Forums
Shkodra -Lajme - Forum - Chat - Muzik - Radio -Video - TV :: Forums :: Temat Shoqërore - Shkencat :: Histori
 
<< Previous thread | Next thread >>
Mbreti A.ZOGU, atdhetare apo tradhtare.
Go to page  1 2 3
Moderators: :::ShkoderZemer, SuperGirl, babo, ⓐ-ⓒⓐⓣ, Edmond-Cela, ::bud::, ~*Christel*~, Al Bundy, :IROLF:, ::albweb::, OLIVE OYL
Author Post
guest
Sun Sep 28 2008, 10:26am
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
historin normal qe duhet me e rishiku, por sado pragmatista qe te jen zogu nuk mund te dalin atdhetar apo shpetimtar. zogu ka perdor te njejtat metoda si komunistat, vrasje, debime, kundershtaret armiq, noli komunist. per ironi te fakteve zogun nuk mund ta bajm kurr atdhetar apo me than se asht ken me vizion demokratik perendimor. sado qe te mundohen me e ba viktim te komunizmin prep metet tradhtar.


Back to top
lissandro
Tue Sep 30 2008, 04:03pm
The pursuit of Happyness

Registered Member #1963
Joined: Sat Jun 07 2008, 04:27pm

Posts: 4764
Mas na bani me fol kot pashzoten ,se me ba me ja fillu na dalin ndo krena qi kan ba ma keq edhe sot e asaj dite emni per te mir ju ka met pamvarsisht se edhe ata kan ken te damkosun me te zez si psh ISMAIL QEMAL A E DINI HISTORIN EDHE AI KA ATO TE VETAT se nuk ishte i kullum si ari ja po kishte ata filmat e vet edhe ai qe shumve ju duket cudi po historia i kallxon tana ,ai i dha fjalen ISA BULETINIT qe nuk e coj flamurin pa ken edhe ti ktu krah per krah me mu e coj pse nuk mujti me nejte pa e cu se ISA BULETINI e tu luftu qe kur te cohet flamuri te ishte edhe ai ne prani ,por jo vetem kaq po tu shpallte pamvarsia e shqipris se madhe kosov edhe shqipni ,vetem kaq se nuk pa futem ma gjat masanej me qe ai ishte aq burr i mir pse e pruni vedin per me e helmu shqiptart ja bane pra si kanejt ne nje sofer me ta ne neper mledhje si ne prizren e etje nejse ka edhe per ate boll me fol kjo asht e verteta edalun prej shqiptarve pamvarsisht se ne regjimin komunist nuk u lejote me fol sot asht demokraci edhe nuk ka ma kush frig me fol te vertetn ,po du me dal ktu se po fillut me i studju figurat shqiptare inxhe binxhe shumices ju del ka nji bisht mbrapa ,kaq per sot per ma gjat nji dit tjeter .ne daqi edhe per teuten ju flas edhe ajo ka bishtat e vet ma mir mas ta shikojm historin holl shum se dalin shum gjana .

Njeriu vlen sa di, e din sa mban mend
Back to top
guest
Fri Oct 03 2008, 08:37pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
jo vetem teolog, po ti keke edhe historian. hajt na ndrico per kta figurat kombtare ti qe ke njohuri, te msojm noj gja per to edhe t'i krahasojm. kot mos po dalin ma te degjenerum se matjani jo fjale qe skan hije flm bud ahmet zogu.

[ Edited Fri Oct 03 2008, 09:18pm ]


Back to top
lissandro
Sun Oct 05 2008, 05:33pm
The pursuit of Happyness

Registered Member #1963
Joined: Sat Jun 07 2008, 04:27pm

Posts: 4764
Warrior nuk ka te baj me teologji as histori,e verteta nuk humbet sa do qe te te mundohet njeriu ta mbaj sekret nji dit del .masanej qa ke ti qe prekesh vlla ,pse nuk e din ti kush te ka faj ,ketu asht forum diskutojm te gjith duke u bazuar mbi realitetin .ti nuk ke nevoj me i marr diskutimet personalisht .po pate mundesi mbaju temes .

Njeriu vlen sa di, e din sa mban mend
Back to top
guest
Tue Oct 07 2008, 07:45pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
teolog te kam than se i njeh fet, tesh historian ti keke teper profesionist po ku asht realiteti edhe faktet me e mbeshtet? na mso ti me ata njohurit tuja se jane shum si puna jeme qe nuk dim kyt realitetin qe din ti edhe damkosi tan pa tu dhimt asnje. bjeri vedit mrapa sa nuk asht vone.


Back to top
lissandro
Wed Oct 08 2008, 06:58pm
The pursuit of Happyness

Registered Member #1963
Joined: Sat Jun 07 2008, 04:27pm

Posts: 4764
warrior shqip e ke te shkrume nelt te njejten gja se besoj se asht e nevojshme per me e perserit ,e para ti edin kur un ngrit flamuri nga Ismali ishte Isa ne prani apo jo .kjo asht e para edhe e dyta vdiq ne menyr natyrale apo e helmuan Ismalin tesh un te tregova per her te dyt. me besu nuk e ke te detyrushme po qe se je kurjoz edi se me dasht e gjen te verten ,tjetra fjalen e fundit nuk ke nevoj me e shpreh te par perpara se te mendosh per ndonjerin qe ti bin vedit mbrapa apo jo .siguroju ti vet si person para se te me hekush mu vrejtje ti duhet me dit edhe me pas njohori ne ket drejtim pastaj te shprehesh ne ket menyr .kur ti nuk din per vedi si mund ti kunderveshhesh atij tjetrit me padituri.

Njeriu vlen sa di, e din sa mban mend
Back to top
guest
Thu Oct 09 2008, 07:55pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
e di se asht e shkrume ma nelt ca ke than, tesh ti don me krahasu ahmet zogun me ismail qemalin sepse nuk ka majt fjalen me ngrit flamurin pa ken isa boletini aty, ajo asht thjesht simbolike dhe nuk ka ndiku ne ndamjen e trojeve shqiptare? po ai qe asht ken ne krah te djatht te ismail qemalit edhe ka kontribu ma shum se ismail qemali per shpalljen e pavarsise asht debu prej shqipniet dhe asht vra prej ahmet zogut. me tan at turr qe u nise ti u duke se po don me i xjerr tana figurat tona si ahmet zogu. bjeri vedit mrapa mor njeri se nuk i dallon gjanat ma te thjeshta.

[ Edited Thu Oct 09 2008, 07:58pm ]


Back to top
lissandro
Mon Oct 13 2008, 10:14pm
The pursuit of Happyness

Registered Member #1963
Joined: Sat Jun 07 2008, 04:27pm

Posts: 4764
WArrior un e kisha qe ne fillim muhabetin qe te gjith po te thuash kan fjalet e veta .masanej nuk pa me pelqen me fol me ty vlla se e shof sa paske logjiken e thell deri qe edhe ato qe shkruan ti ti bajn edited keshtu qe po shifet se ju jeni ai qe keni nevoj me i ra mbrapa vedit jo un .

Njeriu vlen sa di, e din sa mban mend
Back to top
guest
Thu Oct 16 2008, 07:18pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
hahahah ma kan editu se i kam than zogut, matjan sh*******t. ta po me editojn prep hahahahaha. hajt na shkruj ndopak histori per zogun se tesh e mrapa nuk e marr ma seriozisht sepse nuk je i atij rangu ti.

Ju Lutem,mos fyeni anetaret e tjere!
~*Christele*~


[ Edited Thu Oct 16 2008, 07:22pm ]


Back to top
lissandro
Thu Oct 23 2008, 08:39pm
The pursuit of Happyness

Registered Member #1963
Joined: Sat Jun 07 2008, 04:27pm

Posts: 4764
warrior per mu ne daq merre serjozisht ne daq jo un nuk jam zogist pa shprehea te vertetn e zogut . edhe me pak fjal desha me te than qe jo vetem zogu pa ka shum figura shqiptare qe kan ato te mbetat e veta ketu ishte fjala qe u kapem me shum .pra me shum ishte qellimi qe mos ti damkosim ata njerz me shum seqe e ka hallah pra mos me ekzegjeru ketu ishte fjala .ka shum gjana qe populli i din por historia nuk i ka shkruar pra kjo nuk ka ndoll vetem ne shqiperi po ne te gjith boten po me qe ti nuk e kupton thelbin e temes prandaj nuk me pelqen me ba bised me ty se ti ke qejf vetem me perdor fjal fyse nuk e kuptoj pse nuk jemi tu nda tokat ketu as nuk je tu fitu pare pa po kallxon vedin si djal qe nuk ke mundesi te diskutosh pa perdor fjal fyse .prandaj nuk kam qejf te diskutoj ma gjat.

Njeriu vlen sa di, e din sa mban mend
Back to top
guest
Mon Oct 27 2008, 08:44pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
devijim 180 grad ke ba, po ata te vertetat nuk kan baza. je i vogel ti me u quajt popull qe me dit te verteta per historine, ke lind vone. une si person fjale fyse nuk perdori kundrejt asnje antari tjeter ktu ne forum per teje dhe nje stereotipi tjeter, dhe me asnje nuk e kaloj disktumin ne personal. mandej fjale fyese po perdorin lider qe drejtojn shtetet ma te fuqishme ne bote dhe jo na njerzt e thjesht. njerzit qe i devijojn fjalve te veta jane tipa v.k. e kam pa edhe ne tema tjera ktu ne forum. disktuto me ata/ato qe ke qejf tesh e mrapa edhe mundesh me m'injoru.

[ Edited Mon Oct 27 2008, 08:46pm ]


Back to top
lissandro
Sun Nov 09 2008, 05:32pm
The pursuit of Happyness

Registered Member #1963
Joined: Sat Jun 07 2008, 04:27pm

Posts: 4764
Guest ne nji ket bot qi jeton ti jetojm edhe na tjert. pa ti pa me ofendon mu personalisht ma shum se sa ke qejf me diskutu per pun te historis apo te asaj teme qe u kape qe ne fillim nuk baj divijimi kam diskutu ma shum me scutarin 82 pa kur ka ardh fundi asnjeni nuk e kemi ofendu njeni tjetrin personalisht ,pa kena pas kundershtime njeni me tjetrin per temat qe kena hap .nejse un ala nuk te kam ofendu ty si njeri .pa ti nuk e di se qa ke qe ofendon nuk kuptoj per cfar arsyet apo ke qejf qe te mendoj njisoj si ti edhe ta di historin si edin ti nuk te kuptoj se ku don me dal mas per cfar me te injoru mar djal .je gabim itu ketu shkrujm per qejf jo me injoru ken masanej un nuk di se kam ofendu naj njeri deri tesh vetem ti po e thu pa nejse ti munesh me shkru cfar te dush ti pa me shkrun mu me kode si v.k e tjera un nuk jam tui te shkru me kode ketu asht forum gjdo njeri ka mendimin e vet te shprehjes po kjo nuk do thot pse nuk te pelqen mendimi atij tjetrit te ofendosh at njeri .kaq kisha me than kurse per tema tjera ku ke pa ti ne forum qa kam shkru un po qe se ty nuk pelqejn munesh me u anku te head admin ,munesh me kundershtu me mendimin tan qe mund te kesh ti pa jo me i kap temat personalisht .perderisa nuk te jam drejtuar ty personalisht deri tani .

Njeriu vlen sa di, e din sa mban mend
Back to top
Loris
Sun Dec 14 2008, 10:32am
Veni-vidi-vici !!

Registered Member #2417
Joined: Thu Oct 30 2008, 12:28pm

Posts: 2261
Nuk mund ti ndash me thike keto dy alternativa. Edhe ka ba pune.
Une psh. e vleresoj qe ne kohen kur erdhi ne pushtet, nisi me sjelle ne shoqnine shqiptare ide perparimtare, ne nje kohe kur shqiptaret hala i mbulonin grate e tyre me perce.
Sa i perket vendimeve politike, ka te meta dhe poshtersina si cdo politikan historikisht dhe boterisht.

Ne nuk jemi ajo qe themi, ne jemi ajo qe bejme!
Back to top
L - N
Mon Dec 15 2008, 01:06pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Pershnetje tan ju zotnit/zonjushat e zojat e masiperme e falemners per menimet tuja

Un nuk jam historian i kualifikum por baj demek si historian sepse jam amator, thjesht me pelqen historia Iliro-shqiptare ne vecanti kastan mos mi merrni fjalt e mija per baze shum sepse ky asht thjesht opinjon qe kam nxjerre prej asaj qe kam lexu e kuptu.

Ahmet Zogu ka 2 ane anen Politike teper te dyshimt dhe anen ekonomike teper te sukseshme.

1) Ahmet zogu si cdo Sqiptar tjeter tu perfshi qeverin e pare Shqiptare te Fan Nolit ne 1920 qe me ligjet e shtetit te posakrijum athere ka njoft kufit e coptume Shqiptare per mu nuk kan kene Patriota por tradhtare kam e kry pamvarsisht rrethanave, sepse Spanja ka 300 vjet qe ka hup Ggjibralten e ala sot nuk e njef si cope te toks Angleze e ktij i thojn atdhetarizem e patriotizem. Ahmet Zogun e kane mshtet Serbt ne fillim e masanej legaliteti asht kthy ne nacionalista pothujse ekstremista per qeshtjen shqiptare dhe ky asht fakt.

2) Ahmet Zogu ka ana ekonomike per ato pak vjet qe ka kene ne qeveri ka ba ma shum se ca ka ba perandoria Ottomane e udhhequn prej vet Shqiptarve per 500 vjet bashke.
Ahmet zogu ka kriju sistemin e shnetsis te pare falas shtetnore ne Shqipni, ka kriju sistemin e arsimit te pare ne Shqipni, ka projektu e nertu shumicen e Tirans te bukur qe njofim sot, ka ana ekonomike ka ba ma shum per tregti e biznes se kane ba tana perandorit pushtuse Shqiptare per 2174 vjet. Ma shum ka nertu e rregullu Shqipnine Ahmet Zogu pamvarsisht se 90% te popullsis i ka pas analfabete e feudale si shoqni e si kulture te bazume sesa ka ba Enver Hoxha per 50 vjet e funit, pothujse tana rrugt e Shqipnise kane kene rrugt e hapuna e te nertume te Ahmet Zogut, cdo qytet ka pas master plan e i ka mrojt me paketa financiare tana qenrat e mdhaja Shqiptare si Shkoder-Elbasan-(Tirane te nertume pothujse krejt prej tij), Berat-Gjirokaster-Korce -Vlone. Edhe sot pjeste ma te bukura e sikur te kishim ato ca ka lane Zogu shumica e Shqipnise kishte kene pjese muzeale sepse ahmet Zogu nuk ka shkatrru si enver Hoxha nen emen te Zhvillimit po ka mrojt e zhvillu me master plane tana qenrat e mdhaja Shqiptare.

Ahmet Zogu asht figure misterioze dhe e dyshimt si rrezultat por pamvarsisht ksaj figura e Ahmet Zogut vlersohet shum shtremt sot prej shtremnimit historik qe i ka ba Enver Hoxh plehu qe per vedi ka ken spiu i tij edhe ky asht fakt kastan gjan e pare qe ka ba kur erdhi ne qeveri vravi Hil Mosin e tan ministrat e Zogut,

Lejeni literaturen komuniste e mos u nikoni shum prej propagands Antishqiptare te Enver Hoxhs me shokt e tij te UDB si Ramiz alin e Nexhmije Hoxhen, po munojuni me vlersu figuren e Zogut me fakte vetem, kisha me thane un, gjithsesi un s'jam historian por fola me njaq sa di e sa kam lexu per te, noshta me kalimin e kohs edhe dokumenta te asaj kohe kan me dale me pa metan ne drite figuren e Ahmet Zogut sepse historia e tij asht e shkrume dhe e faktume gjithkun neper bote, por kurrsesi mos u nisni prej asaj qe kena pa msu dikur nen antishqiptarin psikopat Enver Hoxh plehun


[ Edited Mon Dec 15 2008, 01:30pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
Alex
Mon Dec 15 2008, 02:36pm

Registered Member #455
Joined: Sun Feb 04 2007, 05:33pm

Posts: 57
Lec Neli ka shkruar:

Pershnetje tan ju zotnit/zonjushat e zojat e masiperme e falemners per menimet tuja

Un nuk jam historian i kualifikum por baj demek si historian sepse jam amator, thjesht me pelqen historia Iliro-shqiptare ne vecanti kastan mos mi merrni fjalt e mija per baze shum sepse ky asht thjesht opinjon qe kam nxjerre prej asaj qe kam lexu e kuptu.

Ahmet Zogu ka 2 ane anen Politike teper te dyshimt dhe anen ekonomike teper te sukseshme.

1) Ahmet zogu si cdo Sqiptar tjeter tu perfshi qeverin e pare Shqiptare te Fan Nolit ne 1920 qe me ligjet e shtetit te posakrijum athere ka njoft kufit e coptume Shqiptare per mu nuk kan kene Patriota por tradhtare kam e kry pamvarsisht rrethanave, sepse Spanja ka 300 vjet qe ka hup Ggjibralten e ala sot nuk e njef si cope te toks Angleze e ktij i thojn atdhetarizem e patriotizem. Ahmet Zogun e kane mshtet Serbt ne fillim e masanej legaliteti asht kthy ne nacionalista pothujse ekstremista per qeshtjen shqiptare dhe ky asht fakt.

2) Ahmet Zogu ka ana ekonomike per ato pak vjet qe ka kene ne qeveri ka ba ma shum se ca ka ba perandoria Ottomane e udhhequn prej vet Shqiptarve per 500 vjet bashke.
Ahmet zogu ka kriju sistemin e shnetsis te pare falas shtetnore ne Shqipni, ka kriju sistemin e arsimit te pare ne Shqipni, ka projektu e nertu shumicen e Tirans te bukur qe njofim sot, ka ana ekonomike ka ba ma shum per tregti e biznes se kane ba tana perandorit pushtuse Shqiptare per 2174 vjet. Ma shum ka nertu e rregullu Shqipnine Ahmet Zogu pamvarsisht se 90% te popullsis i ka pas analfabete e feudale si shoqni e si kulture te bazume sesa ka ba Enver Hoxha per 50 vjet e funit, pothujse tana rrugt e Shqipnise kane kene rrugt e hapuna e te nertume te Ahmet Zogut, cdo qytet ka pas master plan e i ka mrojt me paketa financiare tana qenrat e mdhaja Shqiptare si Shkoder-Elbasan-(Tirane te nertume pothujse krejt prej tij), Berat-Gjirokaster-Korce -Vlone. Edhe sot pjeste ma te bukura e sikur te kishim ato ca ka lane Zogu shumica e Shqipnise kishte kene pjese muzeale sepse ahmet Zogu nuk ka shkatrru si enver Hoxha nen emen te Zhvillimit po ka mrojt e zhvillu me master plane tana qenrat e mdhaja Shqiptare.

Ahmet Zogu asht figure misterioze dhe e dyshimt si rrezultat por pamvarsisht ksaj figura e Ahmet Zogut vlersohet shum shtremt sot prej shtremnimit historik qe i ka ba Enver Hoxh plehu qe per vedi ka ken spiu i tij edhe ky asht fakt kastan gjan e pare qe ka ba kur erdhi ne qeveri vravi Hil Mosin e tan ministrat e Zogut,

Lejeni literaturen komuniste e mos u nikoni shum prej propagands Antishqiptare te Enver Hoxhs me shokt e tij te UDB si Ramiz alin e Nexhmije Hoxhen, po munojuni me vlersu figuren e Zogut me fakte vetem, kisha me thane un, gjithsesi un s'jam historian por fola me njaq sa di e sa kam lexu per te, noshta me kalimin e kohs edhe dokumenta te asaj kohe kan me dale me pa metan ne drite figuren e Ahmet Zogut sepse historia e tij asht e shkrume dhe e faktume gjithkun neper bote, por kurrsesi mos u nisni prej asaj qe kena pa msu dikur nen antishqiptarin psikopat Enver Hoxh plehun



Me pak fjal zotni lec po te them s eahmet zogu asht vetem nji figure kukull e vendosun prej dux-muso linit me perkrahje ejo prej serbise.dhe ma e fota asht s eai ahmeti--ka perfitu me u vetshpall mret i shqyptarve nga ikja e me parshhme e princ VIDT e kjo asht fakt.shqipnin e mbrojti vetem austro-hungarija e vetem ajo e qujti at koh ALBANIEN....SE ME PAR ISHIM ARBERIA.....albania asht titulu qe prej viteve 1910.
Back to top
L - N
Mon Dec 15 2008, 05:13pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Alex ka shkruar:

Lec Neli ka shkruar:

Pershnetje tan ju zotnit/zonjushat e zojat e masiperme e falemners per menimet tuja

Un nuk jam historian i kualifikum por baj demek si historian sepse jam amator, thjesht me pelqen historia Iliro-shqiptare ne vecanti kastan mos mi merrni fjalt e mija per baze shum sepse ky asht thjesht opinjon qe kam nxjerre prej asaj qe kam lexu e kuptu.

Ahmet Zogu ka 2 ane anen Politike teper te dyshimt dhe anen ekonomike teper te sukseshme.

1) Ahmet zogu si cdo Sqiptar tjeter tu perfshi qeverin e pare Shqiptare te Fan Nolit ne 1920 qe me ligjet e shtetit te posakrijum athere ka njoft kufit e coptume Shqiptare per mu nuk kan kene Patriota por tradhtare kam e kry pamvarsisht rrethanave, sepse Spanja ka 300 vjet qe ka hup Ggjibralten e ala sot nuk e njef si cope te toks Angleze e ktij i thojn atdhetarizem e patriotizem. Ahmet Zogun e kane mshtet Serbt ne fillim e masanej legaliteti asht kthy ne nacionalista pothujse ekstremista per qeshtjen shqiptare dhe ky asht fakt.

2) Ahmet Zogu ka ana ekonomike per ato pak vjet qe ka kene ne qeveri ka ba ma shum se ca ka ba perandoria Ottomane e udhhequn prej vet Shqiptarve per 500 vjet bashke.
Ahmet zogu ka kriju sistemin e shnetsis te pare falas shtetnore ne Shqipni, ka kriju sistemin e arsimit te pare ne Shqipni, ka projektu e nertu shumicen e Tirans te bukur qe njofim sot, ka ana ekonomike ka ba ma shum per tregti e biznes se kane ba tana perandorit pushtuse Shqiptare per 2174 vjet. Ma shum ka nertu e rregullu Shqipnine Ahmet Zogu pamvarsisht se 90% te popullsis i ka pas analfabete e feudale si shoqni e si kulture te bazume sesa ka ba Enver Hoxha per 50 vjet e funit, pothujse tana rrugt e Shqipnise kane kene rrugt e hapuna e te nertume te Ahmet Zogut, cdo qytet ka pas master plan e i ka mrojt me paketa financiare tana qenrat e mdhaja Shqiptare si Shkoder-Elbasan-(Tirane te nertume pothujse krejt prej tij), Berat-Gjirokaster-Korce -Vlone. Edhe sot pjeste ma te bukura e sikur te kishim ato ca ka lane Zogu shumica e Shqipnise kishte kene pjese muzeale sepse ahmet Zogu nuk ka shkatrru si enver Hoxha nen emen te Zhvillimit po ka mrojt e zhvillu me master plane tana qenrat e mdhaja Shqiptare.

Ahmet Zogu asht figure misterioze dhe e dyshimt si rrezultat por pamvarsisht ksaj figura e Ahmet Zogut vlersohet shum shtremt sot prej shtremnimit historik qe i ka ba Enver Hoxh plehu qe per vedi ka ken spiu i tij edhe ky asht fakt kastan gjan e pare qe ka ba kur erdhi ne qeveri vravi Hil Mosin e tan ministrat e Zogut,

Lejeni literaturen komuniste e mos u nikoni shum prej propagands Antishqiptare te Enver Hoxhs me shokt e tij te UDB si Ramiz alin e Nexhmije Hoxhen, po munojuni me vlersu figuren e Zogut me fakte vetem, kisha me thane un, gjithsesi un s'jam historian por fola me njaq sa di e sa kam lexu per te, noshta me kalimin e kohs edhe dokumenta te asaj kohe kan me dale me pa metan ne drite figuren e Ahmet Zogut sepse historia e tij asht e shkrume dhe e faktume gjithkun neper bote, por kurrsesi mos u nisni prej asaj qe kena pa msu dikur nen antishqiptarin psikopat Enver Hoxh plehun



Me pak fjal zotni lec po te them s eahmet zogu asht vetem nji figure kukull e vendosun prej dux-muso linit me perkrahje ejo prej serbise.dhe ma e fota asht s eai ahmeti--ka perfitu me u vetshpall mret i shqyptarve nga ikja e me parshhme e princ VIDT e kjo asht fakt.shqipnin e mbrojti vetem austro-hungarija e vetem ajo e qujti at koh ALBANIEN....SE ME PAR ISHIM ARBERIA.....albania asht titulu qe prej viteve 1910.



Zotni Alex jam dakord se figura e Ahmet Zogut ka hijen e tradhtis para e mrapa sepse ka ardh i mshtetun prej princave serb qe sa kishin kollofit 2/3 e territorit Shqiptare, por nji korrigjim kisha per shkrimin tan sepse ne s'na ka njoft kush si Arbri qysh me ramjen e Principats Arbnore ne 1479 me shkodren si pjesa e funit e saj nen Venedikt.

Zotni i nerum prej ne 1479 e deri ne 1912 qe kena shpall pamvarsin ne Vlone populli jone asht njoft si popull Ottoman ose ma mire si popull Osman, sepse kena ken koloni e integrume dhe potthujse e asimilume ne ta. Arbria ka deke me ramjen e saj edhe prej literaturs, historis, dhe politiks europiane dhe botnore per 500 vjet qe kena ken nen perandorin Ottomane.

Kurse fjala Albani asht emni e nji principate Ilire midis Krujs-Elbasanit e Dibres qe asht njofte e shkru per te si referenc e si njerz qysh ne shekullin II Mas Ers tone ose mas Linjes.

Sa per Austro Hungarin me rrejt se kam simpati per te si perandori njaq sa kam dyshime kur lidhet me historine tone, sepse vet Perandoria Austro Hungareze e para loftote per me pas influenc ma shum e shifte perandorin Ottomane si kercnim, dhe e dyta po lexove mire se si i kan prit sidomos zonat e (Dardanis) Shqipnija veri linore ose Kosova sot, se kena lan kocat tu luftu por edhe kta si tjerte na perdorne shfrytzune e ne fun na prene ne bese, se njihere na bane za me ju bashku e athere kur u cume na lane me na masakru Turqt ne Dardani e deri ne Shkoder, mos harro se ata kane luftu per interresa te veta e per influenc. Masanej me largimin e austro-Hungaris u largune rreth 20-30 mije ushtare shqiptare qe i ishin bashku ushtris Austro-Hungareze e ikyt largim Serbt sot e shtremnojn se gjoja tan kta ushtare ishin Serb (megjithse s'kn faj se Serbt kane nevoj edhe ata per histori me mshtet egzistencen e kombit te tyne)

Gjithashtu nuk e mohoj faktin se perandoria Austro-Hungareze ka ken perandoria e vetme qe ne konferenc te berlinit ka kerku me njoft 4 vilajetet Turke si (Shkoder, Kosove, Manastir, Janine si nji komb taman si kerkune rilinasit tone pamvarsisht se deri athere asnjihere ne histori s'kena egzistu si komb i mirfillte, per kyt jam mirnjohs per ata e per perfaqsusit amerikan te presidentit willson qe ka pa thane "kam vetem nji vote por at vote ja nap vetem Shqiptarve"

Me fal se e zgjata e dola prej te Zogu ne tem tjeter


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
guest
Tue Dec 16 2008, 02:48pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
ky artikulli poshte asht rreth zogut e shkrume prej nje bashkepuntorit te zogut. flet per vrasjen e luigj gurakuqit, bajram currit por pa dhan emna. na duhet me i vleresu figurat komtare sikur i vlereson tan bota. lexojeni edhe thoni a ka vend per vleresim si figure komtare ahmet zogu.


1940
Chatin Sarachi:
King Zog of the Albanians: the Inside Story
Public figure, diplomat and painter, Chatin Sarachi (1903-1974), known in Albanian as Qatin Saraçi, was born in Shkodra of an influential family. He attended the Theresian­um secondary school in Vienna on an Austrian scholarship. It was in Vienna in 1917 that he met and befriended Ahmet Zogu, whom he later helped to power. Sarachi subsequently embarked upon a diplomatic career as King Zog’s consul general in Vienna and, after the Anschluss, as Albanian chargé d’affaires in London. On a trip to the United States in October 1933, where he was sent to negotiate oil concessions on behalf of King Zog, he met and became a close friend of oil baron John Paul Getty (1892-1976), who later visited him in London. Sarachi remained in England after World War II. Chatin Sarachi was also a painter of note, who exhibited his works in London in 1948. He was a personal friend of Austrian painter Oskar Kokoschka (1886-1980), whom he assisted during the latter’s years in English emigration. Sarachi travelled widely in Europe and was appreciated not only as an artist but also as a master of savoir vivre. In his unpublished memoirs entitled “King Zog of the Albanians: the Inside Story” (ca. 1940), Sarachi attacks his former friend Zog and exposes the king’s corruption.
Ahmet Zogu, later with Mussolini’s permission, King of Albania, was born about 1893. At that time, Albania was a Turkish province, and Turkey had no obligatory birth registration anywhere in her Empire. Christians in Albania were obliged to register in the Church, but Zog’s province, having changed en bloc to Mohammedanism in the year 1851, had no kind of registration. Zog’s family belonged to the better, but not the best families of the Mati tribe, as the original clan leader was the Selmani family. At the age of eight, Zog was sent to Constantinople, where he attended elementary school and learned to read and write some ‘Mejtep’ Turkish. Three years of school were all Zog had in his life. He brought a tutor from Albania for himself, called Abdurrahman, a complete illiterate, whose criminal deeds have often been revealed by Albanian and foreign writers. His infamies included deeds again his own people. It is generally accepted that he instigated the murder of his own brother. But after Zog got hold of the indisputable right to rule Albania, Abdurrahman’s base instincts were fully exercised – to which I will refer in detail later in this book. Zog never learned Albanian grammar, and to this very day he is unable to write a line in the Albanian language. He has never written a letter to anybody living in his own handwriting. It is true that he can write in the old Turkish alphabet, but indeed that very poorly, as I was informed by Sulo Bogdo who has see his handwriting and who knows classical Turkish.

It was in 1917 that I first met Zog in Vienna, where I was studying at the expense of the Austrian Foreign Office. There were a few Albanians brought to Austria for education. The Austrians had future designs on this part of Europe, and after the conquest of Bosnia and Herzegovina, being only a few miles from the Albanian frontier, their country was making preparations with all the means at their disposal. The sons of the best and most influential Albanians were brought to Austria. From the south they had the Zakranis, from middle Albania the Toptanis, from Gjacovo [Gjakova] and Kossovo the Curris, and from Scutari [Shkodra] in northern Albania the Sereggis and every male of my family. During the Great War in 1916, after Austria had conquered Montenegro and more than two-thirds of Albania, a delegation of Albanians came to the Austrian capital to pay homage to the Kaiser. Zog was one of the seventy clan chiefs, representing his province Mati.

As we came to speak of Albania, Zog talked to me about its future prospects, and it impressed me deeply to hear such patriotic sentiments expressed by a northern Albanian Mohammedan (as the greatest part of the Mohammedans of northern Albanian were still mourning the departure of the Sultanate).

Three years later, I met Zog again in Tirana, at his uncle’s house. His patriotic enthusiasm was almost fanatic, and from that day I swore to give him all the aid that was in my power.

Albania was ruled in those days by the beys and wealthy landowners. Zog was in opposition, aided by all of the youth of the country. He was an ideal type to rule as no Catholic could reform the country without causing serious religious antagonism. A few years after Zog became prime minister, he carried out drastic reforms by shaking off many cankerous Asiatic habits and customs which had been adopted during the four and a half centuries of Turkish rule in Albania. Zog dared to turn the large Mohammedan cemeteries (generally situated in the heart of every town) into beautiful parks. He gave the enslaved Mohammedan women the initiative to awaken, and later abolished polygamy by decree. He respected all religions, but took away from them the right to interfere in the affairs of State.

At that time, I was preaching and fighting for him in Scutari and throughout northern Albania. In the same way as Prussia was predominant in Germany, so was Scutari in Albania, thus giving this town the right to rule the country. Zog was at that time very little known in this part of Albania. Very few people were inclined to listen and believe me. Even my elder brother, who was then a member of parliament, did not show any kind of enthusiasm to help Zog.

In March 1924, Zog was shot at and badly wounded on the steps of the parliament building. Later he discovered that the young student who shot at him, named Beqir Valter, was incited by a clique of young Albanians who saw in him a coming danger…

Later that year, in Yugoslav exile, Zog seized an opportunity and signed an agreement, whereby in the event of his being the victor, he would give Yugoslavia, Sh’Naum and the northern Albanian pastures of Vermoshi. Five hundred White Russian officers, refugees of the Vrangel Army, experts in field and machine guns, and five thousand Yugoslav Albanian civilians formed the army with which Zog marched against the equally strong, but badly equipped Albanians. After a fortnight of fighting, Zog entered Tirana, the capital, as the liberator from the communist plague. However, he was not recognised as such by the nationalists or any other party in the country, who were well aware of his real aim. December 24, 1924, is the date he entered Tirana, a sad day forever in the minds of the people of that perpetually persecuted and suffering country. The first thing he did was to elect himself President of Albania. At that time, he already showed signs of megalomania.

It is no exaggeration to state that Ahmet Zog is 75% illiterate. He has never read more than two or three books in his life, and those were undoubtedly about Napoleon. He had gigantic plans for the future and, although only the president of the smallest republic in Europe, he liked flattery and expected godlike veneration, even from members of his own family. Those who dared to abstain from overflowing reverence were at once marked as his person enemies. No matter how the foreign press ridiculed him, he craved publicity, and publicity at any cost – in good deeds or crimes. He gradually surrounded himself almost entirely by an illiterate and thoroughly ignorant gang, who never missed an occasion to flatter and praise him as the genius and hero of the nation, although with every day that passed a few more Albanian patriots were found shot somewhere in the country, or in the capitals of Europe. To exterminate rivals and opposition, no means were too bad. In those days, much of the European press used to call Zog the “Ivan the Terrible of the Balkans.”

At his table Zog always expected great attention, and rarely allowed anyone to express their opinion. If someone did so, he used to contradict, and contradict merely for the sake of his contradictory spirit. For a real debate, based on sound arguments, none had the courage, even if they had the knowledge. Jakkoci and I used to look across the table at one another and go on eating with a smile. Whenever we found ourselves alone in the room with Zog, we would express our opinions freely, but when he was cornered, he would change the subject.

There was no one in Zog’s life whom he trusted more than myself. I am certain that he never genuinely liked anyone in his entourage more than me. We understood one another perfectly. I will quote one instance out of hundreds. Archbishop Mjeda of Scutari had come to Tirana to protest against some laws which Zog’s Government had put into force and which the Archbishop thought incompatible with the principles of the Church. Every time Zog had an audience, I went out into the hall with the rest of the secretaries and adjutants. The bell rang and Zog asked for my presence. As I entered the room, Zog looked straight into my eyes and shouted at me with some vigour: “Why did you forget to give the order to the Minister of Justice about the Church laws, of which I told you the other day?” I grasped the situation at once from his face and answered exactly what he wanted, without any hesitation, saying: “I am sorry and beg Your Excellency’s pardon for my forgetfulness.” Zog turned towards the Archbishop, saying: “You see, Mr Sarachi is a Catholic, too.” Now the laws have gone through, but I will undo as soon as possible what has been mistakenly done.” I had not heard anything about these laws, nor had Zog talked to me about them. However, the Archbishop went back to Scutari satisfied and, once we were alone, Zog had a very good laugh. I could mention several other such incidents. Naturally Zog’s promises never materialised, and in later days they became the joke of the country.

I have lived mostly abroad since my tenth year, but in between, I was often in Albania, visiting my mother and brothers, who were all married and working there. I was particularly attracted in the winter months by the shooting in Albania which is still one of the best and wildest countries in Europe for this sport. One day, early in 1929, I came back to Tirana from a long shooting expedition in the wild marshes between Durazzo [Durrës] and Scutari. I went straight to Zog’s so-called palace, which in reality consisted of four rooms, and was a type of house which, in countries like England, would not even be honoured with the title cottage. I went at once to His Excellency’s bedroom. I was so perplexed that I could not believe my eyes, for I saw something so amazingly curious that I stopped almost petrified at the door and gazed for a long time before I could give the usual greetings. Zog turned towards me with a smile of satisfaction, saying: “I see you like my new uniform, and so do I. The man who cut it was an artist.” Everyone in my country knew that I was the only person in Albania, excepting Zog’s mother, who could tell him things that nobody else would have dared mention anywhere; not even his own sisters had that privilege. I saw in Zog the future of Albania and in those days I almost worshipped him. Seeing him in front of the mirror, I did not want to hurt his feelings over such a small, personal and somewhat childish matter. He was still standing in front of the mirror in a full uniform of white, a long white aigrette on the white fur cossack hat, with white embroidery, white tunic, white breeches, white gloves and, to my amazement, white patent leather boots. Even the ribbons holding the sword were white. “Tell me,” asked Zog again, “do you like it or not?” As he did not get an answer, he went on, “Well,” he said, “I am sure my soldiers will like it, and that is all that matters.” I saw he understood my insulting silence. It was not my intention to hurt him, but the situation made it appear that way. The next morning, he arranged a review of this personal guard and, on this very unimportant occasion, he showed to his two hundred and fifty clan soldiers, the magnitude and splendour of his carefully designed and tailored uniform
Francy, his great favourite, had arrived from Vienna and was living just behind the walls of the park grounds, where the parade was going to take place the next morning, and Zog’s main desire was to impress her. Unfortunately a kind of court photographer managed to take a single photograph depicting Zog in his snowy-white peacock uniform. This photograph has, since that date, always been reproduced by the world press wherever Zog comes into question. The Viennese magazines and newspapers were the first to reproduce the photo, and unpleasant jokes and remarks were made about that splendid uniform. René Vanlande, in his book En Albanie sous l’oeil de Mussolini, wrote in 1933:

“Et le président préside en grand uniforme blanc à brandebourgs noirs, avec sabre courbe et bonnet d’astrakan à aigrette vertigineuse. La dignité royale n’a pas changé grand-chose à sa tenue. Peut-être l’a-t-elle plutôt simplifiée? Un monarque peut dédaigner certaines fioritures indispensables, en Albanie tout au moins, au prestige d’un simple président de république. Et puis, il parait que, sur une scène parisienne, on a (blagué) l’aigrette de Sa Majesté, laquelle en aurait éprouvé quelque chagrin.”

Francy had a true Viennese sense of humour and, one evening after dinner, she took me into a corner of the room, leaving Zog alone at the table and, giggling, she produced from her bag and showed me the photograph from a cutting of one of the Viennese magazines. The next day, the Minister of the Interior got orders to collect and destroy all the reproductions of that photograph. That of course only made the matter worse. Gradually the uniform, as Monsieur René Vanlande writes, although still in its ridiculous shape, was somewhat amended, black boots and some black cordons having made the change.

A few years previously, I had been obliged to help my friends Zog and Jakkoci financially. I had no money of my own, but in the name of my family I had some credit, so that I used to borrow money and lend it to my friends. It is true I was always paid back on the date. I never had any financial help or assistance from Zog. For the first time, after we left Belgrade for Vienna, Zog handed me about £200 in thousand dinari notes out of the £250,000 he got in cash from Pasic in Belgrade, with which he was supposed to pay for all his officers and men and the five thousand mercenaries who came to help Zog from the Yugoslav frontier to Tirana. At the time, in order to confuse the Albanian Government, we left from Belgrade for Vienna, before the great attack. After that short stay in Vienna and Prague, Zog turned suddenly and went straight to the Yugoslav Albanian frontier, from where he started his successful campaign.

Between the Viennese and Prague nightclubs, expensive fur coats and extravagant jewellery, a great portion of the Pasic money had already gone, and now in Tirana, Francy was helping speedily to finish the rest of the money. Jewellers and dressmakers from Paris and Vienna were running in and out of Francy’s residence almost as frequently as the cabinet ministers at Zog’s house.

I had just gone to Bari in Italy where I had to take over the consulate and watch the movements of the great bulk of our opposition leaders, including Fan Noli, who had fled there. I had hardly been there ten days when something happened, which, though not extraordinary in Balkan politics, was surprising to me. A young Albanian shot dead one of our opposition leaders. The assassin had come to my office the previous day and had smilingly told me that he had come to Bari to fulfil some great patriotic deed. I had known him well since my schooldays. He was a native of my town and I knew that he was an adventurer and great coward. I did not therefore even bother to warn the opposition leaders, with whom I still retained a good private relationship. One year before that happened, I had been able to save the life of that very victim in Bari, and he and his family expressed thanks to me and my relatives. I saved him from an ambush of “Zog’s party,” having had a warning about a week before the attempt took place. At that time, I did not think that Zog was directly involved in such deeds. After this tragic episode I had the opportunity of being Zog’s most trusted man and was able to save many human lives. It was natural that my name should be connected with Zog’s in this criminal deed. I went to Tirana to find Zog and his brother-in-law, Ceno Kryeziu, in very high spirits, cheerful and proud of the Bari deed. That was the turning point of my feelings towards Zog.

Money was scarce in Albania. The revenues and taxation could not bring enough money in to satisfy Zog’s extravagant expenditures. With Francy and her staff in Tirana, there would have been no bank large enough in the Balkans to satisfy her. At that time, Zog had fixed his State income at about £35,000 a year, although indirectly he was taking from the poor Albanian treasury perhaps twice that amount. The Government of Albania was forcing the Minister of the Treasury to go on paying out for the 5,000 mercenaries, who had already left months ago. The expenses for the keep of these 5,000 therefore only existed on paper, and the money went directly to Zog’s private purse. The Treasury’s officials knew of this manipulation, and they were well aware that the list of the 5,000 mercenaries which Zog was presenting regularly every month was a bad fake. None dared to make the slightest remark. People were arrested and put in gaol for much smaller offences. Many people who had opposed Zog’s meteoric rise were arrested and shot without a trial for “trying to escape.” The Gestapo in Germany or Stalin’s GPU get orders from some higher officials to torture and kill people, but in those days in Albania, some underling who wanted to curry favour would shoot someone who had once dared to raise his voice against Zog, and in some cases this excuse was used to give vent to personal hatreds.

I was staying in Tirana in those days. Two officers of high rank, personal friends of mine, but who had fought with the Government’s army against Zog’s invasion, were put in gaol, and were on the list of those to be shot for “trying to escape.” One day at the Palace, Zog had, in my presence, a long talk with Musa Juka, one of the most sanguinary creatures in the world. When Musa Juka left, I begged Zog to spare the lives of the two young men, who after all were friends of mine, and who had not done anything to deserve such radical punishment. Zog, looking in amazement at me, said, “You want to spare those two, those whose soldiers have killed Ferid Frashëri?” I argued until he had no other course but to change the subject. He went on talking on his own, but I insisted on my point. It was the first time that he had not at once granted me my plea. I left him almost without a word. At seven o’clock in the evening, an officer of his guard came to my house and invited me, in Zog’s name, to dinner at eight o’clock. I saw that I had won my case. No doubt Zog had felt conscious-stricken for refusing my request.

It was eight o’clock, but Francy had not arrived yet. When I entered Zog’s room, he said, with a smile, “I have given you your two friends. One day,” he said to me, “mark my words, you will regret it.” He gave me the order to telephone at once to Musa Juka to suspend the plan. I telephoned at once and told Juka that if one hair of the heads of those two men were touched, His Excellency would hold him, Musa Juka, personally responsible. Two days later, a very old woman, dressed in black, came to my brother’s house, where I was staying and with tears in her eyes, she expressed her gratitude and that of her son, who knew that he was now safe.

At about nine o’clock, Francy arrived, painted and perfumed, and ready to compete with any Messalina, and I am sure that Cleopatra or Mme Pompadour would not only have admired her jewels, but would have envied her perfect slender figure. She was always immaculately dressed, and of course with the creations of the best dressmakers in Europe. Her face was pretty, but not interesting. It reflected her ignorance and betrayed her origin. She was the daughter of a nurse and gardener near Vienna, and had as education three obligatory years of schooling. She was a province cabaret dancer when she met Zog in Belgrade, a few months before Zog conquered Albania. Zog was extraordinarily generous with Francy. That was an era when Zog used to live from day to day. He was indeed extremely generous not only with Francy, but also with everyone else. Francy was one of the few persons who knew how to treat him, and no doubt at that time Zog was madly in love with her. It could hardly be otherwise, for Zog saw no other women for weeks and months, except those of this own family. He never left his house as prime minister and dared much less to do so now, having accumulated a few hundred vendettas more on his personal account. Francy was everything to him. At that time, Zog knew very little of the German language, but he was taking lessons, and Francy was helping him in practice. She knew not a single word of any language but her own. So Zog learned Francy’s German, which of course was far from being the “King’s” German. In time he picked up all the common expressions, which were Francy’s style, and in addition he lacked the grammar, but he rattled the language off, impressing the ignorant with his ‘fluent’ German, but putting anyone who knew better in a difficult position, as it was not easy to abstain from laughter. Francy used to call him names in my presence which embarrassed me. Her favourite expression to him, especially after a few glasses of champagne was “Du Gebirgstrottel” (you mountain idiot). Of course Zog could do nothing else but put a good face on her evil language. When Francy used expressions of this kind, Zog used to tell me in Albanian how lovely all that sounded in her voice, and how much he was amused at Francy’s expressions. Francy herself, on my frequent visits to her, used to tell me how Zog begged her not to make fun of him in my presence. At that time, Francy had a considerable bank account, and many £10,000 worth of jewellery, so she felt more than independent, and she was tiring of the secluded and intolerable life, as she used to call it. She would not have minded any kind of break. Francy was not allowed to go out of the house, except at night, accompanied by one of Zog’s aides-de-camp, through the guard’s grounds to Zog’s palace. During the daytime, as she felt terribly lonely, I used to go and visit her. We used to talk about the gaiety and beauty of Vienna. After conversations like these, Francy used to fall into melancholic depression…

One day, I was summoned to the palace suddenly, and once in Zog’s office, he started: “Chatin, we need money, and we need it urgently. I have been going over the reports of my cabinet and I believe that Zinoviev has spent over two hundred thousand pounds on Fan Noli and company. Who on earth is more naturally communist than the poor Albanians? We have no principles which would be an obstacle to adopting Marx’s ideologies. We are an agricultural country, without capitalists, and do not even possess a single factory. I intend to negotiate with the Soviets and comply with their wishes, which they could not fulfil through Fan Noli, but on one condition, that the Soviets give me the amount of three hundred thousand pounds. The nearest and best Soviet representative is, as we known, in Vienna. The Soviet minister’s name is Joffre. Go as soon as possible and talk to him.”

Although Zog took me by surprise, I had time during his talk to think out my first reaction. I answered promptly without the slightest hesitation, approving entirely of his splendid idea. Two days later I left for Vienna. I had been there only about ten days when I received an impatient wire from Zog, asking for news. I was enjoying myself there and had no intention either of taking the steps he required or of putting an end to my delightful journey. I wired back saying: “The response from the Central (meaning Moscow) is expected in a few days.” I had not been near the Soviet legation, nor had I tried to see any of them. I had my own plans and wanted to fulfil them by first getting rid of all obstacles. I will refer to these later in detail.

I returned to Tirana via Rome about a month after I had left Albania, and went straight to Zog to report the Soviet ‘response.’ I told him that the Soviets would on no account enter into any kind of negotiations with a man who had killed all those showing sympathy with the Soviets, “but,” I added, seeing Zog’s face turning to scorn, “I have a way of getting all the money we need. I have had several conversations with my friends in Rome, and they are prepared to give you all the material assistance needed.” I went on to explain how we could build up the country with the help of a nation which not only had the means, but also had the interests of our country at heart, a nation that would never be a direct menace to Albania. In those days, these convictions were shared by everybody who knew the political situation in Europe, but none could foresee the meteoric rise of another man who was to give Europe an entirely new face, and plunge the world again into war and destruction.

Zog wanted money quickly, and a lot of it. I was allowed to stay only two days in Tirana, and was quickly sent to Rome on a specific mission – money! I went to see my young Fascist friend, a member of parliament, Alessandro Lessona, who later became the Undersecretary of State for the Colonies, and during the Abyssinian War was Minister of the Colonies. He was a personal and intimate friend of Mussolini. To justify his need for money, Zog invented a story which I was to tell Rome. Zog’s story was that a certain unrest was noticeable in the tribal leaders of the country, caused by lack of payment to them and their mercenaries, and the sum that Zog needed was about two hundred thousand pounds in cash. It was true that some of the leaders expected remuneration for their previous services, but although Zog got the money from Italy later, they never saw a penny of it. Of course the Italians demanded some concessions, but at that time, they were only of an economic nature. Their first demand was some extension of their southern petrol concessions, and the creation of an Albanian National Bank. The money was brought in foreign currency in two large trunks, accompanied by Alessandro Lessona himself, who travelled from Brindisi to Durazzo on an Italian destroyer. Durazzo was the spot where Zog first came into contact with the Italian Fascist regime. I was well aware of Zog’s urgent need of money for every day big bills were promptly paid to dressmakers and jewellers of Paris and Vienna.

Francy, who had arrived in Tirana with two small suitcases, left Albania a few weeks later with two military lorries full of luxurious brand new trunks. I became very worried about Zog’s extravagant expenses and foresaw further money needs, which would lead him and our country to what it did. I thought it was my duty to warn him, and one day I did, and gave Zog my views. I even mentioned historical facts to persuade him that even men wealthier and more powerful than Zog himself had been ruined by the type of woman that Francy was. When I had finished my long talk, he smiled at me and patted my right shoulder with his left hand, assuring me that Francy was the most modest girl in the world, and that I wronged her by claiming that she was a ‘gold-digger.’ “Don’t you realize she is in love with me?” Zog asked. “She is a good soul, and nothing like the Viennese!” Though I knew from Francy herself how strong her love for Zog was, I left it at that.

Although I was only twenty-four years old, Zog offered me for my services any foreign diplomatic post I wanted, including the London legation. But I was brought up in Vienna, where I had so many good friends and happy memories of my student days, and at that time I did not know as single word of English, and knew almost nothing about the ‘foggy land’ of the English, except what I had learned at school. I chose Vienna, where I was installed as the Albanian Consul General, which post I considered a sinecure. I used to spend more than half the year shooting and travelling in various parts of central Europe, and I liked Budapest, Berlin, Paris, Cannes and the Lido of Venice. Although busy travelling, I never missed an occasion to read thoroughly the two Albanian daily newspapers, and with my brothers I had a well-organized correspondence, which informed me in detail about the internal situation in Albania.

I visited Zog, on an average, every third month, and I never let a week pass without sending him direct reports describing the international situation as I saw it, and warning him to make good, things that were being done badly in Albania, both with and without his knowledge. By this method, I was often able to rectify, and sometimes prevent harmful and bad deeds. His adjutants, who were my best friends, told me how they had orders to put my letters always in front of all others, and none but Zog himself was allowed to open them. I used to write all my letters to him with my name on the outside. I knew for a fact that he read them diligently, as often he would make a note of minor points, and bring them up in conversations sometime later, and we would discuss them. I had several times mentioned in his presence the wise Arab saying:

“Mankind is divided into three categories: man, half man and animal. Men are those who are clever and take advice; half men are those who are clever but do not take advice, and animals are those who lack cleverness and do not take advice.”

Zug was clever and at that time he did take advice, but alas, with the growing of his power, wealth and honours, only a few years afterwards, he thought himself a really great man, and was thoroughly persuaded that his task could be accomplished only through him and him alone. His megalomania had already reached a degree of ridicule.

None around Zog dared to tell him that what was being done was bad and wrong. Although this flattering approval was perhaps not expressed with a clear conscience, they continued to do so for their own sake. Most of them were illiterate parasites and opportunists, and feared the loss of the jobs they would never have dreamed of possessing under normal conditions. Their ambitions for money and power caused them to forget every degree of human sense. Most of them even went so far as to sacrifice their own self-respect. Like their master, they considered everything and everyone merely as a bridge to reach their aims. Zog’s tutor, Abdurrahman and Musa Juka, the henchmen, would walk over corpses on their way to wealth.

The days I spent in Albania, from seven o’clock in the morning until midnight, were spent almost entirely at Zog’s palace, for so was the wish and order of my friend. I had, on these frequent occasions, enough time to study the different types and characters of those surrounding him. Before this book is finished, I will have cause to mention a few of them. Between the audiences that Zog had, I used to enter his room and continue our interrupted conversations. One day, as there was a cabinet meeting, the ministers were walking through the palace gardens. I knew them all very well, and so did the whole nation. Zog and I were standing near the window, and I said to him: “I do not wonder how you got hold of so many illiterates, for our country is full of them, but I am astonished at your capacity for collecting around you so many traitors and anti-Albanians in one bunch.”

“They are my circus,” Zog answered. “What they know and what their feelings are does not interest me. As long as they submit to my whip, I am satisfied, and I keep them.” I countered: “Everyone in our country knows their past and their capacity. I am not surprised at your admission, but I am surprised to know that you are using this kind of people to govern and to move our country towards prosperity and progress. You could have found ‘yes men’ with a better past, and not ones so obviously against everything connected to the patriotic advancement of our country. They are not only disliked and hated, but you are being blamed by the public, and not them.”

“Power is justice, and I have power. The strongman is always alone. Do not fear the ignorant and characterless people. Fear the clever, those with knowledge and straight character. That is why I think my ministers are harmless. They will always do whatever I want without a murmur,” Zog replied.

“You may be able to oppress and rule the country for a long time in the way you have chosen, but you will achieve no progress surrounded by such pathetic creatures, whose reputation is more than bad. The future historians of Albania will mention your name with contempt. Your minister, Musa Juka, has not only given documentary proof that he is a traitor, but has stamped the documents himself as an unscrupulous criminal and thief. Consider that, with all the persecution and oppression, there is still open criticism in Albania, and one day an armed conflict might easily break out. I hear much of this outside your very house.” Zog replied: “As long as they only talk about it, it is not dangerous, and should it come to armed rebellion once more, I will win again. I have tried it, and have experience. They hate me intensely and you, my dear friend, not less. We have killed their idols – so they say – and they will never forgive us for that. If I could gather around me the intelligentsia of the country, and if I could come to an agreement with them, I would dismiss my mercenaries at once and would do the same with the standing army, but, alas, that is impossible for the moment, believe me!”

It was true they hated him, and I was his Hephaestion, so they hated me with equal vigour. But still there was some hope of reconciliation. If Zog had made an attempt to get the young people to collaborate by giving them small concessions, they would have given him and the nation all their help. But no honest and conscientious person would have put his signature to all the official and unofficial acts that Zog was asking them to sign.

I left Zog’s house very perturbed and more desperate than ever. I had very good friends and my brothers, who were always ready to help me with every means at their disposal, and the advice I received from them was often very helpful. They knew I was desperate and realised the position I had got myself into, but they begged me to hang on and try to help the country as much as I could. They knew for a fact that I had not only managed to spare their lives, but that I had also been able to hinder many other evil deeds. Every time I went to Albania, my eyes saw more than they desired to see, and my ears more than they should have heard. I could, and I would have left Zog and the country forever, but at that time it would have done the country very little good, and it would have placed my family in a desperate position, knowing my friend’s ruthlessness. I never stayed long in Albania, except in the winter for several weeks for the woodcock shooting, which is still the best in Europe.

I was outside the country when news reached me that an Albanian National Bank was going to be created. I knew the wish of the Italians and I warned Zog in time not to conclude any definitive pact on that subject without first having consultations with a foreign financial expert. In matters of finance, Zog was entirely ignorant and did not possess even the most elementary knowledge. The bankrupt Myfid Libohova, half Tcherkessian and half Albanian, was at that time at interim finance director at the foreign office. It was generally known that his estate was mortgaged for eight thousand Louis d’Or. After the National Bank statute was passed through the so-called parliament, not only did Myfid Libohova pay his debts, but he had enough money left over to buy a big palace in Rome, and even lent money at interest. Of course, in a small country like Albania, it was impossible to hid facts of even lesser importance, and the change in his position was much too obvious and important. It was thoroughly discussed and commented on. The Mohammedans in my country say: “A minaret cannot be hidden in a sack.” Zog’s case of course was much more obvious, as I will explain in detail.

I rushed back to Tirana and I knew the first thing to do was to ask Zog for my share, as I understood in Rome that he had received five million gold francs for that special occasion. When I told Zog what I had heard in Rome, he laughed at me, and said: “But my dear friend, the whole capital with which the Bank was formed is only twelve and a half million gold francs.” After a further and long explanation, he admitted having received only two million gold francs, and he said that he was prepared to give me my share of that. I had no power to claim my share more definitely, and had to be contented in the end with half of his original promise, amounting to five thousand Louis d’Or.

I went straight to my brothers and told them everything in detail, and begged them, in case something happened to me, not to forget this particular point of Zog’s deed, in the book which one of my brothers was keeping, where he noted down every happening in Zog’s regime. In taking bribes, Zog had lost the last spark of human decency. Not only was he accepting them, but he was stipulating the amounts. Italy was feeling Zog right and left. In reality, it was not Italy, but Mussolini’s personal famous generosity which, as I often heard from my friends in Rome, used to trouble the minds of his financial advisers. Zog was paid every month in Lire, to pay the mercenaries who, actually, only existed on paper.

At that time, Fascist Italy had scored no special foreign political successes, and the Fascist Party was anxious to present the Italians with Albania. The wealthier Zog grew, the greedier he became, The more influence he got, the greater was his thirst for power and decorations. With the growing of his power, his jealousy and distrust reached terrifying proportions. His brother-in-law, a complete illiterate, was a born Albanian but a Yugoslav citizen. He was a native of Cossovo [Kosova], an almost entirely Albanian populated province. He had been in Belgrade the trait d’union between Zog and Pasic. He was now the governor of the town of Scutari, commander in chief of the forces, and so on. Belgrade trusted this man more than anybody else, for Ceno Kryeziu was more Serbian than any Serb could be. In Belgrade, not only was he persona grata, but a personality. On several occasions, at the time of our refuge there, I went round with him to ministers and commanders, who treated him not only with great hospitality but also with respect. He was twenty-nine years old at the time he was minister of the interior in Tirana, and in this capacity he did great service to Belgrade. The first thing he did was to hunt down the few Yugoslav komitadjis who had taken refuge on Albanian territory. He captured two men, on whose heads Belgrade had put large sums of money, and without trial, he executed them both. A photograph was taken, showing Ceno in the middle of the hanging scene. That of course was to prove to Belgrade how well he was doing his job. Some Viennese magazine got hold of that particular photograph and placed it on the front page. The central European newspapers in particular were printing news about the “Ivan the Terrible of the Balkans” almost daily.
Again in Tirana, the first thing I did was to report to Zog about this unparalleled crime in Albanian history. “No one on earth with Albanian blood in his veins would have dared to commit Ceno’s detestable crime.” These were almost the first words I said to Zog, when I handed him the magazine. His consternation at his first glimpse of the publication was enormous, and he at once gave orders to summon his brother-in-law. Of course, Zog knew of Ceno’s deed, and that kind of job was probably part of the agreement that Zog had signed in Belgrade, before getting money and soldiers from Pasic. We were forced to do so,” Zog said to me, “but not with printed documents.” He was in a rage. Ceno arrived a few minutes later, and as soon as he entered the room, an angry voice was heard shouting, that of Zog. The whole conversation lasted not more than a minute or so, and Ceno came out, with tears in his eyes, and rushed out of the house like a madman. It was the first row they had had. Later Ceno realized who had given Zog the magazine and from that moment on he hated me more than anyone in or outside Albania. Zog’s family life was entirely upset by this event, and every effort was made for a speedy reconciliation which was effected about forty-eight hours later. I was present when Ceno saw Zog the next time and the subject was not brought up again. They genuinely liked each other.

After lunch we were talking of the lives of great men. Ceno, of course, as an illiterate, knew only about those who were living, but Zog could go on and on forever about Napoleon’s life. He knew it thoroughly, every date and event, and even the names of all his generals. In this one thing he had a very good memory. Suddenly Ceno said to Zog: “What is all this nonsense of calling yourself ‘Your Excellency?’ There are so many ‘Excellencies’ here in Tirana. You should follow Napoleon’s example and become king.” “Nonsense, my dear friend, nonsense.”

I never saw Zog’s face change so quickly. He was blushing profusely, like a naughty schoolboy whose conscience was not clear. Were we not hearing every day of democracy and democracy alone? Zog must have remembered this, or perhaps he saw the perplexity in my face, for he promptly countered: “Your suggestion is ridiculous. It will never again be realized in this country, especially not now, in these modern times.” he then asked me some irrelevant question in order to change the subject. That was in 1926.


[ Edited Tue Apr 07 2009, 10:02am ]


Back to top
L - N
Tue Dec 16 2008, 03:11pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Pse habitesh zotni Guest masanej ne fun te funit Serbt e kane pru Ahmet Zogun ne qeveri
Pamvarsisht se Ahmet zogu asht tradhtare prej faktit se ai ka njoft kufit e coptume te shqipnise, lexo maposht marrveshjet e Ahmet Zogut me Sebt per mu bine taman pamvarsisht se na nuk jena historian me dhan vlersimin, po japim vlersimin personal te pakten


Marreveshje Tradhtare te Zogut me Serbine

Një segment i bashkëpunimit të disa bajraktarëve veriore shqiptarë me serbët ka ekzistuar në kohë dhe rrethana të caktuara, madje qysh në të kaluarën jo aq të afërt. Dihen lidhjet antishqiptare që ka pasur me Serbinë, Esad Pashë Toptani, Ceno Beg Kryeziu, Ahmet Zogu, sikur është edhe marrëveshja për vasalitetin e plotë të Shqipërisë e nënshkruar nga Pashiqi dhe Zogu në gusht të vitit 1924 dhe e publikuar shumë vonë.

Kjo marrëveshja theksonte:

"1. Shqipëria impenjohet t'i bashkohet Jugosllavisë me bashkim personal.

2. Kryetar i shtetit shqiptar do të jetë Ahmet Zogu, që më vonë do të njoh dinastinë Karagjorgjeviq.

3. Qeveria Jugosllave, me gjithë mjetet diplomatike dhe ushtarake, do të njoh Ahmet Zogun si kryetar shteti ...dhe i atribuon me një herë një kontribut vjetor të shtetit.

4. Ministria e Luftës Shqiptare do të anulohet dhe Shqipëria heq dorë që të ketë një ushtri Kombëtare.

5. Shqipëria do të mbajë një xhandarmëri aq të fortë sa të mbaj qetësinë e brendshme të vendit për të ndaluar e shfarosur çdo lëvizje të ngritur kundër Ahmet Zogut dhe kundër regjimit të vendosur prej tij.

6. Në këtë xhandarmëri do të bëjnë pjesë edhe oficerë rus të ish ushtrisë të Gjeneralit Vrangel që tashti ndodhet në Jugosllavi. Qeveria Jugosllave do të mbajë atë xhandarmëri me mjete financiare dhe armë.

7. Në xhandarmëri mund të hyjnë për të shërbyer edhe oficerët jugosllavë dhe të tjerë që qeveria Jugosllave do të pranojë në interes të dy vendeve.

8. Midis Shqipërisë dhe Jugosllavisë do të stabilizohet një bashkim doganor në bazë të së cilës akordohet liri e plotë e importimeve dhe eksportimeve të mallrave të dy vendeve. Edhe transiti nëpërmes kufijve të dy vendeve do të jetë i lirë për ushtarët e dy vendeve. 9. Përfaqësuesit e jashtëm Jugosllavë do të ngarkohen edhe për interesat e Shqipërisë, e cila heq dorë që të mbajë zyra diplomatike dhe konsullata të saja jashtë shtetit.

10. Qeveria shqiptare duhet të deklarojë pranë Konferencës të Ambasadorëve në Paris që tërheq pretendimin e saj për sovranitetin mbi Manastirin e Shën Naumit dhe Lokalitetet e Vermoshit e Kelmendit që mbeten në zotërimin e Jugosllavisë.

11. Kisha Ortodokse Shqiptare do të tërhiqet nga Patriarku i Kostandinopojes dhe të bashkohet Hierarkisë Ortodokse të Beogradit, kështu dhe Myftinia Myslimane Shqiptare, do të varet nga ajo Jugosllave.

12. Qeveria shqiptare do të heqë dorë nga një politikë ngushtësisht kombëtare dhe nuk do të interesohet për elementin shqiptar jashtë kufijve të veta. Ajo impenjohet veç kësaj që të mos pranojë në tokën e saj kosovarët dhe elemente të ditur dhe të dyshimtë dhe segmentet e tyre kundërshtare të politikës jugosllave.

13. Për çdo koncesion që Shqipëria do të bëjë vendeve të tjera, ajo është e detyruar të marrë pëlqimin nga Jugosllavia.

14. Në qoftë se Jugosllavia është në luftë me Bullgarinë dhe Greqinë, Qeveria Jugosllave, do të ketë të drejtën të rekrutojë në Shqipëri një ushtri prej 25 mijë vullnetarësh me qëllim për t´i përdorur në frontin bullgaro-grek. Në rast gjendje lufte midis Italisë dhe të Greqisë kundrejt Shqipërisë, ushtria, jugosllave do të ketë të drejtë të okupojë gjithë tokën shqiptare për t'i siguruar kështu Shqipërisë gjithë tokën e saj nga invadimi eventual italian ose grek.

15. Qeveria Shqiptare nuk mund t´i deklarojë luftë asnjë shteti pa pëlqimin preventiv të Jugosllavisë.

16. Ky traktat është sekret dhe nuk mund të zbulohet e të shtypet pa pëlqimin e dy palëve".) ( Shyqri Hysi: Marrëveshja Nikolla Pashiç - Ahmet Zogu e gushtit të vitit 1924 )….

( Kohë më parë, kryetarja e Kuvendit të Shqipërisë, zonja Jozefina Topalli Ahmet Zogun e krahasonte me reformatorin e madh turk, Mustafa Ataturk, i cili nuk kishte nënshkruar kurrë asnjë marrëveshje me forcat të cilat e kishin okupuar Turqinë. Për më tepër ai i vuri Turqisë themelet e një shteti të fortë laik, themele këto mbi të cilat Turqia moderne po rrugëton me shumë sukses. Mbase zonja Topalli nuk e ka lexuar këtë marrëveshje turpi të të adhuruarit të saj, Ahmet Zogu!
Dhe kjo është vetëm njëra prej faqeve të zeza të turpit, por jo e vetmja.
Janë të njohura edhe dy marrëveshje të tjera të turpit, të cilat i ka nënshkruar Esat Pashë Toptani me despotët e Serbisë. Po paraqesim me këtë rast tekstet integrale të këtyre dy marrëveshjeve, në esencë antishqiptare të nënshkruara nga Esat Pashë Toptani, Pashiq dhe Jovanoviq


Marrëveshja Nikolla Pashiq - Esat Pashë Toptani e 17 shtatorit të vitit 1914

Pasi që me dëshirën e zotit të dy popujt, serb dhe shqiptar e banojnë një territor, vetvetiu janë të detyruar nga ngjarjet historike të jetojnë në paqe dhe miqësi, të ndihmohen reciprokisht dhe bashkërisht të mbrohen. Që të plotësohet dëshira e zotit dhe urtësia politike, paria - përfaqësuesit e të dy popujve janë pajtuar ta bëjnë këtë marrëveshje:

1 Serbia dhe Shqipëria lidhin midis tyre paqe të përjetshme dhe miqësi. Do t´i shmangen si njëra ashtu edhe tjetra që të mos ofendojnë dhe dëmtojnë interesat dhe nderin e palës tjetër.

2. Serbia dhe Shqipëria marrin mbi vete detyrë dhe obligime, që prej tani mos të bëjnë marrëveshje me cilin do shtet tjetër në dëm të interesave dhe zhvillimit të palës tjetër, dhe kurrë me askënd mos të bëjë marrëveshje kundër mikut dhe aleatit të vet.

3. Serbia merr mbi vete obligim ta ndihmojë rregullimin e Shqipërisë në frymën e vetive popullore dhe të nevojave të kombit shqiptar, duke pasë parasysh veçoritë e fiseve që janë zhvilluar gjatë historisë.

4. Po ashtu Serbia merr mbi vete obligim ta ndihmojë formimin e Këshillit Kombëtar Shqiptar, ku do të jenë të përfaqësuara të gjitha fiset. Këshilli do të ketë fuqi ligjdhënëse dhe do t´i emërojë gjyqtarët e popullit.

5. Të dy palët janë dakorduar që për sundimtar të Shqipërisë ta njohin atë shqiptar, të cilin do ta zgjedhë Kuvendi i madh popullor i përbërë nga dy përfaqësues të fiseve më të mëdha dhe nga një i fiseve më të vogla.

6. Nëse do të zgjidhet Esat Pasha, ose çdo shqiptar tjetër i aftë dhe i denjë, atëherë të dy palët obligohen që bashkërisht t´i nxjerrin tre kandidatë dhe atë që do ta zgjedhë Këshilli i madh popullor, atë ta njohin dhe ta përkrahin të dy palët.

7. Për t´u siguruar miqësia e përjetshme dhe aleanca midis Serbisë dhe Shqipërisë, ata që tani janë dakorduar për doganën e përbashkët, mbrojtjen e përbashkët, përfaqësinë e përbashkët ndaj vendeve tjera si dhe për mjetet e përbashkëta të komunikacionit.

8. Nëse e kërkon nevoja, për ruajtjen e miqësisë dhe aleancës së përbashkët si dhe kontakteve të drejtëpërdrejta për mbrojtjen e të dy shteteve, do të themelohet me kohë një trup i përbashkët që do të kujdeset për zhvillimin dhe ekzistimin e enteve të përbashkëta.

9. Krerët shqiptarë marrin mbi vete obligim se në territorin e vet nuk do të durojnë kurrfarë agjitacioni kundër Serbisë dhe qetësisë së saj, dhe se do t´u lejojnë të krishterëve predikimin e lirë të besimit dhe mësimit në dialektin me të cilin flasin.

10. Kufiri definitiv midis Serbisë dhe Shqipërisë do të caktohet nga një komision që do të përbëhet nga një numër përfaqësuesish serbë e Shqiptarë.

11. Shqipëria merr mbi vete obligim se nuk do t´i kundërshtojë Serbisë në ndërtimin e hekurudhës së Adriatikut deri në Durrës, pasi që kjo të marrë obligim që t´ua kompensojë pronarëve për tokën që ua merr për nevoja të hekurudhës.

12. Që të mund t´i paguaj shpenzimet rreth sendërtimit të kësaj marrëveshjeje Serbia obligohet të japë nga 50. 000 dinarë në muaj, deri sa të zgjidhet sundimtari. Pasi të zgjidhet ky, do të bëhet një marrëveshje e posaçme për pagesën e shpenzimeve për nevoja të enteve të përbashkëta.

13. Ushtria serbe nuk guxon të kalojë kufirin serbo - shqiptar, po ashtu edhe ushtria shqiptare, ose njerëz të armatosur, nuk guxojnë të kalojnë në tokat e Serbisë.

14. Kjo marrëveshje është arritur tani midis përfaqësuesve të Serbisë dhe përfaqësuesit të Shqipërisë Esat pashës, kurse më vonë do të vërtetohet nga sundimtarët e Serbisë dhe të Shqipërisë, kur të zgjidhet ky.

15. Përfaqësuesi i Shqipërisë, Esat Pasha, pranon mbi vete obligimin se nuk do të punojë asgjë kundër përmbajtjes së kësaj marrëveshjeje dhe se gjithnjë në marrëveshje dhe me besnikëri do të punojë me përfaqësuesin e Serbisë, pa marrë parasysh se kush do të caktohet nga ana e Serbisë.

Në Nish, më 4 (17) shtator 1914.
Në emër të Shqipërisë dhe të popullit shqiptar Esat Toptani. Teksti i marrëveshjes është shkruar në turqisht me shkrim arab, kurse nënshkrimi i Esatit është në latinisht. Po ashtu një kopje është edhe në serbisht.

MARRE PREJ FORUMIT TE BALLKANWEBIT

[ Edited Tue Dec 16 2008, 03:56pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
guest
Tue Dec 16 2008, 03:31pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
po zogu edhe ata qe kan luftu per bashkimin e trojeve i ka vra, kjo asht edhe ma e rand. ai asht ken njeri me double standarts, po as intelektual nuk asht ken. historiant shkrujn historine dhe na i vleresojm figurat. ka ala njerz sot qe vleresojn edhe enver hoxhen, keshtu qe do te vleresojn edhe zogun.


Back to top
L - N
Tue Dec 16 2008, 03:53pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Mos na fut ne figura tjera zotni guest sepse asht shum e frigshme me menu se qysh ne kohe te ILIRIS e deri sot me perjashtin te Gjergj Kastriotit si rrace s'kena ken te zot me qite ma shum patriota e atdhetare se tradhtare e antishqiptare e bethlepimsa te cdo pushtusi qe na ka msy deren, masanej ky fakt rreflektohet ne gjenjen si shpirtnore, si intelektule, si ne gjenjen fizike te kombit tone qe ala s'kena nji sot por jena te sakatum ne 100 copa. Pamvarsisht se besen e kena si kult referimit tradhtia e antishqiptarizmi paska ken principi mizotnus i kombit tone, nryshe nuk spjegohet nji fatkeqsi 2150 VJECARE PANERPREMJE SI KJO E JONA.

[ Edited Tue Dec 16 2008, 03:55pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
guest
Thu Dec 18 2008, 02:14pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
shpirti i shqiptarit asht i madh, dhe duhet me u krenu qe kena mbijetu si popull edhe qe kena rujt gjuhen. shum popuj dhe gjuhe tjera jane zhduk dhe kan vdek. antishqiptaret jane ba me ndihmen e pushtuse dhe privilegjet qe ju kan afru. kur asht i pushtum, i dobt edhe injorant nje popull asht shum kollaj me xjerr antikomtar.


Back to top
L - N
Thu Dec 18 2008, 02:17pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
guest ka shkruar:

shpirti i shqiptarit asht i madh, dhe duhet me u krenu qe kena mbijetu si popull edhe qe kena rujt gjuhen. shum popuj dhe gjuhe tjera jane zhduk dhe kan vdek. antishqiptaret jane ba me ndihmen e pushtuse dhe privilegjet qe ju kan afru. kur asht i pushtum, i dobt edhe injorant nje popull asht shum kollaj me xjerr antikomtar.



SHPRESOJM QE TE PAKTEN KYT VIRUS (ANTISHQIPTARIZMIN E TRADHTINE PER IDENDITETIN) TI MPOSHTIM KAQI NUK JENA MA TE PUSHTUM APO TE POSHTNUM E IMPONUM ME INJORANC ME FAJSU RRETHANAT E HISTORIN MOR ZOTNI GUEST

[ Edited Thu Dec 18 2008, 02:25pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
guest
Thu Dec 18 2008, 02:26pm
Registered Member #1283
Joined: Fri Sep 28 2007, 12:35am

Posts: 4466
do te fillojn edhe shqiptaret me e respektu vedin dhe identitetin e vet, si cdo popull tjeter. t'iu permirsu gjenja ekonomike asht edhe keshtu menoj se kena me u ndi ma krenar si komb.


Back to top
L - N
Thu Feb 12 2009, 12:39pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Ditari i Kontit Ciano, j planet për të vrarë mbretin Zog
» Dërguar më: 08/02/2009 - 14:53

nga PROF. ARBEN PUTO

Në prag të agresionit fashist, Shqipëria ra në një vetmi politiko-diplomatike të plotë. Në helb marrëdhëniet e jashtme
u kthyen në një monopol italian. Me lidhjet gjithnjë më të ngushta të periudhës 1936-1937-1938, Italia ia mbërriti ta kthente çështjen shqiptare gati në një çështje të saj të brendshme.
Zogu nuk tregohej i vetëdijshëm për rreziqet që i kanoseshin vendit dhe mbretërisë së tij. Tani vihej re tek ai shkujdesje, një shkrehje jo e zakontë, mendonte se i kishte zgjidhur të gjitha problemet dhe e kishte siguruar pushtetin nëpërmjet lidhjeve ekskluzive me Italinë.
Në këtë periudhë, figura kryesore e marrëdhënieve midis Tiranës dhe Romës është Konti Çiano. Zogu, për më shumë siguri, u përpoq për të vendosur me të një raport personal. Çiano u emërua ministër i Jashtëm vetëm një vit, më parë më 1936. Ishte ministri më i ri që kishte qenë ndonjëherë në atë post, 33 vjeç. Por, dihej se emërimi nuk nisej nga meritat e veçanta, nga aftësitë apo përvoja në fushën e diplomacisë. Ishte dhëndër i Mussolinit, ishte martuar me vajzën e tij, Edda.
Për Çianon është shkruar shumë jo vetëm për detyrën e tij si shef i diplomacisë italiane, por dhe për jetën e tij personale të një djaloshi çapkën. Para së gjithash, është folur për lidhjen dhe ndjenjën e përuljes ndaj Duçes, që shkonte deri në adhurim. Ishte aq i përpirë nga kjo ndjenjë, sa që e imitonte Duçen në mënyrat e sjelljes, të ecjes, madje edhe të shkrimit. Fjalimet e tij në radio i përcillte me lot në sy.
Jo vetëm kaq, diplomatët e kohës, që kanë pasur të bëjnë me Çianon e quajnë atë një ‘playboy’, pak i angazhuar në punë, i papërqendruar, i pushtuar nga ethet e seksit, një “donnaiolo” i shthurur. Autori anglez Ray Moseley, në një libër që bën për jetëshkrimin e Çianos, thotë se “ai kishte orekset seksuale të një egërsire”, aq sa “përpara një vizite të tij në Berlin i telegrafonte konsullit të përgjithshëm italian, Giuseppe Renzetti: “Më rregullo femra”.
Të njëjtën gjë dëshmon edhe ambasadori amerikan në Londër, Joseph Kennedy, që bëri një vizitë në Romë më 1938. Menjëherë ai ndeshet me “obsesionin e Çianos për seksin xhentil” dhe shton: “Nuk kam takuar kurrë një budalla kaq pompoz dhe kaq vanitoz. Kohën më të madhe të bisedës ai ua kushtonte grave dhe nuk përqendrohej në bisedë, nga meraku se mos i shpëtonin nga sytë nja dy a tri vajza, të cilave u binte pas (u bënte korte)”. Ambasadori konkludonte se nuk ishte nevoja të dërgoheshin tek ai diplomatë, “do të mjaftonin një duzinë vajzash të bukura”.
Mirëpo, ky njeri ‘playboy’ do të luante rolin kryesor në planin për pushtimin e Shqipërisë. Vizitën e tij të parë e bëri në prill 1937. Si vanitoz dhe mburravec që ishte, ai drejtoi vetë avionin që zbriti në Tiranë. Jo shumë vonë pas kësaj vizite, në gusht 1937, ai do të zbërthente planin në Ditarin e tij, që konsiderohet si një burim i rëndësishëm informacioni mbi politikën e jashtme të Italisë të periudhës 1937-1943, e veçanërisht për planin e pushtimit të Shqipërisë. Ai shkruan: “E binda Duçen që t’i japim Shqipërisë nja 60 milionë (lira) për katër vjet për t’u investuar në fusha të ndryshme. Udhëtimi im në Tiranë më bindi se është e domosdoshme t’i kushtojmë vëmendje të madhe këtij sektori. Aty duhet të krijojmë qendra të rëndësishme ndikimi italian. Nuk dihet çfarë na rezervon e ardhmja, - përfundonte Çiano, - ne duhet të jemi të gatshëm që të shfrytëzojmë rastet që do të paraqiten. Ne nuk do të tërhiqemi si më 1920. Në jug (të Italisë) ne kemi asimiluar disa qindra mijë shqiptarë. Pse të mos ndodhë njëlloj edhe në brigjet e tjera të Adriatikut”.
Ky duket se ka qenë prononcimi i parë i Çianos lidhur me planin e pushtimit të Shqipërisë. 60 milionat e tjerë që propozonte do t’u shtoheshin atyre të marrëveshjeve të marsit 1936, që e kthyen ekonominë në një monopol italian. Këto nuk ishin veçse “një dorë e parë”. Nuk ishin ndihma, por investime në një vend që italianët e quanin se shpejt a vonë (më tepër shpejt) do të bëhej i tyre. Në një shënim tjetër në fillim të vitit 1938, Çiano shkruante se nuk duhej vonuar, nuk duhej të priteshin pasivisht rrethanat e favorshme, ato duheshin krijuar. “Depërtimi ynë në këtë vend, - theksonte ai, - po bëhet përherë e më intensiv dhe organik. Programi që unë vetë kam përpunuar po zbatohet pa pengesë”.
Në Tiranë vazhdonte ende atmosfera e vetëkënaqësisë. Flet qartë fakti i përmendur që Zogu në celebrimin e martesës së tij, në prill 1938 ftoi pikërisht Çianon si dëshmitar. Duket se Zogu tani e quante një mik personal. Vizita për Çianon ishte një rast i mirë për të bërë një sondazh të ri në vend për planin e pushtimit, të cilin atij i pëlqente ta realizonte vetë. Menjëherë pas kthimit, ai shkroi në Ditarin se çështja shqiptare duhej “zgjidhur në mënyrë integrale”. Kuptohet se ishte fjala për pushtimin e Shqipërisë. Menjëherë pas kthimit nga Tirana ai shkon t’i raportojë Mussolinit për vizitën e tij. Mussolini shpreh pa ngurrim pëlqimin për një “zgjidhje integrale”, madje po të ishte nevoja edhe me luftë. Tani ishte koha për të përcaktuar mënyrat e veprimit për pushtimin e Shqipërisë.
Si nga Ditari i vetë Çianos, ashtu edhe nga dokumentet zyrtare italiane që pasqyrojnë përgatitjet e agresionit, del se ka pasur të paktën disa variante të veprimit.
Ka të dhëna se Çiano, si pjesë përbërëse të projektit, pati menduar fillimisht edhe vrasjen e Zogut. Ky ishte varianti i parë. Me zhdukjen e tij, vendi do të përfshihej në trazira dhe kjo do t’i hapte rrugën ndërhyrjes ushtarake të Italisë. Një rol të caktuar do të luante njeriu i Çianos, Françesko Jakomoni, i emëruar prej tij në postin e ministrit në Tiranë një vit më parë. Më 27 tetor 1938, Çiano shkruan në Ditar: “Veprimi është i qartë, të vritet mbreti, shqiptarët do të bënin thirrje për ndërhyrjen e Italisë, kurora do t’i kalonte Viktor Emanuelit III dhe në një fazë të dytë – aneksim i thjeshtë”. Më 1 dhjetor, Çiano shkruan se, “regjimi zogist po shembet, duhet vepruar me energji dhe pa skrupuj. Më mirë të vritet një njeri për të shpëtuar qindra e mijëra jetë njerëzish”.
Sipas këtij varianti, vrasjen e Zogut e pati marrë përsipër njeriu i rrethit të ngushtë të Zogut, Jak Koçi. Koçi njihej si një “mik i vjetër” i Zogut, por ishte i pakënaqur nga që nuk përfillej prej tij. Në fillim të dhjetorit Jakomoni e mori me vete Koçin në takim me Çianon. Me atë rast ai i dha “besën” Çianos se do ta kryente misionin. Për këtë do të merrte 10 milionë lira. Çiano i besoi aq më tepër kur u mësua se i kishte marrë masat, e kishte sjellë familjen në Itali.
Vrasja nuk do të bëhet, por urdhrin Çiano e kishte dhënë dhe efektivisht u bënë disa orvatje për vrasjen e mbretit. Së pari, duhet përmendur shqetësimi që pati shprehur vetë Zogu pranë Legatës britanike në shkurt 1939. Raportet e kësaj Legate e njoftonin Foreign Office-in, se Zogu denonconte “një komplot për të rrëzuar qeverinë dhe për të vrarë mbretin” përpara agresionit. Komploti u zbulua dhe kreu i tij, funksionari i njohur fashist, Giovanni Giro, i ardhur në Shqipëri për të organizuar rininë shqiptare sipas modelit fashist, u dëbua. Giro nuk e kishte fshehur armiqësinë e tij ndaj regjimit dhe qeveria ndiqte me vëmendje përpjekjet e tij për të mbledhur kundërshtarë të monarkisë, si dhe kontaktet që ai mbante me disa emigrantë shqiptarë. U bënë edhe disa arrestime elementësh të lidhur me Italinë dhe u morën masa për të përforcuar xhandarmërinë në disa zona në veri dhe në jug. Por, ishte tepër vonë.

Për planin e vrasjes së Zogut flet mjaft gjatë Geraldina, në dëshmitë që i ka dhënë sidomos autores franceze J.Dedet, të librit “Mbretëresha Geraldinë”, të botuar në shqip. Ajo thotë se plani nuk mbeti thjesht në letër. I ngarkuari Jak Koçi u vu menjëherë në kontakt me G.Giron. Detyrat ishin ndarë: Giro do të nxiste trazirat në vend, kurse J.Koçi do të bënte vrasjen. Zogu u ndje veçanërisht i shqetësuar kur në fillim të dhjetorit 1938 Koçi shkoi në Romë bashkë me Jakomonin. Ai vendosi të mos dilte më nga Tirana.
Geraldina flet për tre raste të orvatjeve për vrasjen e mbretit, të treja në shkurt 1939. Të parën herë më 12 shkurt ora 16 kur gjatë shëtitjes me mbretëreshën në kopshtin e Pallatit Zogu dalloi “midis shkurreve grykën e një arme të drejtuar kundër tyre”. Çifti kthehet me të shpejtë në pallat dhe aty Zogu i thotë Geraldinës: “Sapo shpëtuam nga një atentat”.
Dy orvatjet e tjera Geraldina i vendos po ashtu në mes të shkurtit, njëra pas tjetrës, më 14 shkurt. J.Koçi hiqet si “i shtëpisë”, Zogu hiqet si i paditur dhe e fton “besnikun” e tij për drekë. Aty zbulohet se Koçi ka dashur të komprometojë dy kuzhinierët (një shqiptar dhe një hungarez) “për të helmuar gjellët e çiftit mbretëror”. Duke qenë i informuar paraprakisht, Zogu “e dëboi mysafirin, e zuri për veshi dhe e hodhi me një shkelm në fund të shkallëve”(?!)
Për variantin e vrasjes së Zogut është edhe një dëshmi e fundit që Geraldina i ka dhënë autorit B.J.Fischer, në një bashkëbisedim në vitin 1981 në Spanjë. Ajo ka shprehur bindjen se një tentativë për likuidimin e Zogut është bërë efektivisht më 10 dhjetor 1938, kur çifti mbretëror ndërmori një udhëtim për në Venecia me jahtin që Mussolini u kishte dhuruar me kërkesë të vetë Zogut. Ishte 16 dhjetor, një det tepër i egër që e rëndoi gjendjen e Geraldinës, tashmë shtatzënë. Zogu dyshoi dhe kërkoi menjëherë të ktheheshin në Durrës. Vetëm këmbëngulja e tij e shpëtoi nga komploti. Geraldina ka shtuar se më vonë në rrethin mbretëror u bë e njohur se italianët donin ta shfrytëzonin këtë aventurë në mes të dimrit për ta vrarë Zogun ose për t’i mbajtur të dy në Itali si peng.
Kjo dalje në det konfirmohet edhe nga ministri britanik Ryan, që ia përcjell qendrës me një raport të veçantë të atyre ditëve, në një version pak më ndryshe. “Kam arsye të besoj, – tregon Ryan, - se destinacioni i çiftit mbretëror ishte Venezia ose Abbazzia. Mirëpo, jahti ra në një det kaq të egër, sa që personalitetet kryesore të ndodhura në anije nuk e mbajtën dot të vjellët. E pësoi sidomos Mbretëresha, që pret të bëhet nënë. U vendos të lihej udhëtimi dhe jahti u kthye në Durrës në mesnatë. Të nesërmen madhëritë e tyre u kthyen prapë në Tiranë”. Duhet shtuar edhe një shënim i Çianos lidhur me jahtin, që i është dhënë Zogut. Ai ka kërkuar që ekuipazhi i jahtit të ishte italian “me qëllim që të mos e lëmë të ikë në çdo eventualitet”.

Çështja e komplotit për vrasjen e Zogut u shtrua edhe pas mbarimit të luftës. Pas rënies së fashizmit dhe vendosjes së regjimit demokratik në Itali Jakomoni, si ish-mëkëmbës në Shqipëri, doli përpara gjyqit me akuzën pikërisht për pjesëmarrje në planin për vrasjen e Zogut. Ai e mohoi dhe tha se kishte qenë vetëm një ide që u shua që në “lindje”. Idenë ia atribuoi Çianos, kurse ai vetë, Jakomoni, nuk e kishte mbështetur dhe “kishte vazhduar politikën e pajtimit”(?!)
Megjithatë, drejtësia italiane nuk e pushoi çështjen. Jakomoni u procedua në bazë të legjislacionit penal të vitit 1944 dhe u dënua me 24 vjet burg. Në vitin 1948 çështja u rishikua nga Gjykata e Lartë me ankesë të Jakomonit dhe vendimi i parë u shfuqizua me argumentin se, “faktet që i atribuoheshin atij nuk përbënin krim”. Zhvillimet që pati kjo çështje i përshkruan vetë Jakomoni në një libër të tij: “La politica dell’Italia in Albania”.
Në këtë libër, siç e tregon titulli në origjinal, Jakomoni flet për rolin e tij në politikë dhe me guxim të madh, pa asnjë kompleks e rendit veten ndër përkrahësit e një “bashkëpunimi me Shqipërinë të frymëzuar (as më pak e as më shumë) nga parimet e Risorgimentos të formuluara nga Mazzini”. Kurse Çiano, sipas tij, ishte për politikën e forcës, “e përfytyronte (Shqipërinë) si një zmadhim territorial”, ishte “një ambicie djaloshare”. Jakomoni nuk ka asnjë skrupull të mohojë fakte të njohura botërisht. Agresioni i 7 prillit nuk ishte agresion, ishte “një bashkëpunim i programuar ndershmërisht midis dy qeverive”. Jakomoni “përpiqej për marrëveshje”, por “Zogu dredhoi”. Me këto tregime të papërgjegjshme Jakomoni përpiqet ta ndajë veten nga Çiano. Në fakt, më tej se ai ka pasur një rol të dorës së parë në përgatitjet e agresionit të 7 prillit, kurse gjatë okupacionit ka mbajtur postin më të lartë të Mëkëmbësit të Mbretit Viktor Emanuelit III në Shqipëri.
Për t’u kthyer përsëri te plani i vrasjes, duket se Çiano u bind se varianti nuk do të funksiononte për shumë arsye, ndër të cilat edhe reperkusionet që mund të kishte në opinionin europian vrasja e një mbreti për të marrë mbretërinë e tij. Tani anohet drejt variantit tjetër, të shfrytëzimit të keqësimit të gjendjes së brendshme të Shqipërisë. Italia do të ndërhynte “për ta çliruar popullin shqiptar nga regjimi zogist”.


Marre prej Gazeta shqiptare Online

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Sun Feb 15 2009, 09:56am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Shqipëria si m’u duk
Nga Mehmet Kraja
Ky titull është i Konicës. Më 1928 ai u kthye për herë të fundit në Shqipëri dhe në tekstin “Shqipëria si m’u duk” bëri një përshkrim të gjatë të asaj që pa dhe përjetoi në atdhe.

Ndërkohë, Zogu kishte konsoliduar pushtetin, kishte krijuar stabilitet në vend dhe kishte shpallur mbretërinë. Ai i bën Konicës një pritje aristokrate, të nivelit të lartë, të tillë që Konicës i pëlqente jashtë mase: çon sekretarin e oborrit në anije, tej Durrësit, që ta marrë dhe t’i shpreh mirëseardhje, e bie në Tiranë dhe e vendos në një vilë luksoze. Pastaj vijnë pritjet, takimet e nivelit të lartë, drekat dhe darkat intime dhe zyrtare, bisedat, e kështu me radhë. Konica luhatet. Atij duket sikur i çrregullohet “qendra trunore e të menduarit kritik”. Dinakëria e Zogut, njeri i pushtetshëm dhe politikan i shkathtë, duket sikur ngadhënjen përfundimisht mbi mendjen e mprehtë të intelektualit me pedigre. Për nderet që i bën Zogu, Konica e shpërblen me tekstin që e përmendëm në fillim. Është ky teksti më pak kritik dhe më oportunist që ka shkruar Konica. Por teksti përmban edhe dy mesazhe të padukshme, largvajtëse: një, se intelektuali Konica e fal pushtetarin Zog për armiqësinë e gjatë që kishin mes veti, për hir të një interesi sipëror, që në këtë rast është konsolidimi i shtetit shqiptar; dhe, dy, ndryshueshmëria e pikëpamjeve dhe parimeve politike te shqiptarët, qofshin ata intelektualë ose jo, ka një traditë më të gjatë dhe shkon në drejtim të kundërt me mentalitetin tonë konservativ.

Ndërkohë, me mendime të shpërndara nëpër histori dhe aktualitet, futem në Tiranë po nga ajo anë e horizontit nga kishte hyrë Konica pothuajse një shekull më parë. Nuk është vetëm pamja ndryshe e Tiranës, nga ajo që e përshkruan Konica, por edhe stina. Në përgjithësi, është një botë e ndërtuar mbi kontraste të mëdha, në një kohë që Konica flet për një harmoni të përsosur të peizazhit me gjendjen dhe situatat. Sot, po kërkove të shikosh si funksionojnë shpjegimet akademike dhe mësimet nga historia në realitetin aktual të Shqipërisë, do të përballësh me probleme të shumta konceptuale dhe botëkuptimore. Këtë e vërej sapo marr një grumbull gazetash ditore dhe i vë përpara.

Ose hap televizorin. Nuk ka si të mos më bjerë në sy fakti, se shumicën e atyre që zënë shtyllat e para të gazetave me komente politike, që shfaqen si analistë në TV, ose që janë bartës të funksioneve të rëndësishme në medie, drejtorë, kryeredaktorë, i kam njohur që në vitet nëntëdhjetë. Me disa syresh jam njohur te “Fideli”, ose në ndonjë vend tjetër të Tiranës. Kjo pak ka rëndësi. Por e di se, ajo që më bënte përshtypje që atëherë, ishte kontrasti i madh ndërmjet ashpërsisë së gjuhës publike që ata përdornin kundër njëri-tjetrit, kundrejt krahut tjetër politik, nga njëra anë, dhe atmosferës miqësore dhe të relaksuar që krijonin në bisedat joformale, në anën tjetër. Dukeshin armiq në medie, por mbeteshin miq në jetën e përditshme. Edhe një gjë: kjo gjeneratë, tani e mesme, e gazetarëve, e analistëve, por edhe e politikanëve, të cilat tashmë kanë filluar t’i japin pamje tjetër Shqipërisë, pothuajse që të gjithë kanë dalë nga lëvizja politike e fillimit të viteve nëntëdhjetë. Madje edhe opozita me liderët dhe bartësit kryesorë të saj, e cila sot duket aq e egërsuar në pikëpamje dhe në vijë politike, ka dalë nga po ajo mitër. Shpesh kam menduar, a është ky problem i konvertimit të lehtë, pra i paqëndrueshmërisë apo i një kulture të re politike? Apo, as njëra, as tjetra. Më shkonte mendja se Sali Berisha me pushtetin e tij, më shumë se me punët që ka bërë rreth Shqipërisë, e ka meritën më të madhe për krijimin e një opozite jokonvencionale, e cila tashmë nuk identifikohet me trashëgiminë komuniste. Ajo ka filluar të identifikohet (për aq sa mund të jetë e tillë) me luajalitetin ndaj Shqipërisë dhe me pragmatizmin politik.

Pa zgjidhur asgjë nga dilemat e këtilla, të cilat kryesisht janë të nxitura nga konvertimet e shpeshta politike të miqve, kolegëve, të njerëzve që i ke njohur, të nesërmen shkoj në Ministrinë e Turizmit, Kulturës etj., ku duhet të ndahen çmimet vjetore të letërsisë. Nuk e mohoj, që kur e kam dëgjuar për herë të parë se Shqipëria nuk do të ketë më Ministri Kulture në kuptimin e plotë të fjalës, i kam shtrembëruar buzët në shenjë pakënaqësie. Por nuk më shkuar mendja deri sot se, mbase, kjo është zgjidhja më e mirë, madje një zgjidhje e avancuar, sepse nënkupton një largim gradual të ndikimit të shtetit në punët e kulturës dhe të krijimtarisë. Pamja e godinës dhe sallës ku do të ndaheshin çmimet, ishte dinjitoze. Kombinim i shkëlqyer i traditës dhe bashkëkohësisë: një sallë e rregulluar me shije, një orkestër e vogël, dy aktorë nga më të mirët dhe një auditor letrar-artistik reprezentativ. Kadare i jep peshë dhe sharm këtij solemniteti. Si padashur, e krahasoj atë ambient dhe atë atmosferë, me një të ngjashme, të mbajtur tani së fundi në Ministrinë tonë të Kulturës, që u dha në TV, me rastin e ndarjes së çmimeve homologe, me emrin “Azem Shkreli”. Një tkurrje, një rrudhje, një strukje, mbase ikje nga opinioni. Çmimet këtu te ne u ndanë në kabinetin e ministrit, pa asgjë artistike, pa asgjë solemne që do të shkonte më të. Nuk bëhet fjalë për varfëri materiale, por për varfëri shpirti.

Së fundi, rreth Kosovës në Tiranë, Kosovës në Shqipëri. Së pari, dallimi që bie në sy është se, edhe përkundër faktit se skena politike e Shqipërisë është e ashpër dhe ndotur, megjithatë ajo është me e çiltër, më e relaksuar. Te ne është jo vetëm më konservative, por edhe më tinëzare. Por kjo nuk ka rëndësi. Ajo që brengos, është prania e munguar e Kosovës. Ajo, për Tiranën, tashmë është lajm në distancë, është medie, por nuk është substancë, nuk është ndodhi, nuk është ngjarje autentike. Media e Shqipërisë ka arritur ta bëjë atë që nuk e bëri dot politika për një kohë të gjatë: e ka integruar hapësirën shqiptare.

Duket se në të ardhmen ky integrim do të shkojë edhe më shpejt. Por, kjo është iniciativë e lirë dhe prandaj funksionon. Aty ku duhet të jetë shteti, nuk ka asgjë. Politikat në Kosovë tashmë e kanë hequr nga rendi i ditës bashkëpunimin me Shqipërinë. Për Prishtinën politike, Tirana është një vend ku mund të bëhen ekskursione dhe turizëm. Kosova nuk është në gjendje t’i përgjigjet Shqipërisë në asnjë pikë. Këtë ma thonë kolegët e mi në Tiranë, njerëz të kulturës, të artit, të letërsisë. Trokitja në dyert e Kosovës për çfarëdo bashkëpunimi kulturor, thonë ata, është një trokitje në shurdhësi. Unë nuk dua ta pranoj se është kështu, së paku jo para tyre. Sepse më vjen inat. Sepse nuk dua të jetë e vërtetë. Sepse ndjehem i lënduar në sedër. Megjithatë, unë e di se Ministria jonë e Kulturës, gjatë vitit të shkuar, nuk ka realizuar asnjë program kulturor të bashkëpunimit me Shqipërinë.

Juve ua thash këtë “në besë”, por atyre të Shqipërisë nuk desha t’ua pranoj.

Marre prej Gazets Tema Online

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
Go to page  1 2 3  

Jump:     Back to top

Syndicate this thread: rss 0.92 Syndicate this thread: rss 2.0 Syndicate this thread: RDF
Powered by e107 Forum System
Kerko ne Google dhe ShkodraOnline.Com
Custom Search
Mire se Vini
Emri i Identifikimit:

Fjalkalimi:




Me Kujto

[ ]
[ ]
Muzik Shkodrane - Sagllam


 
Chat Box
You must be logged in to post comments on this site - please either log in or if you are not registered click here to signup

Shkodra ne Youtube
Any use of the name and content of this website without the explicit written consent of the owners is strictly prohibited and it is protected under law. Email:webmaster@shkodraonline.com Per cdo ankese ju lutem mos hezitoni te na shkruani Flm. info@shkodraonline.com
Theme created by Free-Source.net
Render time: 0.4335 sec, 0.0825 of that for queries. DB queries: 61. Memory Usage: 3,433kB