edhe Fishta (ai kishte mbaruar Seminarin Jezuit të Shkodrës) dhe, për pasojë, konsiderohej çfarë Ismail Kadare quan "gjuhë e Krishtit" në romanin e vet “Pashallëqet e mëdha”.

Le ta përsëritim vargun e kritereve të Kostallarit, që janë ndjekur në përzgjedhjen e materialit gjuhësor: "...Nëse fjala i sjell apo jo ndonjë pasurim leksikut të sotëm letrar, nëse ndihmon për thellimin e pastërtisë së gjuhës letrare shqipe, nëse e zgjeron larminë e mjeteve të saj stilistikore e shprehëse etj. dhe nëse lidhet me shtresat leksikore që rriten e zhvillohen apo me ato që rrëgjohen e shuhen" (IX). Ta gjykosh nga sa kemi gjetur në fjalor, i bie të thuash se procesimi i "pasurimit" të leksikut (me neologjizma, fjalë të rralla dhe huazime nga gjuhët e tjera), shkon dorë për dorë me procesin e "spastrimit" prej "shtresash leksikore që rrëgjohen e shuhen", d.m.th. spastrim i asaj pjese që është e dënuar të vdesë. I tillë, në radhë të parë, është leksiku i "gjuhës së Krishtit", leksiku i asaj krahine që mban vulën e fesë katolike. Me fjalë të tjera, procesi i spastrimit, ka motive të pastra ideologjike, duke qenë ideologjia në fjalë ajo e stalinizmit shqiptar. Çdo gjë që është kundër kësaj ideologjie, duhet të pushojë së qeni. Dhe, nëse ka ekzistuar në të kaluarën, ajo duhet të fshihet nga kujtesa, duhet të zhduket, të bëhet e paqenë. Mënyra më e shpejtë për të mbaruar ketë punë, është dëbimi prej fjalorësh i të gjitha fjalëve, që tregojnë koncepte fetare dhe praktika të së kaluarës, si dhe heshtje e plotë mbi emrat e atyre që qenë përfaqësuesit e ideologjisë fetare. Kështu shpjegohet, në analizë të fundit, pse Fishta u nxor jashtë prej letërsisë shqipe dhe gjuha e tij u dëbua nga fjalori shqip. Kjo nuk e shpjegon, nga ana tjetër, se pse Naim Frashëri, ky përfaqësues shqiptar i fesë bektashiane, çohet në qiell edhe si poet i madh, por edhe si përfaqësues i nacionalizmit shqiptar. Sipas opinionit të përgjithshëm, i të huajve e i vendasve, at Fishta është edhe ai poet i madh dhe figurë përfaqësuese e nacionalizmit shqiptar. Atëherë pse i thuhet "po" Naimit dhe "jo" Fishtës? Se Naimi është mysliman, kurse Fishta katolik? Shumë i respektuar është edhe peshkopi Noli, një shkrimtar i klasit të parë dhe përfaqësues i shquar i nacionalizmit shqiptar, si edhe dinjitari më i lartë i Kishës Ortodokse Shqiptare. Trioja Frashëri, Noli, Fishta qe brohoritur si një trini e shenjtë e gjenisë shqiptare tripartish në kohën para ardhjes së stalinizmit. Tani trioja është katandisur në duet. Arsyeja themelore pse Fishta u la jashtë, del në pah fare lehtë, meqë arsyetimi merr formën e një entimeme (te Aristoteli enthymema):

Stalinizmi shqiptar është një dukuri dërrmuese toske dhe toskët janë edhe myslimanë, edhe ortodoksë.

Fishta nuk është toskë, por as mysliman, as ortodoks. Ai është katolik edhe gegë.

Katolicizmi është një dukuri e kulluar gege.

Stalinizmi e konsideron katolicizmin gegë si kryearmikun e vet.

Fishta ndalohet, sepse është përfaqësuesi kryesor i katolicizmit.

Por procesi i "spastrimit" nuk ka qenë i kufizuar vetëm te shkrimtarët gegë katolikë, të konsideruar si armiq të popullit. Të njëjtin fat pësuan dhe disidentët partiakë, të cilët vunë në dyshim vlefshmërinë e politikës staliniste, të zbatuar në gjuhë, letërsi dhe arte. Më i shquari ndër ta është Sejfulla Malëshova, një toskë mysliman. Ai kishte qenë sekretar i Nolit gjatë periudhës së shkurtër kur peshkopi ishte Kryeministër i Shqipërisë në qeverinë revolucionare (1924). Më vonë ai iku në Moskë, ku thuhet se punoi për Kominternin dhe dha mësime marksizmi. Më 1943, u kthye në Shqipëri dhe u bë anëtar i Byrosë Politike. Për shkak të prirjeve të tij të moderuara, shpejt u ndesh me pjesën konservatore të partisë, të përfaqësuar prej Hoxhës e Xoxes. Si ministër Kulture në qeverinë e parë komuniste të Shqipërisë, ai kundërshtoi prirjen për eliminimin prej letërsisë shqipe të Fishtës, Konicës dhe shkrimtarëve të tjerë madhorë. Menjëherë ai u përjashtua nga Byroja Politike dhe, më vonë, edhe nga partia, duke përfunduar kështu një person krejt i parëndësishëm. Për atë kohë Malëshova ishte i vetmi intelektual shqiptar, që njihte mirë teorinë marksiste dhe praktikën staliniste. Nën pseudonimin Lame Kodra, ai kishte shkruar edhe disa poema, të cilat qenë botuar më 1945 me titullin “Vjersha”. Ky libër i hollë përfshin përkthimin e tij në shqip të “Internacionales”, e cila u përshtat prej partisë. Malëshova nuk është ndonjë poet madhor, por është njohës i mirë i gjuhës. I hodha një sy këtij libri, për të parë nëse gjuha e këtij poeti - i vetmi poet marksist, për të cilin Shqipëria mund të mburrej gjatë viteve të para të periudhës socialiste - pësoi të njëjtin fat me poetët disidentë, të cilët, të rënë në fatkeqësi, u përjashtuan prej letërsisë shqipe të realizmit socialist. Në njërën prej poemave të tij, ai përdor një fjalë gege debojë (arsenal), fjalë që nuk është e përfshirë në Fjalorin e ShNjL-së. Në përkthimin e tij të Goethe-s "Mbreti i Tulës", Malëshova e përkthen fjalën gjermanisht Zecher ‘amator pije’ me bekrí, fjalë turke kjo, e pabarasvlershme në shqip. Fjalori i Kostallarit është i mbushur plot me fjalë prej turqishtes, shumica e tyre të pabarasvlershme në shqip. Por fjala bekrí nuk del në të.

trokit ketu


Back to top
L - N
Mon Dec 20 2010, 05:13pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Shkrimtarët duhet me përcaktue normat letrare




Intervistoi:Violeta Murati 19/12/2010
Gjuha & shkrimtari / Vëllimin e parë me poezi, Ledia Dushi e ka në gegnisht, edhe e gjithë krijimtaria e saj poetike kështu ka rrjedhur. Në gegnisht. Mund të jetë ndër të vetmet autore nga veriu, fanatike e krijimit e shkrimit natyral të dialektit gegë... Nuk i bën përshtypje pse sot disa gjuhëtarë po lënë edhe frymën e fundit për të mbrojtur “shqipen e njësuar”, që ishte pjellë e gjuhës staliniste vendosur nga një grup gjuhëtarësh në diktaturë. Gjithë kjo marrëdhënie prej gjuhe e shkrimtarit nuk e lejon poeten të vendosë komunikim me gjuhëtarët, duke i quajtur krejtësisht si njerëz politikë


Vëllimin e parë me poezi, Ledia Dushi e ka në gegnisht, edhe e gjithë krijimtaria e saj poetike kështu ka rrjedhur. Në gegnisht. Mund të jetë ndër të vetmet autore nga veriu, fanatike e krijimit e shkrimit natyral të dialektit gegë. Ndaj sot, kur debatet e ca të vërteta kanë zbuluar kusuret që mbajti shqipja nga diktatura, me Ledian ndeshemi me një realitet të tejkaluar. Nuk i bën përshtypje pse sot disa gjuhëtare po lënë edhe frymën e fundit për të mbrojtur “shqipen e njësuar”, që ishte pjellë e gjuhës staliniste vendosur nga një grup gjuhëtarësh në diktaturë. Ka pasur një përballje me këtë realitet kur u njoh publiku me poezinë në gegë të Ledias. Gjithë kjo marrëdhënie prej gjuhe e shkrimtarit nuk e lejon poeten të vendosë komunikim me gjuhëtarët, duke i quajtur krejtësisht si njerëz politik. Dhe shkrimtari është në gjuhë, prandaj edhe shpjegohen arsyet pse diktatura së pari eliminoi fizikisht shkrimtarët, si gjuhë e mendim, e vepër. Për këtë përvojë të pangjashme flet poetja me më të parët e saj, shkrimtarë gegë, pse duhet lënë në liri gjuha, si përvojë shkrimi që buron e mbijeton prej shkrimtarëve. Të paktën deri më sot këtë ka dhënë historia, si një të vërtetë absolute. Ndërsa poetja Ledia Dushi shqetësimin e vetëm në këtë reagim ekskluziv për “Standard”, e lidh me përjashtimin që i bëhet shkrimtarit, në gjithë këtë debat, prej më shumë se 50 vjetësh, edhe tani! Liria e saj tani ka gjuhën natyrale, ajo që u mohua, sot e padeformuar: gegnisht.



Në cilën “gjuhë” është shkrimtaria juaj?

N`shqip, pa ia nda. E ke vendosë n`thojza fjalen “gjuhë”, sepse do “miq t`shqipes” “kanë harrue” se gegnishtja asht shi ajo çka njihet si “Shqipja e Vjetër”.



Ne e dimë që shkruani në gegnisht, je poete që nuk e ke thyer ket besim brenda vetes. A është shkak rezistence kjo?

Mue kurrkush nuk mundet me m`ndalue me shkrue n`gegë, e kjo nuk asht kurrfarë “rezistence” e aq ma pak, ndojfarë “heroizme”. Pa s`e kam kurrnjiherë standardin si e padrejtë që i asht ba gegnishtes. E padrejta i asht ba gjuhës shqipe. Ajo po, ka nevojë për te. Nuk e di pse po vazhdohet me do teori t`përjashtimit; m’duken t’daluna kohet e botet, edhe pse janë kaq t’pranishme, thuejse n’çdo lami, edhe sot e gjithë diten.

Kur ishit vetëm 20 vjeçe ju është dashur të përplaseshit me fanatikët e “shqipes së njësuar”, si gjuhëtarin Xhevat Lloshi. Mund të na e risillni në kujtesë çfarë ndodhi?

Nuk asht, se du fort me kallëzue për veten. Gjithsesi mundem me thanë se ata që shkruen e folen në atë kohë, ndoshta e patën mendue “të vdekun” përfundimisht gegnishten, tue e përcaktue si “gjuhë plakash e furrtarësh”; ata që shkruejn gegnisht, i thirren ndjekësa të “metodave jugosllave”, thirren “Stop”, thirren “Alarm”… Ky tërbim më ka lanë pa gojë ato ditë, e m’len pa gojë edhe sot. (Por tërbimi s’lyp përgjigje).

Dhe e gjithë kjo ishte thjesht se po shkruhej n’gegnisht; pra, kurrkush s’u kishte thanë nji fjalë për “shqipen e njësuar”. Për hir të s’vërtetës, ata duket se tuten nga nji e padrejtë që kanë ba nji ditë, e që ndoshta shkon tue i randue n’ndërgjegje (shpresoj), ndërkohë që tjerët e kanë mbijetesë.

Të shprehurit, ajo që është krijimtari, çfarë mendoni se e dallon gjuhësisht?

Krijimtaria nuk asht “prodhim” i nji momenti. Poetët apo shkrimtarët e njimendtë kur krijojnë, sidomos poezi, kanë përgjegjësi t’madhe, sepse bahet fjalë për shpirtin e nji grupi njerëzish që kanë krijue zakonet e traditat e tyne, kanë përpunue gjuhën dhe vlerat, prandaj, janë shkrimtarët ata që duhet me përcaktue normat letrare. Vështirësia asht në kalimin e gjuhës së shkrimtarit n’gjuhën e ftohtë t’zyrtarit, por asht shumë ma e vështirë që gjuhen t’vendosun prej zyrtarëve me ia kalue artit të t’shkruemit, e veçan poezisë. Nji normë gjuhësore mundet edhe me kenë e saktë, por kur nuk i ban t’munduna vlerat shpirtnore... Mundet mos me iu dashtë shkencës e kongreseve kjo gja, por mue më duhet fort...

Kemi një eksperiencë diktatoriale të përjashtimit të shkrimtarit gjuhësisht në 50 vitet e diktaturës e ndërkohë që flasim, po zhvillohet një konferencë gjuhësore, por vetëm me gjuhëtarë…

Me çka kam ndigjue e lexue e me çka asht pa, shkrimtarët në kohën e diktaturës nuk janë përjashtue, ata kanë kenë n’shërbim t’partisë. Kështu më duket se thoshte parulla. Kjo edhe ishte fatkeqësia. Disa prej shkrimtarëve edhe sot venë n’dukje me krenari se si ia kanë “hedhë” partisë, tue e konsiderue veten si dofarë disidentësh. Ndërsa sa i takon konferencës që po zhvillohet, me sa kam lexue, ka si qëllim parashtrimin e politikave për përmirësimin dhe pasunimin e standardit.

Kam lexue dje nji shkrim me titullin, “Kumtesë për opinionin shoqëror” nga nji grup profesorësh (m’çuditë shprehja, grup profesorësh) ku shoh tuten që përmenda ma nalt. Diku në shkrim thuhet se: “Shumica dërrmuese e delegatëve nga Shqipëria ishin pa parti dhe një pjesë vinin nga ata që cilësoheshin si "me biografi jo të mirë", po kështu edhe dhjetëra pjesëmarrës të tjerë që mbajtën kumtesa a diskutime ose vetëm ndoqën punimet; disa prej tyre pësuan më pas burgime e përndjekje të rënda”.

Çdonji shqiptar që e ka jetue atë kohë, sot e ka vështirë me e kapërdi nji kso shënimi. Partia n’atë kohë ishte tutë e nënshtrim. (M’vjen keq që ende s’u ka dalë tuta, ose s’u janë largue trutë e...hueja).

Si ndodh procesi krijues tek ju?

Me shkrue poezi njimend asht nji proces krijimi, e unë, ate mundohem me ba. Diçka ndjej mbrenda veti, s’cilës mandej “i kërkoj leje” me e hedh n’letër. Nxjerri fjalët ngadalë e me kujdes. Kur s’janë mirë, ndjenja idhnohet e tërhiqet. Tërheqja e saj m’dhemb n’shpirt, e kështu rri e pres deri sa del natyrshëm e n’pajtim t’plotë. Un’ nuk i gjej vetes asnji farë t’drejte me i thanë p.sh., dashnis, dashuri apo trimnis, trimëri...

T’parët e mi gjenetik, e jo vetëm ata, i kaluen ndër shekuj këto ndjenja, i provuen fort ato, e mandej i shqiptuen tue i shti ndër fjalët që un’ i shkruej sot.

A mendoni se është përpjekje e një grupi shumë të vogël shkrimtarësh nga veriu të shkruajnë në gegnisht sot apo është krejt natyrale?

Gegnishtja nuk asht thjesht përpjekja e nji grupi shkrimtarësh t’veriut, por nji punë, jo pak, por disa shekullore. Kisha dashtë me i thirrë n’ndihmë t’dhanave historike e ma konkretisht nji shënimi të Gustav Meyer-it rreth emnit shqiptar. Na për me kallëzue kombsin, përdorim emnin, shqiptar, e për me kallëzue vendin nga jemi, themi, Shqipni. Në shekujt XIV dhe XV, n’Shqipninë e veriut, shohim fërkime ndërmjet fiseve, shqiptare, serbe, rumune e ndoshta edhe tjerë, e simbas Meyer-it, fjala “shqiptar” shenon njeriun “i cili (gjuhen e) merr vesh (shkiptar)” (nenkupton vendasit). Ky emën, simbas Suflay-it, “del n’dritë n’vitet 1368-1402, si emën familjet (Schibudar, Schepuder, Scapuder) në qytetin e Drishtit”.

Me ket emën filluen me u thirrë banorët e asaj treve që nga studiuesit njihet si “Shqipnia e Vjetër”. Kështu, Gegnia dhe gegnishtja e ka nji histori t’lidhun me emnin e vendit.

Kur flasim për gegnishten, duhet me sjellë ndër mend me shumë e shumë respekt nji plejadë të tanë personalitetesh të shkëlqyem e të përndritun të shqipes e të dijes, tue fillue me Buzukun, për me vijue me themeluesin e shqipes së shkrueme, Bogdanin, e kështu n’rradhë, deri te Mjeda, Fishta, Camaj, etj. Gegnishtja nuk pranon me u shkrue si “përpjekje”. Ajo asht e ardhun si nji proces natyral, n’mos nuk kishte me funksionue.

Jeni për ballë një procesi gjuhësor që u ekzekutua për 50 vjet, që po ringjallet, por ende i papërfshirë në evoluimin normal...

Ky asht nji problem fort i randësishëm. Gjuha shqipe ka mbijetue për shumë shekuj, sepse asht folë, asht thanë, edhe pa u shkrue. Ndërsa sot, dritëshkurtët mendojnë se mundet me jetue veç tue u shkrue. Me shkrue gegnisht asht e drejta e gjithkujt, por ajo për të cilën duhet me kambëngulë, asht, me e folë, me e thanë ate. Kam bisedue me t’motnuem, e ata thonë se n’Shkodër n’shkolla asht lexue si Mjeda edhe Çajupi, ndërsa sot, zor se e gjen ndonji nxanës n’Shkodër që e lexon si duhet Camajn, e aq me pak Fishten, Pipen, etj. Ky po, që duhet me u konsiderue si nji rrezik kombtar. Ata janë etnit e të shkruemit aq bukur shqip.

Nuk duhet me e harrue se shi n’kohen kur flitej seriozisht për “ndërtimin” e nji standardi, po kaq seriozisht pushteti i kohës i kishte hy nji luftet t’pashoqe kundra gjithë atyne që ndër shekuj kishin ba t’mundun ekzistencen e shqipes. Dihet se ishte kleri katolik ai që punoi n’ket drejtim, e “për mirënjohje” t’pashmangshme u ndalue, u përqesh, u denigrue, e nji e tanë qëndrimesh të tmerrshme që dihen aq mirë e dhembin aq fort, e tue përfundue n’eliminim fizik. Vepra e tyne u dënue me zhdukje tue krijue idenë se t’shprehunit n’gegnisht (n’shqip) ishte regres, tradhti, ndërsa e ardhmja e vendit mori e veshi simbolin e jugut n’tana kuptimet. M’bahet se, ky asht nji veprim mirfilli politik.

Por me çka duket, kur asht folë e flitet për probleme t’gjuhës e t’shkrimit, krejt çka nuk i asht lyp diskutuesve t’zjarrtë për me u marrë n’konsideratë, e n’plan t’parë madje, ka kenë shkrimtari. Njikjo gjuhë “e re” asht ba pa e marrë kurrkund n’za shkrimtarin.

E këto, e plot arsye të tjera, mund të na çojnë në mendimin se gegnishtja sot është deformuar?

Do e do e shkruejn si standard i ‘72-shit me gabime ortografike. Asht ba e pamunduna për me ia zhgulë njerit prej shpirtit, mendet, fytit...


Mendoni se po bëhet politikë me gjuhën apo gjuha është në rrezik nga politika?

Mendoj se tek na shumë gjana politizohen, e kështu bahet edhe ma e vështirë zgjidhja e problemeve të lidhuna me to. Disa gjana mirë asht me mbetë larg politikës e politikave, veçan gjuha, letërsia e artet. E vetmja lidhje që ato munden me pasë me politikën, ndoshta, asht me i mësue politikanët me folë ma mirë.


Ka pro dhe kundra konferencës që po mbahet në Durrës. Mendoni se po vlerësohet apo mbivlerësohet çështja e rishikimit të “standardit”?

Me sa di unë, bahet fjalë për nji konferencë e cila ka për qëllim me parashtrue probleme në ndihmë të pasunimit të standardit. Kështu nuk jam e kjarët se çka e sa po vlerësohet apo mbivlerësohet. Un’ nuk jam aty.

Kësaj interviste po i përgjigjesh gegnisht, e bën këtë për të thyer normën si tabu të gjuhëtarëve socrealistë?

Po i përgjigjem në t’vetmen mënyrë që di e mundem për me e thanë t’vërtetën time.


Marre prej Gazeta Standard
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
SuperGirl
Tue Feb 07 2012, 01:07pm
Miss.Felicity!


Registered Member #514
Joined: Thu Feb 15 2007, 10:58am

Posts: 36201
Ledia Dushi : “Gegnishtja asht rruga ma e mirë për te poezia” [Gazeta «Ballkan» 3.XI.2011]



Ju keni marrë në vitin 1998 çmimin "Penda e argjendtë" nga ish-ministri i kulturës aso kohe, Edi Rama, për ringjalljen e gegnishtes letrare. Si e keni pritur? Si është pritur nga kritikët, dhe a vazhdoni akoma të shkruani gegnisht?

S’pari, çmimi asht dhanë nga nji juri, ndërsa ministri i asaj kohe më ka shtrëngue dorën në ceremoninë e rastit. Nuk ka nji çmim “për gjallërimin e gegërishtes”, por në motivacionin përkatës libri asht vlerësue edhe për ket` gja. Ishte libri im i parë, por edhe i pari i botuem në gegnisht nga të rinj. Miq të mij më kishin thënë se po e “digjja “ poezinë time tue e shkrue në ket` “ gjuhë”. Sigurisht, ata s`e kishin kuptue se ajo mundet me kenë vetëm ashtu siç asht. Poezia ka veçanësitë e veta. Ajo buron diku mbrenda njeriut. Frymëzimi nuk vjen nga kongreset, prandaj “kongresmenët” nuk mund ta kuptojnë ket` gja, e shumë sosh ngatërrojnë “gjuhën letrare” me “standardin”.

Për librin nuk ka pasë kritika, ashtu siç edhe sot janë aq të rralla. Kur them “kritikë”, unë nënkuptoj mendime të njimendta mbi artin, e konkretisht, mbi artin e të shkruemit. Ndërsa libri im u sulmue për gegnishten deri në akuza qesharake, se unë edhe ndiqkam modelin serb të gjuhës ashtu si Pipa…, kërkoj, gjithashtu, me nda Shqipninë, shkruej me gjuhën e furrtarëve e plakave të Shkodrës... Me pak fjalë, unë me nji libër, në atë kohë, 20 vjeç, e kisha pas vu shqipen standarde “në rrezik”. Sigurisht, unë nuk mora asgja seriozisht, madje më grishte veç me qeshë kjo gja, ashtu si edhe sot.

Nji gja më bante përshtypje e nuk e kam kuptue, siç as tash s`e kuptoj, pse shkakton kaq drojë gegnishtja. Sigurisht, unë vazhdoj me shkrue siç e ndjej e siç organikisht më vjen. Për mue gegnishtja asht rruga ma e mirë për te poezia.


Pse nuk shkruani gjuhën letrare apo kjo thjesht është e lidhur me psikologjinë e vendit ku jeni rritur, frymë dhe shprehi të cilat nuk mund të përkthehen dot shqip-shqip?


Jo, unë e shkruej standardin për çdo gja që ka të bajnë me atë që e konsideroj zyrtare, sepse thjesht respektoj shtetin. Poezia asht krijim dhe mue seriozisht më habisin kur ende s`e kuptojnë diçka kaq të thjeshtë. Asht e vërtetë që vendi ku unë jam rritë ka veçanësitë e veta, të cilat dritojnë në kangë, në poezi, në pikturë, në mënyrën se si ato ndërtojnë gjithçka ndjesore e njerëzore. Atje thuhet “me dashtë” dhe jo, “për të dashuruar”. Nji i afërmi im thotë se, nëse thue “për të dashuruar”, e ke shti dashninë n`thes. Me thanë të drejtën, nuk mendoj se ndjenja mund të “përkthehet”, dhe poezitë që unë përkthej, them se i shqipëroj.

Ju keni pasur një eksperiencë të vyeshme, keni dhënë mësim ne Beograd si pedagoge e letërisë shqipe. Sa rëndësishme është kjo për ju?

Me punue me ata që, pavarësisht nga arsyeja që i shtyn, duen me e nxanë shqipen, sigurisht asht nji përvojë me u përmendë. Them se asht nji pozicion i veçantë. Para vetes ke disa njerëz që gjithçka duen e thonë në gjuhën e tyne, dhe me dashtë me ju kallëzue se ka edhe nji gjuhë, e cila asht po aq e fuqishme sa gjuha e tyre, ndoshta kjo asht e veçanta. E ndjen veten, si me thanë, shumë shqiptar, gja që të ban edhe shumë të kujdesshëm e të saktë. E sheh se ke me vete nji “armë“ të fortë, ke me vete nji dashni e krenari të madhe, që asht vetë gjuha jote. Mendoj se kjo gja asht e randësishme për çdo shqiptar.

Po hapet një debat lidhur me gjuhën shqipe e vendosur në tri piketa, si mendoni se do të materializohen këto. A mendoni se ndryshimi fillon me ndryshimin e tekstit?

Mendoj se debati s’asht mbyllë asnji herë.

Gegnishtja është një pasuri kulturore por tashmë e ndrydhur, pse nuk munden të paret ta unifikonin këtë gjuhë, pasi dihet që para ’72-shit shkruhej gegnisht?


Them se nuk asht e ndryshueme. Ne nji farë mënyre ajo asht përjashtue. Ndërsa, sa i përket unifikimit, më duhet me folë pak ma gjatë. Kjo asht nji pyetje që shtrohet edhe nga ata që e kërkojnë gegnishten, e për ket` akuzojnë tue thanë se ata që e lëvruen, nuk munden me ba nji gjuhë “standard” gege. Ndërhymja ka të bajnë me mënyrën se si vendosen standardet letrare. I kërkoj ndjesë lexuesit të gazetës tuej, sepse nji pjesë e madhe e tyre mund ta dinë diçka të tillë. Shkrimtarët gegë njimend shkruejn ndryshe nga njeni-tjetri, e kam në kuptimin gjuhësor, por kjo gja asht shumë e rëndësishme, sepse në ket` mënyrë konkurrojnë, debatojnë, e sigurisht e bajnë nji gja shumë ma të mirë e cilësore. Kjo ishte rruga nëpër të cilën po ecte gegnishtja, dhe me siguri do të vinte nji moment që të vetëpërcaktohej ajo që konsiderohet si standard. Rruga e saj ishte shkencore, letrare; përpunohej nga personalitete fort të nalta të kohës, me nji kulturë bashkohore evropiane, të cilët bashkëpunonin me linguistë fort të njohun evropian të kohës. Nji punë e tillë u njoh edhe nga personalitete të tjera nga trevat shqiptare, aq sa edhe e pranuen, le të themi, si nji fare standardi.

Mirëpo, ka edhe nji rrugë tjetër e cila asht jo letrare dhe mjaft e diskutueme edhe nga ana shkencore e që konsiderohet si rrugë politike. Mundem me thanë se asht unikale mënyra se si u vendos standardi në ‘72-shin.

A është fryma politike fajtore?

Përgjigjja ime për ket` pyetje vlen për çdo kohë. Mendoj se, nëse politika flet për letërsinë, apo për gjuhën, atëhere ose s`kemi politikë ose s’kemi letërsi. Mundet edhe me pasë edhe nji rrugë tjetër mandej, që nuk kemi asnjenën.






Bre mâ zi kem' pun't tue shkue
Se kto mend vijn' tue u pakue ka vijn' krenat tue u shtue...(Gj.F.)

Back to top
dodgjeka
Sat Aug 17 2013, 08:44am

Registered Member #3824
Joined: Sat Feb 13 2010, 03:37pm

Posts: 15
Interesant âsht,kur âsht tema Gegnishtja e kurrkush nuk shkrua Gegnisht.Si mûjm me pajt e mos me harrua kur nuk e flet kurrkush.
Back to top
dodgjeka
Sat Aug 17 2013, 09:05am

Registered Member #3824
Joined: Sat Feb 13 2010, 03:37pm

Posts: 15


Çka pom duhet me plak jetesa

Nâna ême m'ka fejua
m'ka dhan pas jâj plakut
çka me bâ kush mem kallzu
s'mûni me dal për der t'konakut.

Po trypnuhem me shoqe mu tesh
se me gushta po kallzojn
e me mûa jân tye qesh
çi pas plakut pom fejojn.

More nân lûmja vet për ty
kur m'dhê çka menove
akepa zêmër a kepa sy
po pse jetën ma helmove.

Çka pom duhet me plak jetesa
pa dashtni pa lezet
çka pom duhet me plak martesa
sa tijet gjall me ta me fjet.

Ti m'ke dhân pa mem dvet
pas jâj plakut çi se dua
belda nesër kame dek
ç'ke me ba ater me mûa.

A pan mêt kur je ken e ré
e t'kishin dhân pas jâj plakut
e metu dasht shtratin meja zé
kishe kcye prej çardakut.

Kush mênon sot për rini
kush mênon për varza t'shkreta
e kush mënon për dashtni
kjoshin mallkua bidatet e vjetra.

Belda sot na dijm ma mir
për me xgijell nafakën e vet
mos nae bani jeten shtir
nuk rrnohet i qin vjet.

gurraelecit.blogspot.com



Back to top
dodgjeka
Sat Aug 17 2013, 09:07am

Registered Member #3824
Joined: Sat Feb 13 2010, 03:37pm

Posts: 15
Interesant âsht,kur âsht tema Gegnishtja e kurrkush nuk shkrua Gegnisht.Si mûjm me pajt e mos me harrua kur nuk e flet kurrkush.
Back to top
- Stella -
Wed Nov 19 2014, 10:15pm

Registered Member #3337
Joined: Wed Sep 23 2009, 05:25pm

Posts: 5501
Tuj germu neper internet hasa ne 3 perkthime qe i jane ba poezise "L'infinito" i Giacomo Leopardit.

E kishin perkthy mandej ne gegnisht, ne djalektin e mesem e ne tosknisht. Mu duk interesant se pata mundsin me pa nji poezi edhe ne 2 variante tjera e n'nji far sensit me i krahasu me menden teme.

Leopardi asht ner autoret e mi te preferum e me e lexu ket poezi edhe ne shqip e ma teper n'gegnisht m'bani mu ndi mir,e perkdhelun, si afer shpijet edhe e shijova jasht maset. Gegnishtja ban ket efekt te un e konfermon titullin e temes



[ Edited Thu Nov 20 2014, 12:51pm ]

Sogno felicità piccole e occhi grandi per vederle




Back to top
- Stella -
Wed Nov 19 2014, 10:18pm

Registered Member #3337
Joined: Wed Sep 23 2009, 05:25pm

Posts: 5501
Ktu ma poshte jane 3 variantet e poezis.













[ Edited Wed Nov 19 2014, 10:19pm ]

Sogno felicità piccole e occhi grandi per vederle




Back to top
 

Jump:     Back to top

Syndicate this thread: rss 0.92 Syndicate this thread: rss 2.0 Syndicate this thread: RDF
Powered by e107 Forum System
Kerko ne Google dhe ShkodraOnline.Com
Custom Search
Mire se Vini
Emri i Identifikimit:

Fjalkalimi:




Me Kujto

[ ]
[ ]
Muzik Shkodrane - Sagllam


 
Chat Box
You must be logged in to post comments on this site - please either log in or if you are not registered click here to signup

Shkodra ne Youtube
Any use of the name and content of this website without the explicit written consent of the owners is strictly prohibited and it is protected under law. Email:webmaster@shkodraonline.com Per cdo ankese ju lutem mos hezitoni te na shkruani Flm. info@shkodraonline.com
Theme created by Free-Source.net
Render time: 0.1868 sec, 0.0301 of that for queries. DB queries: 47. Memory Usage: 2,870kB